IV SA/Gl 3/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany w rozkładzie jazdy 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty C. z dnia [...] r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Starosta C. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "f" ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz art. 106 § 1 i § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie uzgodnił zmian zezwolenia firmie "A" na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej [...] w części dotyczącej przebiegu linii komunikacyjnej przez Powiat C. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zmiana zezwolenia nie może zostać uzgodniona ponieważ przewoźnik od dnia [...]r. to jest od daty otrzymania zezwolenia nie wykonywał przewozów regularnych na linii [...], co stwierdza analiza wykonana dla starostwa przez Polską Izbę Gospodarczą Transportu Samochodowego i Spedycji oraz wynika z informacji innych przewoźników działających na lokalnym rynku. Wobec tego mogą istnieć przesłanki do cofnięcia zezwolenia określone w art. 24 ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Nadto podniesiono, że przygotowany najprawdopodobniej przez tego przewoźnika przystanek w W. na terenie placu przydworcowego należącego do "B", nie nadaje się do obsługi autobusów regularnej komunikacji. Istniejąca organizacja ruchu na drodze wojewódzkiej nr 941 przylegającej do wyżej wymienionego placu, nie przewiduje możliwości włączenia się autobusów do ruchu. Wyjeżdżanie autobusów w kierunku K. odbywać się będzie z przekroczeniem linii ciągłej. Ponadto wysepka dzieląca plac od drogi nie zapewnia bezpieczeństwa łuków skrętu dla autobusów. Z postanowieniem tym nie zgodził się M.D., w imieniu którego zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniósł adwokat J.R. W zażaleniu tym zarzucił wydanemu postanowieniu naruszenie art. 22a ustawy o transporcie drogowym polegające na niewskazaniu tego przepisu w zaskarżonym postanowieniu, a także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 10, art. 77 i art. 124 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach zażalenia podniesiono, że we wniosku skierowanym do organów administracji wystąpiono o zmianę zezwolenia dla regularnej linii komunikacyjnej [...] w związku z planowanymi zmianami czasowymi w układzie godzin połączeń autobusowych. Zaznaczono, że planowane zmiany godzin odjazdu nie dotyczą przystanku w W., gdyż dotychczasowe godziny odjazdu nie ulegają zmianie. W dalszej części zażalenia zwrócono uwagę na fakt, że organ pierwszej instancji nie wykazał jaki to interes prawny mógłby zostać naruszony poprzez uzgodnienie wnioskowanej zmiany zezwolenia. Zaznaczono również, że poprzez niewskazanie prawidłowej podstawy prawnej w wydanym postanowieniu organ ten dopuścił się naruszenia art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również dopuszczono się naruszenia zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu ponieważ przed wydaniem rozstrzygnięcia nie wysłuchano wnioskodawcy, jak również nie zapoznano go z opinią, która legła u podstaw wydania negatywnego postanowienia. Nadto sformułowano wątpliwości co do rzetelności sporządzonej opinii, a dołączonym do akt sprawy zdjęciom zarzucono to, że nie przedstawiają rzeczywistego usytuowania przystanku w W. Zakwestionowano twierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu postanowienia o tym, że strona nie wykonywała przewozów w chwili jego wydania, albowiem co najmniej od [...]r. zleceniobiorca dokonuje regularnego przewozu osób na przedmiotowej linii, a pasażerowie korzystający z tych usług są zadowoleni i na tę okoliczność przedłożono szereg ich oświadczeń. Zdaniem wnoszącego zażalenie treść pkt 2 wzbudza zastrzeżenia i są błędne. Wnoszący zażalenie podnosi, że przewozy osób odbywają się nie autobusami lecz za pomocą małogabarytowych pojazdów marki [...], które umożliwiają wykonywanie bezpiecznych manewrów na przystanku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "f" i art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. "d" i art. 24 ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności zarzuty zamieszczone w zażaleniu. Odnosząc się do kwestii podniesionych w zażaleniu w pierwszej kolejności zaznaczono, że w ramach prowadzonego postępowania nie przysługują koszty zastępstwa procesowego, następnie podniesiono, że procesową podstawą zajęcia stanowiska przez inny organ może być wyłącznie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, a przepisem prawa materialnego upoważniającym starostę do podjęcia rozstrzygnięcia jest art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "f" ustawy o transporcie drogowym, natomiast przywołanie innych przepisów tej ustawy zależne jest od okoliczności rozpatrywanej sprawy. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zachodzi okoliczność przewidziana treścią art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o transporcie drogowym, albowiem strona nie wykonywała przewozów zgodnie z posiadanym zezwoleniem. Nie wykonywanie przewozów zdaniem organu odwoławczego wykazane zostało w pkt 1 uzasadnienia kwestionowanego postanowienia. Podkreślono również, że istotą przedmiotowego postępowania jest zmiana posiadanego zezwolenia, a nie cofnięcie takiego zezwolenia, zatem przywołanie okoliczności wskazujących na taką ewentualność miało charakter sygnalizacyjny. W dalszej części uzasadnienia organ wyższego stopnia rozważał prawdziwość zgromadzonych w ramach postępowania dowodowego dowodów na okoliczność realizacji przez stronę posiadanego zezwolenia w okresie przed [...]r. Zdaniem tego organu Starosta podejmujący rozstrzygnięcie w sprawie uprawniony był do korzystania z wszelkich dostępnych informacji, które pozwoliłyby mu na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i na podjęcie rozstrzygnięcia. Przedłożone przez stronę oświadczenia pasażerów niewiele wnoszą do wyjaśnienia sprawy, ponieważ brak jest daty ich uzyskania i do jakich przewozów się odnoszą, natomiast z uwagi na koszty prowadzonego postępowania nie jest możliwe ich przesłuchanie i wyjaśnienie ewentualnych niejasności. Analiza materiału dowodowego doprowadziła organ odwoławczy do konkluzji, że w okresie od [...] r. do [...]r. strona nie prowadziła przewozów. Z tego powodu zasadnym jest wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego zmianę wydanego zezwolenia. Organ ten podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w W. w miejscu proponowanym na przystanek nie może on się znajdować. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się M.D., w imieniu którego adwokat J. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił przedmiotowemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "f" w związku z art. 24 ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Wskazane przepisy stanowią o przesłankach cofnięcia zezwolenia i nie mogą stanowić podstawy do nie uzgodnienia zmiany zezwolenia przez organ, którego rola w procesie zmiany jest jedynie pomocnicza. Skarżący zarzucił kwestionowanemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na uchybieniu przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek niepodjęcia przez organy administracyjne należytych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia, czy usługi przewozowe świadczone były przez skarżącego w okresie kwestionowanym, a ponadto czy opinie przedstawione przez te podmioty miały jakąkolwiek wartość dowodową. Zarzucono naruszenie art. 8 i art. 11 wyżej wymienionego Kodeksu poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony, polegające na nie uzgodnieniu zmiany zezwolenia pomimo tego, że skarżący zastosował się do wszystkich uwag wskazanych przez organ pierwszej instancji. W skardze tej zarzucono naruszenie art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie powołano niezależnego biegłego, który mógłby obiektywnie stwierdzić, czy przewoźnik narusza przepisy ruchu drogowego, a w końcu zarzucono naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 126 powyższego aktu, albowiem zdaniem skarżącego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wypełnia prawem przewidzianych wymogów. Powyższe uchybienia uzasadniają uchylenie zaskarżonego postanowienia jak również poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, nadto wystąpiono o zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi pełnomocnik skarżącego rozwinął przywołane powyżej zarzuty, przy czym w pierwszej kolejności dokonał krótkiego przypomnienia dotychczasowego przebiegu postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego podkreślono, że postanowienie organu pierwszej instancji nie zawiera wskazania prawidłowej podstawy prawnej oraz prawidłowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji odmawiając uzgodnienia zmiany posiadanego zezwolenia ograniczył się do stwierdzenia, że w sprawie wyczerpane są przesłanki uzasadniające cofnięcie udzielonego zezwolenia. Starosta C. w podstawie prawnej wydanego przez siebie rozstrzygnięcia powołał art. 24 ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, który nie może być zastosowany w tej sprawie, nadto zasygnalizowano, że postępowanie dowodowe dalekie jest od prawidłowości i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Z kolei organ odwoławczy uzupełnił podstawę prawną o art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o transporcie drogowym sugerując się zarzutem sformułowanym w zażaleniu, jednakże nie uzasadnił dlaczego przepis ten ma stanowić podstawę rozstrzygnięcia, a zatem organ ten powołał się na podstawę prawną, której następnie nie uzasadnił, czym dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla kwestionowaną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd uwzględnił wniesioną skargę jednakże nie tylko z tych powodów, które zostały podniesione w skardze, ale także z uwagi na takie naruszenia, które dostrzegł z urzędu kontrolując wydane w sprawie rozstrzygnięcia, albowiem stosownie do postanowień art. 134 powoływanej powyżej ustawy rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przyjdzie zgodzić się z organami administracji publicznej podejmującymi kwestionowane rozstrzygnięcia, że w ramach postępowania zmierzającego do zmiany posiadanego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób, organ prowadzący postępowanie w oparciu o postanowienia art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego zwraca się o uzgodnienie podejmowanego rozstrzygnięcia do starostów właściwych ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. Stosownie do postanowień przywołanego powyżej przepisu zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, a niezadowolonemu adresatowi tego rozstrzygnięcia przysługuje możliwość wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia, a następnie skarga do właściwego sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że podniesiona okoliczność nie jest kwestionowana przez skarżącego, a organy administracji w tym trybie zajęły stanowisko w sprawie. Stosownie do postanowień art. 22a w związku z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "f" ustawy o transporcie drogowym marszałek województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa odmawia udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji. Wskazany powyżej organ może odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: a) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników, b) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, c) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Po myśli art. 22a ust. 3 wyżej wymienionej ustawy podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Powyższą analizę przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w roku, z uwzględnieniem : 1) istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych; 2) dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf; 3) przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych; 4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Organ przeprowadzający powyższą analizę zasięga opinii w sprawie proponowanych zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów. Stosownie do postanowień art. 24 przedmiotowej ustawy zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza w razie zmiany: oznaczenia przedsiębiorcy względnie siedziby i adresu przedsiębiorcy. Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany: przebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania lub zmian godzin odjazdów z poszczególnych przystanków. Analiza przedstawionych powyżej przepisów pozwala uznać, że decyzja o zmianie istniejącego zezwolenia musi być poprzedzona analizą sytuacji rynkowej, przy czym za przeprowadzenie tej analizy odpowiada organ uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia, a tym samym organy zajmujące stanowisko w sprawie podejmują postanowienia bez konieczności uprzedniego posiadania takich analiz. Oznacza to, że organy zajmujące stanowisko w sprawie skupiają się na zagadnieniach przewidzianych treścią art. 22a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do postanowień tego przepisu organ właściwy odmawia zmiany istniejącego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników; zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych oraz gdy wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Zauważyć należy, że katalog sytuacji uprawniających organy do negatywnego uzgodnienia zmiany istniejącego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych posiada charakter zamknięty i organ uzgadniający nie jest uprawniony do jego rozszerzania o inne okoliczności, zwłaszcza w sytuacji kiedy zakres zmian zezwolenia wynika z treści wniosku uprawnionego podmiotu. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy przyjdzie zauważyć, że kwestionowane postanowienie wydane zostało w następstwie wniosku M.D. skierowanego do Marszałka Województwa [...] o zmianę posiadanego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w zakresie zmiany rozkładu jazdy. Wskazany powyżej organ zwrócił się do starostów właściwych w sprawie do zajęcia stanowiska z uwagi na przebieg linii komunikacyjnej. W ramach tej czynności wystąpił do Starosty Powiatu C. o uzgodnienie projektowanej zmiany rozkładu jazdy. Powyższy Starosta postanowieniem z dnia [...]r. nie uzgodnił zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej [...]. W motywach odmowy podniesiono, że przewoźnik od [...]r. nie wykonywał przewozów na tej linii, nadto podniesiono, że przygotowany przez przewoźnika przystanek w W. nie nadaje się do obsługi autobusów regularnej komunikacji. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący, który zakwestionował argumenty podniesione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko prezentowane przez organ pierwszej instancji i jedynie rozbudował argumentację w zakresie objętym przedmiotem rozpatrywanej sprawy. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę, że art. 22a ustawy o transporcie drogowym rozróżnia dwa rodzaje postępowań. Pierwsze z nich zmierza do rozpoznania wniosku podmiotu ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. W ramach tego postępowania organ wydający zezwolenie bada wszystkie elementy związane z wykonywaniem takiego transportu i w następstwie przeprowadzonej kontroli podejmuje końcowe rozstrzygnięcie. Drugim rodzajem rozstrzygnięć podejmowanych w omawianym zakresie są rozstrzygnięcia weryfikacyjne, przy czym w tym zakresie można wyodrębnić dwa ich rodzaje. Pierwszy z nich sprowadza się do zmiany istniejącego zezwolenia w jakimś punkcie, a zatem wnioskodawca sam występuje do organu administracji publicznej i domaga się korekty posiadanego zezwolenia. W tym przypadku postępowanie uruchamiane jest na wniosek podmiotu posiadającego zezwolenie, a zakres tego postępowania ograniczony jest zakresem wniosku wniesionego do właściwego organu administracji udzielającego stosownego zezwolenia. Drugim rodzajem postępowania weryfikacyjnego przewidzianego wskazanymi przepisami jest wygaśnięcie zezwolenia lub jego cofnięcie. Wymienione rozstrzygnięcia posiadają inny charakter, ponieważ ich celem jest zakończenie prowadzenia działalności prowadzonej przez podmiot legitymujący się prawidłowym zezwoleniem na wykonywanie transportu drogowego, nadto jest ono uruchamiane z urzędu przez organ właściwy do wydania zezwolenia. Wskazane wyodrębnienie przewidzianych ustawą o transporcie drogowym postępowań administracyjnych w rozpatrywanej sprawie ma istotne znaczenie, albowiem z treści kwestionowanych postanowień można wywnioskować, że odnoszą się one do postępowania zmierzającego do cofnięcia udzielonego zezwolenia a nie do postępowania zmierzającego do zmiany istniejącego zezwolenia. Skarżący zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o zmianę posiadanego zezwolenia na wykonywanie regularnego transportu osób na linii [...]. We wniosku tym stosownie do postanowień art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazał, że zakres zmian ma dotyczyć jedynie rozkładu jazdy i na tę okoliczność do wniosku dołączony został projekt nowego rozkładu jazdy. Z uwagi na fakt, że zmiana decyzji następuje na wniosek strony, w tym przypadku przewoźnika, a zatem wskazany wniosek wyznacza zakres prowadzonego postępowania administracyjnego. W takim przypadku organ administracji nie jest uprawniony do samodzielnego rozszerzania zakresu prowadzonego postępowania. Objęcie tym postępowaniem innych zagadnień wymagałoby uzyskania zgody ze strony wnioskodawcy. Zakaz rozszerzania zakresu prowadzonego postępowania odnosi się także do objęcia nim takich aspektów, które nie są związane z treścią wniosku, a w szczególności organ prowadzący postępowanie nie jest uprawniony do rozważania w ramach tego postępowania zagadnień związanych z prawidłowością wykonywania zezwolenia, a tym samym do jego wygaśnięcia lub cofnięcia. Właściwy organ administracji publicznej, jeżeli stwierdzi, że zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji weryfikacyjnej pozbawiającej podmiot legitymujący się zezwoleniem możliwości jego realizacji, winien uruchomić z urzędu stosowne postępowanie i wydać w tym zakresie przewidziane rozstrzygnięcie. Innymi słowy w ramach postępowania ukierunkowanego na zmianę zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób nie jest możliwe prowadzenie postępowania zmierzającego do wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia, którym legitymuje się wnioskodawca. Przedstawione powyżej rozważania posiadają istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, albowiem jak wynika z treści uzasadnień kwestionowanych postanowień organy zajmujące stanowisko w sprawie ( Starosta Powiatu C. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.) skupiły swoją uwagę na przesłankach zmierzających do cofnięcia udzielonego zezwolenia, albowiem tak należy ująć argumenty wskazujące na niewykonywanie przez wnioskodawcę transportu od dnia uzyskania zezwolenia jak również dotyczące lokalizacji przystanku. Warto w tym miejscu zauważyć, że przedmiotem prowadzonego postępowania była zmiana rozkładu jazdy i ta część posiadanego przez wnioskodawcę zezwolenia była przedmiotem prowadzonego postępowania. Zatem organy administracji zobowiązane do zajęcia stanowiska w sprawie winny wypowiedzieć się w tym zakresie, natomiast w ramach tego postępowania nie były władne do wypowiadania się w odniesieniu do wymienionych powyżej okoliczności. W świetle powyższego przyjdzie uznać, że organy administracji obu instancji w rozpatrywanej sprawie dopuściły się naruszenia postanowień art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a zatem wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisu prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy. Skupienie się przez organy zajmujące stanowisko w sprawie na zagadnieniach związanych z przesłankami cofnięcia skargi spowodowało, że organy te nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie objętym przedmiotowym postępowaniem, a w szczególności nie odniosły się do zgłoszonej propozycji zmiany rozkładu jazdy. Wskazana okoliczność stanowi naruszenie postanowień art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób prawidłowy, zmierzający do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zatem w stopniu umożliwiającym mu na podjęcie rozstrzygnięcia. W świetle powyższego wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącego w skardze zarzucił organom administracji naruszenie art. 24 ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Przywołany przepis stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia, zatem w sprawie o zmianę zezwolenia nie powinien być brany pod uwagę. Dostrzec należy, że pełnomocnik skarżącego zasadnie zwrócił uwagę na fakt, że przepis ten w rozpatrywanej sprawie nie może być brany pod uwagę, jednakże z innych powodów niż wskazał to Sąd. Zarzuty zamieszczone w skardze a odnoszące się do naruszeń przepisów postępowania administracyjnego pokrywają się z tymi, które zostały podniesione z urzędu przez Sąd. Konsekwencją niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, który mając na uwadze ustalenia zawarte w niniejszym wyroku winien przeprowadzić stosowne postępowanie administracyjne zgodnie ze wskazaniami zamieszczonymi w niniejszym wyroku jak również z odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie podjąć stosowne postanowienie. Sąd po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z postanowieniami art. 210 w związku z art. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" wskazanej powyżej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję.