XIII Ga 800/19

<p>Sygn. akt XIII Ga 800/19</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi <br/>w sprawie z powództwa <span class="anon-block">M. L.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> o zapłatę kwoty 19.570,00 złotych, <br/>w pkt 1 utrzymał nakaz zapłaty wydany przez Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia <br/>w Łodzi w dniu 2 lutego 2018 roku w sprawie o sygn. akt XIII GNc 412/18 w mocy <br/>w zakresie kwoty 9.570,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia <br/>30 grudnia 2017 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 2.475,00 złotych tytułem kosztów postępowania, w pkt 2 w pozostałym zakresie uchylił nakaz zapłaty wydany przez Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi w dniu 2 lutego 2018 roku w sprawie o sygn. akt XIII GNc 412/18 i umorzył postępowanie, w pkt 3 zasądził od <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na rzecz <span class="anon-block">M. L.</span> kwotę 1.200,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (wyrok - k. 61; uzasadnienie - k. 62 – 64).</strong> </p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia złożył pozwany <span class="anon-block"> - (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span>, zaskarżając je w całości.</p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kodeksu postępowania cywilnego</a> poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w postaci <span class="anon-block">faktury VAT Nr (...)</span> z dnia 15 grudnia <br/>2017 roku na kwotę 29.570,00 złotych wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego poprzez ustalenie, że podpis złożony na fakturze jest dowodem <br/>na akceptację wierzytelności z niej wynikającej, a przez to na odbiór robót budowlanych bez zastrzeżeń i ich akceptację bez zastrzeżeń, w sytuacji, gdy podpis złożony na fakturze przez prokurenta spółki jest jedynie dowodem na odbiór dokumentu faktury;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 485;art. 485 § 1;art. 485 § 2 a)">art. 485 § 1 i § 2a kodeksu postępowania cywilnego</a> poprzez przyjęcie, że załączone do pozwu przez powoda dokumenty, są wystarczające dla wydania nakazu zapłaty <br/>w postępowaniu nakazowym, podczas gdy ani treść złożonych dokumentów, ani ich charakter nie wskazuje na to, że wierzytelność z nich wynikająca jest bezsporna.</p> </dd> </dl> <p>Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku <br/>w całości przez uchylenie nakazu zapłaty w całości i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda <span class="anon-block">M. L.</span> zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, ustalonych według norm prawem przewidzianych (apelacja - k. 70 – 73).</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwanego powód wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych (odpowiedź na apelację - k. 100 – 101).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pozwanego jako niezasadna podlegała oddaleniu.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, zarzuty podniesione przez skarżącego nie zasługują <br/>na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji pozostaje w zgodzie z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi i koresponduje ze zgromadzonym materiałem dowodowym. <br/>Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe <br/>oraz dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne.</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy odniesie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, ponieważ tylko w przypadku dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych możliwe jest właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego <em> <!-- -->(por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2004 roku, w sprawie o sygn. akt II CK 409/03, Lex nr 148384)</em>.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w postaci <span class="anon-block">faktury VAT (...)</span> z dnia 15 grudnia 2017 roku na kwotę 29.570,00 złotych wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego stwierdzić należy, iż zarzut ten jest chybiony.</p> <p>Pozwany w apelacji zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie całego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> Jednakże <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233 § 2)">§ 2</a> tego przepisu dotyczy sytuacji odmowy przedstawienia przez stronę dowodu, która w sprawie nie miała miejsca. Sąd Okręgowy odniósł zatem wskazany w apelacji zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233 § 1)">§ 1</a> tego przepisu.</p> <p>Wskazać należy, iż w zestawieniu ze zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym, twierdzenia pozwanego stanowiły jedynie polemikę z dokonaną w zaskarżonym wyroku oceną dowodów bez równoczesnego wykazania, by ocena ta była sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania, doświadczeniem życiowym lub z innych względów naruszała <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Ocena zeznań należy do Sądu I instancji i nie ulega w zasadzie kontroli odwoławczej, jeżeli jest zgodna z okolicznościami sprawy i nie wykazuje błędu logicznego w rozumowaniu <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, sygn. akt IV CKN 1316/00, LEX nr 80273, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 roku, sygn. akt I CKN 1169/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1097/00, LEX nr 52624)</em>.</p> <p>Z tych względów nie można podzielić poglądu skarżącego, że Sąd Rejonowy bezzasadnie uznał w oparciu o przedstawiony przez powoda dowód, że podpis złożony na fakturze nie jest dowodem na akceptację wierzytelności z niej wynikającej i potwierdzenie odbioru robót budowlanych bez zastrzeżeń i ich akceptację bez zastrzeżeń.</p> <p>Z niekwestionowanych przez strony i niewadliwych ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że w dniu 20 listopada 2017 roku strony zawarły umowę o wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu ocieplenia ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego przy <br/> <span class="anon-block">ul. (...)</span> nr <span class="anon-block">(...)</span> metodą lekką mokrą – wełna mineralna grubość 10 cm, 2 x klej + siatka, tynk silikonowy. W § 2 umowy strony określiły wynagrodzenie w kwocie 180 zł/m^{<!-- -->2}netto z uwzględnieniem doliczenia 8% VAT. W § 4 strony określiły sposób odbioru wykonanych robót jako: „odbiór wykonanych robót będzie dokonywał przedstawiciel zamawiającego po zakończeniu całości robót”. Natomiast zgodnie z § 5 umowy rozliczenia pomiędzy stronami następowały w następujący sposób: wykonawca wystawił fakturę końcową po zakończeniu i odebraniu całości robót elewacyjnych budynku mieszkalnego. Zapłata miała nastąpić po 14 dniach od złożenia faktury na konto wykonawcy. Strony uzgodniły okres gwarancji i rękojmi na okres 36 miesięcy liczony od daty odbioru końcowego przedmiotu umowy. Niesporna było, iż powód wykonywał wcześniej prace na tym samym budynku mieszkalnym, które zostały wykonane zgodnie z zamówieniem, ale z usterkami wymagającymi wymiany porysowanych szyb okiennych według listy ustalonej <br/>z zamawiającym. W dniu 15 grudnia 2017 roku powód wystawił na rzecz pozwanej <span class="anon-block">fakturę VAT nr (...)</span> na kwotę 29.570 złotych za ocieplenie budynku wraz z materiałem <br/>przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Fakturę podpisał powód oraz <span class="anon-block">J. B.</span> – prokurent samoistny pozwanej spółki. Na poczet <span class="anon-block">faktury VAT Nr (...)</span> pozwany zapłacił w dniu <br/>9 stycznia 2018 roku kwotę 10.000 złotych.</p> <p>Pozwana spółka podnosiła w toku postępowania, że z formalnego punktu widzenia nie doszło do skutecznego odbioru efektu robót budowlanych powoda, co determinowało bezzasadność jego powództwa o zapłatę wynagrodzenia wynikającego z umowy, co jak już zauważył Sąd I instancji, a podziela to zdanie Sąd Okręgowy, nie jest poglądem słusznym.</p> <p>Zgodnie z treścią z § 5 umowy oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 647)">art. 647 k.c.</a> regulującym umowę o roboty budowlane, podstawowym obowiązkiem inwestora/zlecającego jest m.in. dokonanie odbioru robót.</p> <p>Wskazać należy, że w świetle powołanego przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 647)">art. 647 k.c.</a> inwestor/zlecający winien przystąpić do odbioru robót budowlanych po zawiadomieniu go przez wykonawcę <br/>o zakończeniu robót i przedstawieniu ich do odbioru. Dokonanie odbioru robót ma na celu zarówno potwierdzenie ich wykonania co do zakresu i jakości, jak i ewentualne ustalenie, <br/>czy roboty zostały wykonane zgodnie z umową łączącą strony tj. czy wykonano wszystkie roboty, czy występują wady robót i jakiego rodzaju. Jest to element przełomowy <br/>w stosunkach pomiędzy stronami umowy o roboty budowlane, gdyż z jednej strony potwierdza wykonanie zobowiązania i otwiera wykonawcy prawo do żądania wynagrodzenia, bądź wskazuje na jego niewykonanie lub nienależyte wykonanie w całości lub w części wobec istnienia wad i rodzi odpowiedzialność za wady ujawnione przy odbiorze, a z drugiej strony wyznacza początek biegu terminów rękojmi za wady.</p> <p>Z powyższego wynika, że inwestor/zlecający nie może odmówić dokonania odbioru robót. Tymczasem apelujący kwestionuje ustalenie Sądu I instancji, że pomimo podpisu <br/>na fakturze prokurent samoistny pozwanej spółki nie potwierdził, że do odbioru tych robót doszło. Z załączonego do akt dokumentu w postaci faktury VAT z dnia 15 grudnia 2017 roku jednoznacznie wynika, że inwestor dokonał odbioru robót od wykonawcy, czyli powoda <br/>i uznał je za wykonane w sposób zgodny z warunkami technicznymi wykonania i odbioru, bez usterek. Odbiór ten został dokonany, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 647)">art. 647 k.c.</a> i następnymi regulującymi realizację umowy o roboty budowlane oraz § 5 umowy z dnia 20 listopada 2017 roku.</p> <p>Należy także podzielić argumentację Sądu Rejonowego, który zasadnie uznał, <br/>iż podpisanie faktury przy jednoczesnym braku zgłoszenia zastrzeżeń co do jakości prac wskazywało, że wierzytelność nie jest kwestionowana. Tym bardziej, że wskazanie <br/>na istnienie rzekomych wad prac powoda wymagało zgłoszenia na tę okoliczność wniosków dowodowych, czego pozwany nie dopełnił. Powołanie się na zgłoszenie usterek, <br/>które nastąpiło dopiero po doręczeniu odpisu pozwu wskazywało, że wady i zarzut robót zastępczych zostały przygotowane na potrzeby trwającego postępowania przez Sądem <br/>I instancji. Dodatkowo zatem należy wskazać na okoliczność, że pozwany dwukrotnie, przelewami na kwotę 10.000 złotych spłacił częściowo zobowiązanie wobec powoda. <br/>Na uwagę zasługuje także okoliczność, iż strony były związane także inną umową i prace wykonywane przez powoda miały wady. W tym przypadku został sporządzony protokół, <br/>w którym szczegółowo strony je opisały.</p> <p>Wobec powyższego zasadnie uznał Sąd Rejonowy dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych oraz subsumcji przepisów prawa materialnego, w tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 647)">art. 647 k.c.</a> i kolejnych, że ustalone w umowie ryczałtowo wynagrodzenie należy się powodowi od pozwanego <br/>za wykonane przez niego i odebrane bez stwierdzenia wadliwości roboty budowlane.</p> <p>W świetle powyższych rozważań niezasadny jest podniesiony w apelacji zarzut <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 485;art. 485 § 1;art. 485 § 2 a)">art. 485 <br/>§ 1 i § 2a kodeksu postępowania cywilnego</a> poprzez przyjęcie, że załączone do pozwu przez powoda dokumenty, są wystarczające dla wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Wskazać należy, iż do przesłanek wydania przez sąd nakazu zapłaty <br/>w postępowaniu nakazowym należą: dochodzenie przez powoda roszczenia pieniężnego <br/>lub świadczenia innych rzeczy zamiennych oraz udowodnienie okoliczności uzasadniających dochodzone roszczenie odpowiednim dokumentem załączonym do pozwu. Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeksu postępowania cywilnego</a> wskazują następujące dokumenty jako stanowiące podstawę <br/>do wydania przez sąd nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym:</p> <p>1.  dokument urzędowy;</p> <p>2.  zaakceptowany przez dłużnika rachunek;</p> <p>3.  wezwanie dłużnika do zapłaty i pisemne oświadczenie dłużnika o uznaniu długu;</p> <p>4.  zaakceptowane przez dłużnika żądanie zapłaty, zwrócone przez bank i niezapłacone <br/>z powodu braku środków na rachunku bankowym;</p> <p>5.  weksel, czek, warrant lub rewers;</p> <p>6.  umowa, dowód spełnienia wzajemnego świadczenia niepieniężnego oraz dowód doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku - jednak tylko wówczas, gdy powód dochodzi należności zapłaty świadczenia pieniężnego, odsetek w transakcjach handlowych określonych w ustawie z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty <br/>w transakcjach handlowych;</p> <p>7.  wyciąg z ksiąg bankowych - wówczas, gdy chodzi o roszczenie dochodzone przez bank.</p> <p>Przez zaakceptowany przez dłużnika rachunek jako dokument stanowiący podstawę wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym należy rozumieć przede wszystkim fakturę VAT podpisaną przez jej odbiorcę. Aby jednak dana faktura VAT mogła stanowić podstawę wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym musi zostać podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentowania dłużnika lub przez inną osobę upoważnioną przez niego <br/>do podpisywania faktur. Nie stanowi zatem, co do zasady, zaakceptowanego przez dłużnika rachunku w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 485;art. 485 § 1;art. 485 § 1 pkt. 2)">art. 485 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego</a> zarówno faktura VAT niezawierająca w ogóle podpisu odbiorcy, jak też faktura VAT podpisana w imieniu odbiorcy, ale przez nieupoważnioną przez niego osobę.</p> <p>W niniejszej sprawie dokumenty podpisywane przez prokurenta <span class="anon-block"> spółki (...)</span> były kwestionowane jedynie w zakresie odbioru prac wykonywanych na budowie budynku mieszkalnego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, nawet zarzuty od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi podpisał prokurent. Zatem pozwany jedne dokumenty podpisane przez prokurenta uznaje za podpisane przez osobę uprawnioną przez spółkę, a inne nie. Zachowanie takie należy zakwalifikować jako niezgodne z zasadami rzetelności i uczciwości przedsiębiorcy.</p> <p>Sąd Okręgowy nie dostrzegł żadnych uchybień kwestionowanego wyroku, które winny być uwzględnione w toku kontroli instancyjnej z urzędu.</p> <p>W tym stanie rzeczy wobec bezzasadności wskazanych zarzutów sformułowanych przez apelującego Sąd II instancji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> Apelacja pozwanego została oddalona w całości, w związku z czym powinien zwrócić stronie przeciwnej poniesione przez powoda koszty procesu. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 900,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym zostało ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99 § 2;art. 99 § 2 pkt. 4)">§ 2 pkt 4</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity z dnia 3 stycznia 2018 roku Dz. U. 2018 roku, poz. 265 ze zm.). Sąd nie zastosował podwyższonej stawki wynagrodzenia, ponieważ w postępowaniu apelacyjnym stronę powodową nadal reprezentował radca prawny <span class="anon-block">D. D.</span>, dla którego pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane, obok ustanowionego przed Sądem odwoławczym radcy prawego <span class="anon-block">B. K.</span>.</p> </div>