I GZ 178/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 29 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 682/11 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi I.L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 29 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 682/11, odmówił I.L. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 15 czerwca 2011 r., oddalającego jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pełnomocnik skarżącego, radca prawny E.G., pismem z 11 lipca 2011 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 15 czerwca 2011 r., dokonując jednocześnie czynności, której nie wykonał w terminie. Termin do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia, upłynął w dniu 22 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pełnomocnik skarżącej od 28 maja 2011 r. do 17 czerwca 2011 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim. Następnie przebywał na zaplanowanym urlopie, z którego wrócił w dniu 8 lipca 2011 r. Sąd podkreślił, że pełnomocnik skarżącego uchybiając terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia nie uprawdopodobnił aby uchybienie terminowi było następstwem okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności. Stwierdził, że chorobę wykazaną przez pełnomocnika można by uznać za okoliczność wyłączającą winę w uchybieniu terminu, to należy jednak wskazać że przeszkoda ta ustała w dniu 17 czerwca 2011 r., a zatem w czasie biegu terminu przewidzianego na złożenie przedmiotowego wniosku. Sąd uznał, że okoliczności drugiej podnoszonej przez pełnomocnika – urlop – nie można uznać za okoliczność wyłączającą winę w uchybieniu terminu. Wskazał, że pełnomocnik, po zakończeniu zwolnienia lekarskiego nie wyraził zainteresowania sprawą, pomimo że znał termin rozprawy. Zażalenie na to postanowienie złożył w imieniu I.L. jego pełnomocnik domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał na okoliczności jak we wniosku o przywrócenie terminu skierowanym do Sądu I instancji dodatkowo wyjaśniając, że powodem zwolnienia była choroba zwana potocznie głęboką depresją z zaburzeniem dwubiegunowym. Osoba cierpiąca na tą dolegliwość nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem, wobec czego pełnomocnik nie był w stanie do dnia zakończenia choroby podjąć skutecznej czynności zmierzającej do wykonania swoich obowiązków. Ponadto pełnomocnik podniósł, że jego asystentka w dniach od 8 do 12 czerwca 2011 r. otrzymała informację, że Sąd nie podjął jeszcze decyzji o rozpoznaniu jego wniosku o odroczenie rozprawy i prawdopodobnie podejmie ją na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona (lub jej pełnomocnik) danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący (jego pełnomocnik) nie uprawdopodobnił aby uchybienie terminowi było następstwem niezawinionych okoliczności. Jako pierwszą okoliczność braku winy pełnomocnik skarżącego wskazywał chorobę, która udokumentował zwolnieniem lekarskim. Zwolnienia to obejmowało jednak okres od dnia 28 maja do 17 czerwca 2011 r. Zatem, co podkreślił WSA w G. zwolnienie to zakończyło się jeszcze w czasie biegu terminu przewidzianego na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który upływał w dniu 22 czerwca 2011 r. Zasadnie podkreślił Sąd I instancji, że drugą okoliczność podnoszoną przez skarżącego (jego pełnomocnika) – zaplanowany urlop – nie można uznać za niezawinioną przeszkodę. Pełnomocnik skarżącego, będący pełnomocnikiem profesjonalnym był świadomy, że toczy się postępowanie sądowoadministracyjne jego klienta oraz że wyznaczony jest na dzień 15 czerwca 2011 r. termin rozprawy, o czym świadczy zawiadomienie o terminie rozprawy odebrane w dniu 20 maja 2011 r. Pełnomocnik pismem z 26 maja 2011 r. wniósł o odroczenie rozprawy związku z zaplanowanym na ten okres urlopem. Jednakże udanie się bezpośrednio po zakończeniu zwolnienia lekarskiego na zaplanowany urlop, bez zainteresowania złożonym wnioskiem o odroczenie terminu rozprawy oraz stanem zawisłej przed sądem sprawy stanowi o niedbalstwie, które wyklucza możliwość przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 15 czerwca 2011 r. Należy wskazać na ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że działania pełnomocnika nie zwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego (v: post. SN z 12 marca 1999r. sygn. akt PKN 76/99 OSNAPiUS 2000/11 poz. 431, post. NSA z 16 listopada 2006 r., sygn. akt. II OZ 1206/06). W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący nie wykazał bowiem, że uchybienie terminu do złożenia wniosku nastąpiło bez jego winy bądź winy jego pełnomocnika. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.