X Ga 700/18

<p>Sygn. akt X Ga 700/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 8 listopada 2019 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach X Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>Sędzia Leszek Guza (spr.)</p> <p>Sędzia Iwona Wańczura</p> <p>Sędzia Grażyna Urban</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>starszy protokolant Agnieszka Demucha</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2019r. w Gliwicach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku</p> <p>z 17 października 2018 r. sygn. akt VI GC 1373/16</p> <p>1)  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>a)  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) z odsetkami ustawowymi od dnia 7 marca 2016r. do dnia zapłaty,</p> <p>b)  oddala powództwo w pozostałej części,</p> <p>c)  nakazuje pobrać od powoda <span class="anon-block"> (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">B.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 745,15 zł (siedemset czterdzieści pięć złotych piętnaście groszy) tytułem kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa,</p> <p>d)  nakazuje pobrać od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 149,06 zł (sto czterdzieści dziewięć złotych sześć groszy) tytułem kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa,</p> <p>2)  oddala apelację w pozostałej części;</p> <p>3)  przesądzając, że powód wygrał sprawę w 16,67 % szczegółowe wyliczenie kosztów procesu przed Sądem pierwszej instancji pozostawia referendarzowi sądowemu w Sądzie Rejonowym w Rybniku,</p> <p>4)  zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 277,80 zł (dwieście siedemdziesiąt siedem złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Sędzia Iwona Wańczura Sędzia Leszek Guza Sędzia Grażyna Urban</p> <p>Sygn. akt X Ga 700/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem złożonym w dniu 7 września 2016 r. powódka <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">B.</span> wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 2.656,80 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 marca 2016 r. oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazała, iż w dniu 4 lutego 2016 r. w wyniku kolizji drogowej uszkodzony został pojazd marki <span class="anon-block">T. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> stanowiący własność <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">S. C.</span>, który był wykorzystywany przez poszkodowanych prowadzących szkołę nauki jazdy do szkolenia kandydatów na kierowców kat. B. Sprawca kolizji był ubezpieczony z tytułu OC u pozwanej. Na czas naprawy pojazdu poszkodowani wynajęli od powódki pojazd zastępczy na okres 10 dni za stawkę 360,00 zł netto/dzień, tj. za łączną kwotę 4.428,00 zł. Pozwana wypłaciła odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego w kwocie 1.771,20 zł. Powódka nabyła wierzytelność do pozwanej na drodze umowy cesji i dochodziła różnicy pomiędzy odszkodowaniem wypłaconym a odszkodowaniem należnym.</p> <p>W sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu przyznała co do zasady swoją odpowiedzialność za skutki kolizji oraz wysokość wypłaconej kwoty. Wskazała, że zweryfikowała okres najmu pojazdu zastępczego do 4 dni.</p> <p>Wyrokiem z dnia 17 października 2018r. Sąd Rejonowy w Rybniku oddalił powództwo i jednocześnie zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1.217,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz nakazał pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa- Sąd Rejonowego w Rybniku kwotę 894,21zł tytułem kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.</p> <p>Podczas postępowania Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 4 lutego 2016 r. w wyniku kolizji drogowej uszkodzony został pojazd marki <span class="anon-block">T. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> stanowiący własność <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">S. C.</span>, który był wykorzystywany przez poszkodowanych prowadzących szkołę nauki jazdy do szkolenia kandydatów na kierowców kat. B. Sprawca kolizji był ubezpieczony z tytułu OC u pozwanej. Szkoda została zgłoszona pozwanej tego samego dnia.</p> <p>Dnia 22 lutego 2016 r., na czas naprawy uszkodzonego pojazdu poszkodowani wynajęli od powódki pojazd zastępczy marki <span class="anon-block">T. (...)</span> przystosowany do szkolenia kandydatów na kierowców kat. B na okres 10 dni za stawkę 360,00 zł netto/dzień, za co powódka obciążyła ich fakturą VAT z dnia 16 marca 2016 r. na kwotę 4.428.00 zł brutto płatną tego samego dnia.</p> <p>Umową cesji z dnia 22 lutego 2016 r. poszkodowani przenieśli na powódkę wierzytelności z tytułu w/w zdarzenia, w tym z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego.</p> <p>Pozwana zweryfikowała okres najmu do 4 dni wypłacając z tytułu najmu pojazdu zastępczego odszkodowanie w kwocie 1.771,20 zł brutto.</p> <p>Według opinii biegłego wydanej w sprawie, zakres i charakter uszkodzeń pojazdu umożliwiał jego eksploatację i zamówienie części koniecznych do wymiany przed przyjęciem pojazdu do faktycznej naprawy i pozostawienie pojazdu w warsztacie po ich nadejściu. W takim przypadku, uzasadniony czas pozostawania pojazdu w warsztacie wynosił 4 dni i obejmował: technologiczny czas naprawy (3 dni, tj. 10 rbg, a z przestojami 14 rbg) oraz czynności około naprawcze.</p> <p>Dokonując oceny prawnej Sąd Rejonowy wskazał, że zasadnicze ustalenia faktyczne w sprawie poczynił w oparciu niebudzącą wątpliwości Sądu treść opinii biegłego <span class="anon-block">A. K.</span>. Opinia ta była rzetelna i spójna, a wnioski zostały przekonująco uargumentowane. Pozostałe wnioski, dowodowe w ocenie Sądu I instancji należało oddalić zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 3)">art. 217 § 3 k.p.c.</a>, ponieważ okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione.</p> <p>Sąd Rejonowy wskazał za opinią biegłego, iż uzasadniony czas pozostawania pojazdu w warsztacie wynosił 4 dni i obejmował: technologiczny czas naprawy (3 dni, tj. 10 rbg, a z przestojami 14 rbg) oraz czynności około naprawcze. Zakres i charakter uszkodzeń pojazdu umożliwiał bowiem jego eksploatację i zamówienie części koniecznych do wymiany przed przyjęciem pojazdu do taktycznej naprawy i pozostawienie pojazdu w warsztacie dopiero po ich nadejściu. Sąd I instancji podkreślił, że biegły wskazywał co prawda, iż czas pozostawania pojazdu w warsztacie mógł wynosić aż 8 dni, jednakże podkreślał, że okoliczność ta musiałaby wynikać z konieczności weryfikacji kosztorysu naprawy i zamówienia dodatkowych części. Natomiast przedłożone przez strony dowodowy, a zwłaszcza powódkę, na której zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> spoczywał ciężar dowodu i obowiązek dowodzenia swoich twierdzeń, nie wskazywały na takie okoliczności. Tym samym, Sąd I instancji nie podzielił zarzutów do opinii zgłoszonych przez powódkę, ponieważ brak było podstaw do przyjęcia, że zaistniała konieczność pozostawienia uszkodzonego pojazdu w warsztacie naprawczym na dłużej niż 4 dni uznane przez pozwaną. W konsekwencji, Sąd I instancji stwierdził, że z tytułu najmu pojazdu zastępczego należało się zatem odszkodowanie w kwocie 1771,20 zł brutto (- 4 dni x 360,00 zł netto/dzień 23% VAT), która została w całości wypłacona przez pozwana na etapie postępowania likwidacyjnego. Dlatego też Sad oddalił powództwo.</p> <p>O kosztach procesu Sąd Rejonowy postanowił na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3;art. 98 § 4)">art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c.</a> obciążając nimi powódkę w całości, stosownie do wyniku postępowania. Zgodnie zaś z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 83 ust. 2 u.k.s.c. oraz w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> tytułem wynagrodzenia biegłego wypłaconego tymczasowo ze środków Skarbu Państwa, Sąd nakazał pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 894,21 zł.</p> <p>Powyższy wyrok w całości zaskarżyła powódka zarzucając mu:</p> <p>1.  naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> poprzez oddalenie zarzutów powoda, dotyczących opinii uzupełniającej biegłego sądowego bez ich należytego rozważenia i dokonanie ich analizy w sposób wybiórczy, pobieżny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jak również poprzez dokonanie oceny opinii biegłego <span class="anon-block">A. K.</span> w sposób całkowicie dowolny, a nie swobodny, co doprowadziło Sąd do nieuprawnionych ustaleń w zakresie adekwatnego czasu najmu pojazdu zastępczego, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że służył on do szkolenia kandydatów na kierowców, a co znalazło wyraz w:</p> <p>- przyjęciu, w oparciu o wybiórczo i częściowo tylko uznane twierdzenia biegłego <span class="anon-block">A. K.</span>, że adekwatny do okoliczności faktycznych czas najmu pojazdu zastępczego ogranicza się praktycznie do technologicznego czasu naprawy i wynosi łącznie 4 dni, a to z uwagi na fakt. że pojazd oddano do naprawy po 17 dniach od zdarzenia i po oględzinach pozwanego, co doprowadziło biegłego do sformułowania tezy. że wszelkie części zamienne mogły i powinny zostać zorganizowane przez warsztat naprawczy przed formalnym zleceniem naprawy pojazdu,</p> <p>- całkowitym pominięciu przez Sąd konieczności wyjaśnienia z biegłym pełnej tezy dowodowej i podstaw sformułowanych przez niego w opiniach wniosków, a dotyczących np. możliwości zamówienia części tego samego dnia, kiedy zdano pojazd do warsztatu, czy wszystkich innych kategorycznych twierdzeń, dotyczących organizacji pracy usługobiorcy, które to twierdzenia biegły podniósł wyłącznie w oparciu o hipotetyczne możliwości, jednakże zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego możliwości takie są mało prawdopodobne, a nadto stanowią nie zweryfikowane przez biegłego założenia teoretyczne, które nie mają żadnego odniesienia w rzeczywistości,</p> <p>- pominięciu przez Sąd w swoich rozważaniach zastrzeżeń biegłego, poczynionych w opinii głównej, z których wynikało, że istnieje duże prawdopodobieństwo innego rozstrzygnięcia o zasadności żądań powoda, a to z uwagi na praktykę postępowania warsztatów naprawczych oraz <span class="anon-block"> Towarzystw (...)</span>, które to zastrzeżenia i uwagi biegłego zostały kompletnie przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> zignorowane, bez wyjaśnienia jakie jest prawdopodobieństwo, że ziściły się w przedmiotowej sprawie.</p> <p>2.  Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez jego błędne zastosowanie tj. przyjęcie, że powód w należytym stopniu nie wykazał zasadności swojego roszczenia, podczas, gdy ciężar wykazania zawyżenia przez powoda okresu najmu samochodu zastępczego spoczywał na pozwanym,</p> <p>-<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 1)">art. 363 § 1 k.c.</a> poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż przyznane odszkodowanie pokrywa w całości poniesione przez poszkodowanego, udokumentowane i uzasadnione koszty najmu pojazdu zastępczego zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania, podczas gdy powód w należyty sposób wykazał, że odszkodowanie nie spełniło swojej podstawowej funkcji, to jest pełnej kompensacji poniesionej szkody,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1;art. 822 § 4)">art. 822 § 1 i § 4 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 34;art. 34 ust. 1)">art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że powodowi nie należy się zwrot kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, w dochodzonej w pozwie wysokości.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego kwoty w wysokości 2.656,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 7 marca 2016 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów' postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w obu instancjach według norm prawem przepisanych. Ewentualnie w razie uznania przez Sąd. iż nie zachodzi podstawa do zmiany zaskarżonego wyroku o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o oddalenie apelacji powódki i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja powódki zasługiwała na częściowe uwzględnienie.</p> <p>Podkreślić jednak należy, że zarzuty apelacji były nieuzasadnione.</p> <p>W szczególności niezasadnie zarzucała powódka naruszenie przepisów postępowania poprzez oddalenie zarzutów powodki do opinii biegłego.</p> <p>W tym zakresie wskazać trzeba, iż słusznie oparł się tutaj Sąd Rejonowy na opinii biegłego przy ustalaniu czasu pozostawania w warsztacie pojazdu poszkodowanego.</p> <p>Opinie tę Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił .</p> <p>Przypomnieć tutaj należy, iż dowód z opinii biegłego podlega, ocenie sądu na podstawie kryteriów zgodności z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia skuteczności wyrażonych w niej wniosków, bez wkraczania jednakże w sferę wiedzy specjalistycznej (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 1990 r., I PR 148/90, OSP 1991, z. 11–12, poz. 300; postanowienie SN z dnia 7 listopada 2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001, nr 4, poz. 64; wyrok z dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 1383/00, LEX nr 52544; wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2005 r., II CK 572/04, LEX nr 151656; por. jednakże glosa S. Dalki do wyroku SN z dnia 19 grudnia 1990 r., I PR 148/90, OSP 1991, z. 11–12, poz. 300 w: Demendecki Tomasz. Art. 285. W: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-729. System Informacji Prawnej LEX, 2019).</p> <p>Tymczasem zarzuty powodki do opinii podnoszone w niniejszej sprawie nie dotykają wskazanych wyżej kwestii a ograniczają się do polemiki z poszczególnymi wnioskami biegłego.</p> <p>Niezależnie od tego wskazać również należy, że wnioski opinii biegłego sporządzonej w niniejszej sprawie były uzasadnione.</p> <p>Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że pojazd był jezdny i co istotne, prawdopodobnie był wykorzystywany w stanie uszkodzonym.</p> <p>Wynika to wprost z porównania daty szkody, daty oględzin i daty oddania pojazdu do warsztatu.</p> <p>W tej sytuacji za uzasadnione należy uznać oczekiwanie, że po oddaniu pojazdu do warsztatu ten niezwłocznie przystąpi do naprawy, a nawet jeśli konieczne będzie zamówienie części to dokona tego bez uzasadnionej zwłoki.</p> <p>Ponadto okolicznością istotną jest tutaj to jaki był rodzaj części koniecznych do zamówienia celem dokonania naprawy i wniosek biegłego, iż otrzymanie tych części z uwagi na ich rodzaj, w niniejszej sprawie nie warunkowało przystąpienia do czynności naprawczych.</p> <p>Wynika więc z tego, iż niezależnie od zamówienia i otrzymania zamówionych części czynności naprawcze mogły być rozpoczęte od razu.</p> <p>Dlatego uznaje Sąd Okręgowy, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił okres uzasadnionego najmu pojazdu na podstawie opinii biegłego.</p> <p>W tym zakresie dodać jedynie można, że ciężar dowodu wysokości poniesionej szkody spoczywał w całości na stronie powodowej.</p> <p>Skoro więc powódka nie wykazała aby uzasadniony okres najmu wykraczał poza okres ustalony przez biegłego to należy uznać , że obowiązkowi temu nie sprostała.</p> <p>Z tych samych względów za nieuzasadnione uznał Sąd Okręgowy zarzuty powódki dotyczące naruszenia prawa materialnego.</p> <p>Niezależnie jednak od wskazanych wyżej uwag wyrok Sądu Rejonowego wymagał zmiany.</p> <p>Umknęło bowiem uwadze Sądu pierwszej instancji, że w opinii uzupełniającej biegły określił uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego na 5 dni.</p> <p>Z tytułu najmu pojazdu zastępczego należało się zatem poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 2 214 zł brutto (= 5 dni x 360,00 zł netto/dzień + 23% VAT).</p> <p>Ponieważ bezsporne było, ze pozwana wypłaciła dotychczas poszkodowanemu z tego tytułu w wysokości 1 771 , 20 zł to różnicę w kwocie 442 , 80 zł należało zasadzić od pozwanej na rzecz powódki.</p> <p>Dlatego zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> Sad Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 442,80 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 7 marca 2016 r. a w pozostałej części powództwo oddalił.</p> <p>Zmieniając zaskarżony wyrok Sąd Okręgowy dokonał też zmiany orzeczenia o kosztach procesu poniesionych w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i niepokrytych przez strony kosztach sądowych.</p> <p>O kosztach postępowania przed Sądem pierwszej instancji orzekł Sąd zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a> i przesadzając, że powódka wygrała sprawę w 16,67 % szczegółowe wyliczenie kosztów przed Sądem pierwszej instancji pozostawił referendarzowi Sądowemu w Sądzie Rejonowym w Rybniku.</p> <p>O kosztach sądowych, które nie zostały pokryte w toku procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 113 u)">art. 113 u</a>.o k.s. w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> i dokonał ich stosunkowego rozdzielenia pomiędzy strony.</p> <p>Na podobnej zasadzie orzeczono o kosztach postępowania odwoławczego.</p> <p>Ponieważ powódka wygrała proces w 16,67 % to taką część kosztów procesu winna ponieść pozwana.</p> <p>Na koszty postępowania w postępowaniu odwoławczym poniesione przez powódkę złożyły się 450 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego strony (§ 2 pkt 3 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz 133 zł tytułem opłaty od apelacji.</p> <p>Na koszty poniesione przez pozwaną złożyło się 450 zł wynagrodzenia pełnomocnika procesowego strony (§ 2 pkt 3 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych).</p> <p>Łącznie koszty postępowania odwoławczego wyniosły więc 1033 zł. Z tej kwoty 16,67% to 172,20 zł i taką kwotę powinna ponieść pozwana. Ponieważ poniosła już 450 zł to różnicę w wysokości 277,80 zasądzono od powodki na rzecz pozwanej.</p> <p>Sędzia Iwona Wańczura Sędzia Leszek Guza Sędzia Grażyna Urban<br/> </p> </div>