I GSK 3177/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 640/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie udzielenia dotacji dla przedszkola niepublicznego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie udzielenia dotacji dla przedszkola niepublicznego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynności administracyjne podejmowane przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy dotyczące: 1) braku właściwego ustalenia i poinformowania Skarżącego o wysokości stawek dotacji dla Z." w W. w latach 2009-2010 wyliczonych zgodnie z art. 90 ust. 2b ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r. poz. 2198 z późn. zm. dalej jako u.s.o.); 2) niewskazaniu prawidłowego sposobu ustalenia wysokości stawek dotacji poszczególnych latach; 3) wadliwym ustaleniu wysokości stawek dotacji w poszczególnych latach zgodnie z art. 90 ust. 2b ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z brakiem zachowania terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji wniesieniem skargi z naruszeniem terminu przewidzianego w p.p.s.a., ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Sąd I instancji wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w 2017 r., a skarga dotyczy czynności ustalenia kwoty dotacji w latach 2009-2010 zasadne zatem było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6. A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła skargę kasacyjną zaskarżając w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 90 ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2198) tj. przepis dodany ustawy z dnia 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Z 2016 r. poz. 1010) i obowiązujący od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.) tj. zarzutu naruszenia art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust 11 ustawy o systemie oświaty wprowadzonym ustawą z dnia 23 czerwca 2016 r. Podnosząc te zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy wskazać, że zmierzają one de facto do podważenia stanowiska Sądu I instancji o konieczności terminowości wniesienia przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Akceptując stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu warto przypomnieć, że zgodnie z art. 90 ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U z 2016, poz.1943 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., przyznanie dotacji dla szkół stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz U 2017 poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) oraz, że przepis ten - z mocy art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 23 czerwca 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1010) - miał zastosowanie do dotacji dla szkół niepublicznych udzielanych na rok 2017, choć nowela ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. W konsekwencji stosownie bowiem do treści art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. w mającym w niniejszej sprawie zastosowanie brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a tej ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub dokonaniu czynności. Tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego określają przepisy art. 52 oraz art. 53 p.p.s.a. Do czynności dokonanych przed 1 czerwca 2017 r. należy stosować przepisy p.p.s.a. obowiązujące przed tą datą, co wynika z art. 17 ust .2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935). Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...) przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z § 3 art. 52 p.p.s.a. wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Termin do wniesienia skargi określony został w art. 53 § 2 p.s.s.a. i wynosi 30 dni od dnia od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy i doszedł do przekonania, że Spółka otrzymując kwoty dotacji przelewem oraz otrzymując pismo z 27 maja 2010 r. (dotyczące wysokości stawki dotacji za rok 2010 r.), posiadała wiedzę, w jakiej wysokości została ustalona stawka dotacji w latach 2009 - 2010. Znając bowiem kwotę otrzymanych dotacji oraz liczbę dzieci w prowadzonym przedszkolu (którą skarżący sam podaje organowi dotującemu), obliczenie stawki dotacji było prostą, oczywistą czynnością, nie nastręczającą żadnych trudności. Zatem nie sposób uznać, że uchybienie tego terminu, nastąpiło to bez winy Skarżącego, co mogłoby ewentualnie skutkować możliwością zastosowania przepisu art. 52 § 3 zdanie drugie. Sąd I instancji podkreślił, że w aplikacji ODPN (dot. obsługi dotacji dla placówek niepublicznych uruchomionej od 1 stycznia 2009 r.) dostępne były także informacje o obowiązujących stawkach dotacji użytych do naliczenia dotacji na dany miesiąc. A całość dotacji po zakończeniu roku budżetowego musi zostać rozliczona przez stronę, zatem w kolejnych latach 2009-2010 Spółka była zobowiązana do wykazania w sprawozdaniu jaką kwotę dotacji w danym roku otrzymała i jaką kwotę wydała. Nadto na wniosek Spółki, organ jest zobowiązany do udostępnienia danych stanowiących podstawę obliczenia stawek dotacji lub udzielenia wyjaśnień dotyczących sposobu (algorytmu) obliczenia tych stawek. Mając powyższe na względzie Sąd I instancji prawidłowo doszedł do przekonania, że skarżąca nie dopełniła warunków pozwalających na przyjęcie skargi do rozpoznania. Zobowiązany więc był przepisem art. 58 § 1 pkt 6 skargę odrzucić. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że niedopuszczalną – w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – jest skarga wniesiona bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013 – komentarz do art. 58, teza 8 oraz postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 729/12). W ocenie NSA stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, jeżeli z przyczyn innych niż wymienione w pkt od 1 do 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy skoro w niniejszej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki obligatoryjnego odrzucenia skargi i Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. skargę odrzucił - nietrafne są zgłoszone zarzuty naruszenia przepisów ustawy o systemie oświaty. Z tych wszystkich względów skoro żaden z sformułowanych zarzutów nie uzasadniał wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia - skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji