II SA/Rz 872/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji -skargę oddala- UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Z. K. jest postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego pawilonu. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 oraz art. 61a § 1 K.p.a. Z uzasadnienia postanowienia i akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. ([...] grudnia 2017 r. – data wpływu do organu) Z. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o zmianę decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia "[...] maja 1998 r." nr [...] dotyczącej pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego, w ten sposób by pozwolenie na rozbudowę nie określało terminu, tj. by wydane było bezterminowo. Po rozpoznaniu tego wniosku Prezydent Miasta [...] postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany m. in. wyżej opisanej decyzji. Wskutek złożonego przez Z. K. i G. K. zażalenia sprawę rozpatrywał Wojewoda, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w pkt 1. umorzył postępowanie zażaleniowe prowadzone na skutek zażalenia wniesionego przez G. K.; w pkt 2. po rozpoznaniu zażalenia Z. K. uchylił postanowienie w całości i przekazał do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji z "[...] maja 1998 r.". Jednakże również i to postanowienie na skutek złożonego zażalenia zostało przez Wojewodę mocą postanowienia z [...] października 2018 r. nr [...] uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. nr [...] z dnia "[...] maja 1998 r." na rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego przy ul. [...] w P. z terminem użytkowania do [...] maja 1999 r. w zakresie zmiany terminu na bezterminowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nie może być uznany za stronę w postępowaniu dotyczącym zmiany ww. decyzji administracyjnej. Z załączonych przez niego dokumentów, tj. aneksu nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. do umowy Spółki cywilnej zawartej w dniu [...] maja 1994 r. wynika, że wnioskodawca w dniu [...] maja 2006 r. stał się wspólnikiem spółki cywilnej pn. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" s.c. z siedzibą przy ul. [...] w P., która została utworzona w dniu [...] maja 1994 r. Treść tego dokumentu nie przemawia za uznaniem Z. K. za stronę w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia "[...] maja 1998 r." Stronami postępowania zakończonego wydaniem ostatnio wymienionej decyzji byli G. K., Z. K., Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo-Budowlany w [...], Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w [...], Wojewódzka Dyrekcja Dróg Miejskich w [...] oraz Prezydent Miasta [...]. Analiza pozostałych dokumentów zalegających w aktach sprawy nie pozwala na przyznanie wnioskodawcy przymiotu strony w sprawie zmiany decyzji. Zażalenie na to postanowienie złożył Z. K. współwłaściciel PHU "[...]" s.c. z siedzibą w P., ul. [...], [...]. Zarzucił błąd w ustaleniach faktyczno-prawnych i dowodowych oraz brak dołożenia należytej staranności w zakresie bezpodstawnej odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu wszechstronne wyjaśnienie życiowo ważnej dla niego sprawy, w tym hamowanie rozwoju firmy oraz celowe i rozmyślne odmawianie mu, wbrew posiadanym dowodom z dokumentów, prawa strony. W obszernym uzasadnieniu wywiódł, że posiada interes prawny oraz status strony w postępowaniu. Organ bezzasadnie odmawia mu natomiast przyznania legitymacji procesowej. Powyższe jego zdaniem wynika z umów dzierżawy oraz umowy spółki cywilnej. Składający zażalenie zwrócił uwagę, że złożył wniosek o przedłużenie umowy dzierżawy lub wykup nieruchomości znajdującej się pod obiektem. Jednakże w tym zakresie organ pozostał bezczynny i obecnie ciężar zaniedbań urzędu przerzuca na niego i jego firmę i odmawia mu przyznania statusu strony. Zarzucił brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mianowicie brak ustalenia czy G. K., na którą pierwotnie była wydana decyzja z [...] sierpnia 1994 r. o pozwoleniu na budowę jest dalej wspólnikiem PHU "[...]" s.c. Ustalenie tego faktu potwierdziłoby, że Z. K. posiada interes prawny, jest stroną tego postępowania. Z uwagi na istotne naruszenie prawa dowodowego i ignorowania istotnych i kluczowych akt wnoszonych przez stronę zawnioskował o uchylenie postanowienia i wycofanie go z obrotu prawnego. Zawnioskował nadto o wyłączenie Prezydenta Miasta [...] z toczącego się postępowania z uwagi na brak należytej staranności oraz naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Nadto o wyjaśnienie przez Wojewodę przyczyn braku wykonywania przez Prezydenta wykładni zawartej w wiążących postanowieniach oraz zobowiązanie Prezydenta do przeniesienia na podstawie art. 40 Prawa budowlanego decyzji z dnia "[...] maja 1998 r." wraz z dokonaniem zmiany terminu użytkowania na bezterminowy. Wojewoda wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i jednocześnie orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] maja 1998 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego przy ul. [...] w [...]. z terminem użytkowania do [...] maja 1999 r. w zakresie zmiany terminu na bezterminowy. Na wstępie organ stwierdził, że wydane rozstrzygnięcie należało uchylić, a to z uwagi na ujawnione uchybienia proceduralne polegające na błędnym wskazaniu, zarówno w osnowie zaskarżonego postanowienia, jak również w jego uzasadnieniu, daty wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] znak: [...]. Organ zauważył, że we wniosku inicjującym postępowanie Z. K. wniósł o zmianę decyzji m. in. z dnia [...] maja 1998 r. W takim zakresie organ prowadził postępowanie wyjaśniające. Jednak z akt sprawy wynika, że decyzja wydana została [...] maja 1998 r. nie zaś [...] maja 1998 r., co zreformowano wydanym postanowieniem. W dalszej kolejności Wojewoda zaznaczył, że wnioskodawca jako postawę prawną wskazał art. 155 K.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Bezwzględnym warunkiem możliwości zmiany bądź uchylenia decyzji w trybie art. 155 K.p.a. jest wyrażenie zgody przez stronę. Jeżeli decyzja dotyczyła więcej niż jednej strony wówczas niezbędne jest uzyskanie zgody wszystkich stron postępowania. Zgoda taka musi zostać wyrażona w sposób wyraźny i jednoznaczny. W dalszej części Wojewoda zwrócił uwagę na rozbieżności w orzecznictwie odnośnie kwestii czy art. 155 K.p.a. może stanowić podstawę do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując się na wyrok NSA z 15 stycznia 2016 r., sygn. II OSK 3163/14 wskazał, że w okolicznościach sprawy rozbudowa pawilonu handlowego została zrealizowana, co uzasadnia rozpatrzenie wniosku o zmianę decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. Organ zauważył przy tym, że kwestia podstawy prawnej zmiany decyzji o pozwoleniu na rozbudowę pawilonu handlowego przy ul. [...] w P. na warunkach tymczasowych z terminem użytkowania do dnia [...] maja 1999 r., ma w niniejszej sprawie drugorzędne znaczenie, gdyż w okolicznościach analizowanej sprawy brak jest podstaw do wszczęcia postępowania zmierzającego do zmiany decyzji. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. jeżeli żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zauważył, że na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 1994 r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę pawilonu handlowego na warunkach tymczasowych z terminem użytkowania do dnia [...] maja 1999 r. Natomiast decyzją Kierownika UR z [...] maja 1998 r. uzyskał pozwolenie na rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego na warunkach tymczasowych z terminem użytkowania do dnia [...] maja 1999 r. Oznacza to, że obecnie nie figuruje ona w obrocie prawnym, z uwagi na upływ okresu na jaki była wydana. Wojewoda stwierdził zatem, że warunkiem koniecznym zmiany decyzji jest, by wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę (lub rozbudowę) przez przedłużenie czasu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego był złożony przed upływem czasu użytkowania takiego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Upływ czasu użytkowania tymczasowego obiektu ustalonego w decyzji o pozwoleniu na budowę (lub odpowiednio decyzji o pozwoleniu na rozbudowę) rodzi obowiązek rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. Złożenie wniosku o zmianę decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (lub rozbudowę) po wskazanym w tej decyzji terminie określającym czas użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego, stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania. Taki wniosek jest niedopuszczalny. Obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają rozbiórce z mocy prawa ze względu na upływ czasu oznaczonego w pozwoleniu na budowę. Obowiązek rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego staje się wymagalny wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu użytkowania obiektu. W okolicznościach sprawy wniosek o zmianę decyzji złożony został w dniu [...] grudnia 2017 r. (data wpływu do organu). Natomiast decyzja z dnia [...] maja 1998 r. określała termin użytkowania pawilonu handlowego do [...] maja 1999 r. Zatem złożenie wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na rozbudowę po wskazanym w tej decyzji terminie określającym czas użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego, stanowiło przeszkodę natury przedmiotowej do prowadzenia postępowania, o której mowa w art 61a K.p.a. Wojewoda odnosząc się natomiast do przeszkód natury podmiotowej wyjaśnił, że z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, zakończonego wydaniem decyzji z [...] maja 1998 r. zwróciła się G. K. i Z. K.. Stronami tego postępowania byli: G. K., Z. K., Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo-Budowlany w L., Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w R., Wojewódzka Dyrekcja Dróg Miejskich w P. oraz Prezydent Miasta [...]. Z treści tej decyzji wynika, że wydana została na wniosek G. K. i Z. K. działających w imieniu własnym jako osoby fizyczne. Wojewoda zauważył, że co prawda w aktach zalega kopia "Projektu zagospodarowania działki: na której jako inwestora wpisano spółkę cywilną [...] – G. K. i Z. K., jednak w jego ocenie z treści kopii tego dokumentu nie wynika, że stanowi on załącznik do ww. decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Wobec powyższego organ stwierdził, że decyzja z [...] maja 1998 r. wydana została na rzecz osób fizycznych. Nie uwzględnił podnoszonych okoliczności dotyczących wydania ww. decyzji na rzecz wspólników spółki cywilnej. Wojewoda nie zgodził się z zarzutami wnoszącego zażalenie dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania i niezastosowania się do wytycznych zawartych w we wcześniejszych postanowieniach Wojewody. Wskazał, że analiza akt sprawy dowodzi, że organ I instancji wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów świadczących o przyznaniu mu statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] maja 1998 r. W odpowiedzi wnioskodawca przedłożył szereg dokumentów, złożył także ustne wyjaśnienia. Organ stwierdził, że analiza dokumentów nie pozwala na przyznanie wnioskodawcy statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] maja 1998 r. Z wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie terminu użytkowania obiektu wystąpić może jedynie inwestor, gdyż on ma interes prawny we wnioskowaniu takiej zmiany. Przeprowadzone przez Prezydenta postępowanie wyjaśniające nie wykazało, aby pozwolenie na rozbudowę z 1998 r. wydane zostało na osobę fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W trybie "zmiany decyzji" nie jest dopuszczalna zmiana strony toczącego się postępowania, nawet za jej wyraźną zgodą. Odnośnie wniosku o przeniesienie decyzji Wojewoda podał, że cesja uprawnień z decyzji administracyjnej wydanej na rzecz jednego podmiotu na rzecz innego podmiotu nie jest możliwa w świetle art. 155 K.p.a. (ani art. 36a Prawa budowlanego), który reguluje wyłącznie możliwość zmiany w zakresie przedmiotu decyzji, a nie jej podmiotu. Przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, odbywa się w innym szczególnym trybie w oparciu o art. 40 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Wojewody organ I instancji nie naruszył zasad postępowania, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, odnosząc się do zastrzeżeń wniesionych przez wnioskodawcę. Wydając zaskarżone postanowienie wyjaśnił przesłanki, które przemawiały za odmową wszczęcia postępowania w sprawie. Za niezasługujący na uwzględnienie uznał natomiast wniosek o wyłączenie Prezydenta od rozpoznania sprawy. Nie wystąpiły bowiem przesłanki określone w art. 24-25 K.p.a. Organ I instancji nie pozostawał również bezczynny w sprawie. Skargę na to postanowienie wniósł Z. K. i E. K. wnioskując o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu I instancji, a także o zobowiązanie organu I instancji do niezwłocznego wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji z [...] maja 1998 r., stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa (w kwestii wniosku z [...] listopada 2000 r.), stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania odnośnie wniosku z [...] października 1998 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: - art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. art. 2 Konstytucji RP poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechania wyjaśnienia przyczyn niemożności złożenia wniosku w sprawie zmiany decyzji z [...] maja 1998 r. w zakresie terminu na bezterminowy. Stan prawny przedmiotowej nieruchomości w okresie od [...] listopada 1998 r. do [...] listopada 2000 r. był nieuregulowany; - art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 61 § 1 i art. 35 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechania wyjaśnienia przyczyn braku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w stosownym terminie przez organ I instancji w związku z wnioskiem z [...] października 1998 r. o wydzierżawienie lub wykup działki przy ul. [...] w P., a także w związku z wnioskiem z [...] listopada 2000 r. o wszczęcie postępowania w sprawie zezwolenia na dalsze wykorzystywanie pawilonu handlowego, a tym samym zmiany okresu użytkowania pawilonu, który pierwotnie określono na [...] maja 1999 r. - art. 124 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich argumentów podniesionych w zażaleniu, w szczególności tych dotyczących nieznajomości przez organ I instancji przepisów prawa; - art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący zarzucili nadto naruszenie przepisów prawa materialnego , tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie. W uzasadnieniu podnieśli, że wniosek o zmianę decyzji z [...] maja 1998 r. złożył Z. K. jako wspólnik PHU "[...]" S.C., zaś sama decyzja z 1998 r. wydana została w oparciu o tytuł prawny do władania nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] czerwca 1994 r., której stronami byli: Jednostka Wojskowa nr [...] oraz Z. i G. K. Skarżący wskazali, że zdaniem organu skuteczne wszczęcie postępowania uzależnione było od złożenia wniosku o zmianę decyzji przed upływem wskazanego w decyzji czasu użytkowania obiektu budowlanego. Jednakże organ zaniechał zbadania czy strony miały możliwość złożenia takiego wniosku. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego by móc wystąpić z takim wnioskiem strony musiały złożyć oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem stan prawny nieruchomości był nieuregulowany, a zatem inwestor nie mógł skutecznie złożyć wniosku o zmianę decyzji. Nadto przed wygaśnięciem terminu użytkowania ([...] maja 1999 r.) określonego w decyzji inwestor otrzymał z jednostki wojskowej nr [...] zawiadomienie z [...] sierpnia 1998 r. ([...]) o wygaśnięciu zarządu MON na gruncie położonym przy ul. [...] w P., na którym zlokalizowany jest pawilon handlowy. Doszło zatem do wypowiedzenia umowy dzierżawy ze skutkiem na [...] października 1998 r. Inwestor został poinformowany, że w przypadku zainteresowania dalszego użytkowaniem gruntu, należy złożyć wniosek do Kierownika Urzędu Rejonowego w P. Taki wniosek został złożony [...] października 1998 r. Pozostał jednakże bez odpowiedzi. Dopiero dnia [...] listopada 2000 r. została podpisana umowa dzierżawy z mocą wsteczną tj. od dnia [...] listopada 1998 r. W umowie tej wskazano, że dzierżawca będzie miał możliwość użytkowania przedmiotu umowy na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej tj. na cele handlowe i prawo do inwestowania w nową zabudowę. Z powyższych okoliczności skarżący wywiedli legalność wybudowanego pawilonu oraz fakt braku kwestionowania przez organ I instancji okresu użytkowania pawilonu. Ich zdaniem organ wyraził zgodę na zmianę okresu użytkowania. Takie stanowisko potwierdza także fakt corocznego otrzymywania decyzji Prezydenta o wymiarze podatku od nieruchomości za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności. Skarżący stwierdzili zatem, że stan prawny nieruchomości został uregulowany dnia [...] listopada 2000 r. z mocą wsteczną od [...] listopada 1998 r. (a więc przed datą wskazaną w decyzji z [...] maja 1999 r.). Natomiast wniosek o zmianę decyzji został złożony dnia [...] listopada 2000 r., tj. dnia następnego po podpisaniu umowy dzierżawy z mocą wsteczną. Skarżący nie zgodzili się zatem z twierdzeniem organu, że wniosek o zmianę decyzji złożony po [...] maja 1999 r. jest niedopuszczalny. Wcześniej inwestor, z winy organów, nie mógł tego skutecznie dokonać. Wnoszący skargę nie zgodzili się nadto ze stanowiskiem organu, że z wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na rozbudowę może wystąpić jedynie inwestor. Stronami oprócz inwestora są także współwłaściciele przedmiotowego pawilonu handlowego, tj. wspólnicy spółki cywilnej, w tym Z. K. Nie zgodzili się z twierdzeniem, że pozwolenie na rozbudowę z 1998 r. zostało wydane na osoby fizyczne działające imieniem własnym. Powyższe sprzeczne jest z zawiadomieniem Urzędu Rejonowego w P. z [...] maja 1998 r. ([...]) z którego jednoznacznie wynika, że pozwolenie na rozbudowę został wydane na żądanie G. K., Z. K. – Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...] ul. [..]. Niezasadne jest stwierdzenie, że decyzja z [...] maja 1998 r. została wydana na rzecz osób fizycznych. Została wydana na rzecz ówczesnych wspólników spółki cywilnej. Powyższe potwierdza także fakt, że w projekcie technicznym (architektoniczno-budowlanym) dot. rozbudowy pawilonu handlowego, jako inwestor widnieje S.C. "[...]" P.H.U. G. K., Z. K. Zgodnie z opisem technicznym ww. projektu podstawą jego opracowania była decyzja Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1997 r. ([...]), która potwierdza, że decyzja z [...] maja 1998 r. w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę została wydana na rzecz wspólników spółki cywilnej PHU [...]. Końcowo zwrócili uwagę na brak odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu, a dotyczących wskazania przez organ I instancji w treści decyzji, że Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" s.c. nie wystąpiło z wnioskiem o pozwolenie na budowę obiektu. Skarżący zaznaczyli, że oczywistym jest, że z takim wnioskiem nie mogła wystąpić spółka cywilna, lecz wspólnicy spółki cywilnej. Takie działanie organu I instancji doprowadziło do sytuacji, że skarżący doszedł do przekonania, że stroną postępowania jest spółka a nie wspólnicy i dlatego wniosek z [...] listopada 2000 r. został złożony przez spółkę cywilną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z 17 sierpnia 2018 r. WSA w Rzeszowie odrzucił skargę E. K., jako pochodzącą od podmiotu nieuprawnionego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając legalność działania administracji publicznej zobowiązane są zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Zakres wspomnianej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "P.p.s.a." i zgodnie z jego treścią sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez sąd następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym określa przepis art. 119 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postępowanie kończy postępowanie w sprawie. Przeprowadzona według powyżej opisanych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała naruszenia prawa przy jego wydawaniu i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2019 r. Prezydenta Miasta [...], którym ostatnio wymieniony organ na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany własnej decyzji z dnia [...] maja 1998 r. ([...]) o pozwoleniu na rozbudowę pawilonu handlowego przy ul. [...] w P. Wskazany wyżej przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, aby żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W regulacji tej zawarte zostały dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też wystąpienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a więc np. w tej samej sprawie już toczy się postępowanie administracyjne albo w takiej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie, bądź gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno – prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i w konsekwencji nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty (in merito). Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane zgodnie z omówioną normą art. 61a § 1 k.p.a. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły wymienione wyżej przepisy o postępowaniu administracyjnym, jak i argumentacja mająca wspierać te zarzuty. Przypomnieć tu należy, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopłenieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych. Treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli treść decyzji (postanowienia). W ocenie Sądu, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia respektowane były obowiązki proceduralne wynikające w szczególności też z wymienionych w skardze przepisów (m.in. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 124 w zw. z art. 15 k.p.a.), ustalenia organów znajdują wsparcie w zebranym przez te organy materiale dowodowym i również znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia odpowiadającym warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie pryncypialne znaczenie ma decyzja z dnia [...] maja 1998 r. Prezydenta Miasta [...] ([...]) o pozwoleniu na rozbudowę pawilonu handlowego przy ul. [...] w [...], na warunkach tymczasowych z terminem użytkowania do dnia [...] maja 1999 r., wobec której skarżący – na podstawie art. 155 k.p.a. – wnioskował pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. o jej zmianę w zakresie terminu – "w ten sposób, że udziela pozwolenia na rozbudowę bez określania terminu (bezterminowo). Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w wyczerpujący sposób i też dostatecznie klarowny przedstawia motywację organu, przemawiającą – zdaniem Sądu – za trafnością tego postanowienia. Nie może bowiem budzić jakichkolwiek wątpliwości, że wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na rozbudowę został złożony po terminie określającym okres użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego, wskazanym w tej decyzji. Taki wniosek, aby mógł odnieść zamierzony skutek winien jednak zostać złożony przed upływem okresu użytkowania takiego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Skutkiem bowiem upływu okresu czasu określonego decyzją jest to, że obiekt budowlany, wzniesiony na warunkach tymczasowych podlega rozbiórce z mocy prawa. Obowiązek rozbiórki staje się wymagalny z upływem terminu użytkowania obiektu określonego decyzją, bez konieczności wydawania odrębnej decyzji o rozbiórce. Aktualnie decyzja o pozwoleniu na budowę nie figuruje w obrocie prawnym. Słusznie zatem organ sklasyfikował opisaną sytuację (złożenie wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę po terminie użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego w niej określonym) jako przeszkodę do wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 61a § 1 k.p.a. Sąd podziela również stanowisko organów, iż skarżący nie był legitymowany do wnioskowania w trybie art. 155 k.p.a. zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 1994 r. Prezydenta Miasta [...]. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, znajdujące potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, prowadzi bowiem do jednoznacznych wniosków, że wspomniana decyzja została wydana na wniosek G. K., działającej w sprawie w imieniu własnym jako osoba fizyczna. W żaden sposób, w tym dowodami złożonymi przez skarżącego, nie wykazano, iżby wspomniana decyzja została wydana na rzecz wspólnika PHU "[...]" s.c. z/s w P. i dlatego jego "wejście" do spółki (wg aneksu nr 9 z dnia [...] maja 2006 r. do umowy spółki cywilnej zawartej w dniu [...] maja 1994 r.) nie daje skarżącym legitymacji do złożenia przedmiotowego wniosku. Słusznie przy tym akcentowano, odwołując się do orzecznictwa sądowo – administracyjnego, iż w trybie art. 155 k.p.a. (czyli wskazanym we wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r., w jego oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2018 r.) możliwa jest zmiana przedmiotu decyzji, natomiast zmiana przedmiotu nie jest dopuszczalna. Stąd też słusznie przyjęły organy obu instancji, że wniosek z dnia [...] grudnia 2017 r. został złożony przez osobę nie będącą stroną, co oznacza spełnienie się "pierwszej" przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, przewidzianych w art. 61a § 1 k.p.a. Nie jest trafna argumentacja skargi przywołana na uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów procesowych, a także naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane i w konsekwencji nie może prowadzić do naruszenia zaskarżonego postanowienia. Otóż podnosi się w niej zaniechanie organów w wyjaśnieniu przyczyn niemożności złożenia wniosku w sprawie zmiany decyzji Prezydenta z dnia [...] maja 1998 r. (jak i z dnia a[...] sierpnia 1994 r.) w zakresie terminu...", gdy stan prawny nieruchomości został uregulowany [...] listopada 2000 r. z mocą wsteczną od [...] listopada 1998 r. (a więc przed datą wskazaną w decyzji Prezydenta z dnia [...] sierpnia 1994 r.). Dzierżawa lub wykup działki, na której posadowiony jest obiekt budowlany związane są z prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane – stosowne oświadczenie winno zostać dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 § 2 pkt 2 P.b.), nie jest to natomiast okoliczność mająca wpływ na bieg terminu określonego w w/w decyzji z dnia [...] maja 1998 r. jak i z dnia [...] sierpnia 1994 r. Nie jest co należy podkreślić, zaniedbaniem obowiązków procesowych organu "zaniechanie", jak wywodzi skarżący, wyjaśnienia przyczyn braku złożenia przez niego wniosku o zmianę decyzji przed upływem terminu w niej wskazanego. Dla oceny legalności skarżonego postanowienia istotne znaczenie miało bowiem spełnienie się przesłanek wymienionych w art. 61a § 1 k.p.a, co w sprawie niniejszej bez wątpienia miało miejsce. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.