IV Ka 950/19

<div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W I M I E N I U</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Dnia 14 listopada 2019 roku </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym - Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia SO Małgorzata Ziołecka</p> <p>Protokolant: stażysta Natalia Komorniczak</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Marii Jagielskiej – Kranc</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>,</p> <p>z powodu apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Pile z dnia 30 maja 2019 roku sygnatura akt II K 130/19</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,</p> <p>II.  zwalnia oskarżonego od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i od uiszczenia opłaty za II instancję.</p> <p>/-/Małgorzata Ziołecka/</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">A. G.</span> oskarżony został o to, że w okresie od 1 października 2018 roku do dnia 3 października 2018 roku, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">A. M.</span>, <span class="anon-block">D. L.</span> oraz <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, z regałów marketu <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span>, zabrał w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, w ten sposób, że:</p> <p>- w dniu 1 października 2018 roku, około godz. 16:40, w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> ze <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> wspólnie z <span class="anon-block">M. K. (2)</span> dokonał kradzieży: dwóch sztuk - sera żółtego w plastrach <span class="anon-block">Ś.</span> mix 500g, dwóch sztuk - fileta z piersi kurczaka, czterech sztuk - serka homogenizowanego <span class="anon-block">V.</span> 140 g, jedną butelkę - wódki czysta <span class="anon-block">D. L.</span>0,7 litra, jedną - maszynkę do strzyżenia <span class="anon-block">H.</span>, jedną - butelkę Whisky <span class="anon-block">(...)</span> 0,7 litra litra, dwóch sztuk - szlifierka kątowa <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>, jednego - wielofunkcyjnego narzędzia oscylacyjnego <span class="anon-block">N.</span>, trzech sztuk - kluczy nasadowy/oczkowy mix <span class="anon-block">N.</span>, dwóch sztuk - przedłużacz bębnowy/warsztatowy mix, jedna sztuka - lampa warsztatowa <span class="anon-block">L. (...)</span>, dwóch sztuk - kombinerki/klucze mix <span class="anon-block">N.</span>, trzy sztuki - nóż uniwersalny <span class="anon-block">N.</span> o łącznej wartości 903,21 złotych, na szkodę <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">M. P.</span>,</p> <p>- w dniu 2 października 2018 roku, około godz. 21:00, w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> ze <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> wspólnie z <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">D. L.</span> dokonał kradzieży: klucza dynamometrycznego <span class="anon-block">N.</span> dwóch kompletów kluczy oczkowo nasadowych mix <span class="anon-block">N.</span>, dziesięciu sztuk czekolad <span class="anon-block">M.</span> mix <span class="anon-block"> (...)</span> o łacznej wartości 359,60 złotych na szkodę <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">M. P.</span>,</p> <p>- w dniu 3 października 2018 roku, około godz. 16:45, w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> ze <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> wspólnie z <span class="anon-block">D. L.</span> dokonał kradzieży: dwóch sztuk wielofunkcyjnego narzędzia oscylacyjnego <span class="anon-block">N. T.</span>, dalmierza laserowego, szlifierki kątowej 1200 W <span class="anon-block">N. T.</span>, o łącznej wartości 427,89 złotych, na szkodę <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">M. P.</span>,</p> <p>to jest o popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>(akt oskarżenia – karty 114 – 116 akt)</p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 30 maja 2019 roku, sygnatura akt II K 130/19, oskarżony <span class="anon-block">A. G.</span> został uznany za winnego popełnienia czynu opisanego powyżej, to jest przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 k.k.</a> i za to wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.</p> <p>Nadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>, Sąd Rejonowy orzekł obowiązek naprawienia szkody wobec:</p> <p>- oskarżonego <span class="anon-block">A. G.</span> poprzez zapłatę kwoty 903,21 złotych solidarnie z <span class="anon-block">M. K. (2)</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p>- oskarżonego <span class="anon-block">A. G.</span> poprzez zapłatę kwoty 359,60 złotych solidarnie z <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">D. L.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p>- oskarżonego <span class="anon-block">A. G.</span> poprzez zapłatę kwoty 427,89 złotych solidarnie z <span class="anon-block">D. L.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p>Ponadto Sąd Rejonowy obciążył oskarżonego <span class="anon-block">A. G.</span> 1/4 kosztów procesu, zasądzając z tego tytułu od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 86,80 złotych z tytułu zwrotu wydatków poniesionych w procesie i wymierzył mu opłatę sądową w wysokości 180 złotych.</p> <p>(wyrok – karty 158 – 159; pisemne uzasadnienie wyroku – karty 197 – 202)</p> <p>Wyrok powyższy, w zakresie orzeczonej kary i na swoją korzyść, zaskarżył sam oskarżony <span class="anon-block">A. G.</span>, stwierdzając, że nie zgadza się z wysokością wyroku, ponieważ od początku przyznawał się do popełnionego zarzutu i uważa, że zasądzony wyrok jest za surowy.</p> <p>W konsekwencji powyższego oskarżony <span class="anon-block">A. G.</span> wniósł o zmianę wyroku bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>(apelacja własna oskarżonego – karta 212 akt)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja oskarżonego <span class="anon-block">A. G.</span> okazała się niezasadna.</p> <p>Na wstępie, przed omówieniem zarzutów apelacyjnych, należy podnieść, że skarżący nie kwestionował poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych, ani zastosowanej do przypisanych mu czynów kwalifikacji prawnej.</p> <p>Ponieważ Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw do ingerencji w powyższym zakresie w zaskarżony wyrok (brak przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a>), dlatego też rozważania swoje ograniczy tylko do zarzutów apelacji, to jest do rażącej niewspółmierności – surowości – orzeczonej kary.</p> <p>Tytułem wstępu, przypomnieć należy, że o rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 punkt 4 k.p.k.</a> nie można mówić w sytuacji, gdy sąd orzekający uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami wymiaru kary. O rażącej niewspółmierności kary nie można mówić, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę wymiaru kary, nie zostały przekroczone, co podkreślał Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 8 lipca 1982 roku w sprawie o sygn. akt Rw 542/82 (OSNKW z 1982r., z. 12, poz. 90). Ustawodawca zaznacza jednocześnie, że niewspółmierność ta ma mieć charakter rażący, a więc duży, istotny, nie dający się zaakceptować. Dopiero wówczas dojść może do zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymiaru kary.</p> <p>Sąd Okręgowy stwierdza, że nie znajduje żadnych podstaw do uwzględnienia w niniejszej sprawie zarzutu rażącej niewspółmierności (surowości) kary.</p> <p>W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że rażąca niewspółmierność kary zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wypływ na wymiar kary, można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Według od lat utrwalonego orzecznictwa nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnice ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu wręcz nie dającym się zaakceptować” (porównaj komentarz do kodeksu postępowania karnego pod redakcją Jerzego Bratoszewskiego i innych).</p> <p>Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w wyroku z dnia 30 maja 2017 roku sygnatura akt II KK 156/17, rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, czyli zasłużoną.</p> <p>Jak wynika z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji rozważając rodzaj i wysokość kary, która byłaby współmierna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">A. G.</span> przestępstwa, miał na względnie dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary, a także uwzględnił wszystkie okoliczności obciążające oskarżonego, jak i okoliczności łagodzące.</p> <p>Ustawodawca w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> przedstawił ogólne dyrektywy wymiaru kary, którymi sąd ma obowiązek kierować się, orzekając w ramach ustawowych zasad. Dyrektywy wymiaru kary dotyczą zarówno wyboru rodzaju kary, jak i konkretnej jej wysokości. Kształtują one sędziowski wymiar kary, czyli jej jednostkowy wymiar w konkretnej sprawie.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a> wskazuje na cztery dyrektywy wymiaru kary, które sąd ma obowiązek uwzględnić. Dwie pierwsze, to jest współmierność kary do stopnia winy i do stopnia społecznej szkodliwości czynu, mają zapewnić sprawiedliwość orzekanych kar; dwie następne to cele kary, a mianowicie zapobiegawcze i wychowawcze oddziaływanie na sprawcę przestępstwa (prewencja indywidualna) oraz społeczne oddziaływanie kary (prewencja ogólna). <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 2)">Artykuł 53 § 2 k.k.</a> wymienia okoliczności „dopełniające” powołane dyrektywy wymiaru kary. Dotyczą one zarówno przedmiotowej i podmiotowej charakterystyki przestępstwa, jak i osoby sprawcy oraz jego stosunku do popełnionego przestępstwa i pokrzywdzonego.</p> <p>Na kartach 9 i 10 uzasadnienia (karty 201 – 202 akt) Sąd Rejonowy szczegółowo wskazał jakie okoliczności uznał na obciążające oskarżonego, a jakie za łagodzące.</p> <p>W niniejszej sprawie, zważywszy na to, iż przypisane oskarżonemu przestępstwo składa się z trzech czynów, które zostały popełnione wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, jak również z uwagi na kryminalną przeszłość oskarżonego, nie sposób uznać wymierzonej kary 1 roku pozbawienia wolności za rażąco surową. Podzielić bowiem należy stanowisko Sądu I instancji, że tylko tak ukształtowany wymiar kary pozbawienia wolności, jak w zaskarżonym wyroku, uwzględni wszystkie okoliczności obciążające oskarżonego, których nie niweluje ani przyznanie się oskarżonego do przestępstwa, ani wyrażona skrucha i wola zmiany trybu życia, których, zdaniem Sadu Okręgowego, nie należy jednak przeceniać, na co wskazuje dotychczasowy tryb życia oskarżonego. Na wymiar kary wpływ także miał istotny stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa. Podkreślić bowiem należy, że nagminność kradzieży sklepowych dezorganizuje handel i powoduje liczne dokuczliwe szkody.</p> <p>Ponadto jak Sąd I instancji słusznie stwierdził, wymierzona oskarżonemu kara zapewni realizację zarówno dyrektywy prewencji indywidualnej, jak i prewencji generalnej.</p> <p>Zatem, w ocenie Sądu Okręgowego, orzeczona kara jest w pełni adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze w sposób precyzyjny odzwierciedla tok rozumowania Sądu I instancji. Sąd Okręgowy zauważa że łagodniejsza kara byłaby nadmiernym, i niczym nie uzasadnionym, pobłażliwym potraktowaniem przez wymiar sprawiedliwości sprawcy wielokrotnie powracającego na drogę przestępstwa i to pomimo wcześniej odbytych już kar, w tym także pozbawienia wolności.</p> <p>Wszystko zatem, co zostało powyżej niniejszego uzasadnienia wskazane oznacza, że brak jest podstaw do tego, aby uznać, iż wymierzona <span class="anon-block">A. G.</span> kara zasadnicza powinna być łagodniejszego rodzaju. Realia niniejszej sprawy są tego typu, że w pełni uprawniały sąd rozstrzygający do zastosowania wobec oskarżonego sankcji takiego rodzaju, jaką przewidział ustawodawca w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> </p> <p>Oczywiście Sąd Okręgowy rozumie odczucie własne skarżącego, że – jego zdaniem – kara jest zbyt surowa, ale nie rażąco surowa.</p> <p>W kontekście powyższego brak jest podstaw do podzielenia zarzutów apelacji oskarżonego i zmiany zaskarżonego orzeczenia, dlatego też Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł, jak w punkcie II wyroku, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot w całości kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i wymierzając mu opłatę za II instancję, w łącznej w kwocie 200 złotych.</p> <p>/Małgorzata Ziołecka/</p> </div>