II FSK 843/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 2499/08 w sprawie ze skargi R.I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: 1) oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku; 2) oddalić wniosek o wykładnię wyroku. UZASADNIENIE II FSK 843/09 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 5 października 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze akt II FSK 843/09, uchylił zaskarżony przez Ministra Finansów wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 2499/08, oraz oddalił skargę R.I. sp. z o.o. na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia 12 czerwca 2008 roku. Sąd kasacyjny w orzeczeniu z dnia 5 października postanowił również o kosztach postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z dnia 4 listopada 2010 roku pełnomocnik spółki R.I. wystąpił o uzupełnienie oraz wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2010 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 843/09. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 156, art. 157 § 1 oraz art. 158 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako u.p.p.s.a. Jako uzasadnienie przedstawionego we wniosku żądania pełnomocnik spółki wskazał na niekonsekwencję Sądu w wydawaniu wyroku z dnia 5 października 2010 roku. Argumentował, że w uzasadnieniu wyroku Sąd za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 u.p.p.s.a., zaś w podstawie prawnej orzeczenia powołał się na przepis art. 188 tej ustawy. Miało to, w ocenie wnioskodawcy, stanowić uzasadnioną podstawę do uzupełnienia oraz dokonania wykładni wyroku wydanego i ogłoszonego w dniu 5 października 2010 roku, II FSK 843/09. Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarówno wniosek o uzupełnienie wyroku oraz wniosek o wykładnię wyroku nie zasługują na uwzględnienie, a zatem należało je oddalić. Wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku oparto na podstawie art. 157 § 1 u.p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, który na zasadzie wynikającej z art. 193 u.p.p.s.a. należy stosować w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, strona ma prawo w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Z taką sytuacją można mieć do czynienia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jedynie wówczas, gdy sąd pominął w wyroku zasadniczy przedmiot rozstrzygnięcia, albo nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, o ile strona o to wnosiła. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zasadniczy przedmiot rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiła skarga kasacyjna Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2009 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 2499/08. Tego też dotyczył wydany i ogłoszony przez Sąd kasacyjny w dniu 5 października 2010 roku wyrok, w którym uchylono wyrok Sądu pierwszej instancji oraz rozpoznano skargę spółki. Zasądzono też koszty postępowania kasacyjnego stosownie do wniosku przedstawionego przez Ministra Finansów w skardze kasacyjnej. Wyrok NSA z dnia 5 października 2010 roku w sprawie II FSK 843/09 nie zawiera więc braków możliwych do uzupełnienia w trybie art. 157 § 1 u.p.p.s.a. Wniosek zgłoszony w tym przedmiocie podlega oddaleniu. Nadto należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2010 roku odniósł się do wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Sąd uznając te zarzuty za uzasadnione, uchylił wyrok oraz oddalił skargę. Wniosek pełnomocnika spółki nie wskazuje również, iż treść przedstawionego powyżej wyroku NSA z dnia 5 października 2010 roku budzi jej wątpliwości. Z tej przyczyny należało odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości treści tego orzeczenia i oddalić wniosek spółki w tym zakresie. W myśl art. 158 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia na podstawie art. 158 u.p.p.s.a. jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez ten sąd. Konieczność usunięcia tych wątpliwości, a więc dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości zarówno co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości stron powstałych na tle uzasadnienia wyroku lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy także uznać domaganie się przez stronę w wyniku złożenia wniosku o wykładnię wyroku, dokonania zmiany treści rozstrzygnięcia. Tymczasem tego domaga się pełnomocnik spółki w rozpoznawanym obecnie wniosku, wnosząc na str. 2 o zmianę treści wyroku z "uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę" na "uchyla zaskarżony wyrok w całości i skargę oddala". Wniosek tej treści jest niedopuszczalny. Analiza wniosku pełnomocnika spółki wskazuje również, że intencją spółki nie jest domaganie się wyjaśnienia wątpliwości dotyczących treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2010 roku, w sprawie II FSK 843/09, lecz prowadzenie polemiki ze stanowiskiem sądu kasacyjnego wyrażonym w tej sprawie w zakresie oceny zarzutów skargi kasacyjnej oraz zastosowaną podstawą prawną wyroku. Analiza wniosku z dnia 4 listopada 2010 roku prowadzi do przekonania, że jego autor zrozumiał zarówno treść wyroku NSA z dnia 5 października 2010 roku, jak również treść uzasadnienia tego orzeczenia. Oznacza to, że motywy jakimi kierował się Sąd wydając wyrok są dla spółki jasne i nie wymagają dalszych wyjaśnień. Zarówno rozstrzygnięcie i wszystkie elementy uzasadnienia wyroku zawierające przebieg postępowania przed organami podatkowymi, a także stanowisko sądu pierwszej instancji oraz jego ocena prawna dokonana przez sąd kasacyjny zostały sformułowane jasno, klarownie i nie nasuwają wątpliwości interpretacyjnych. Nie powinno budzić również wątpliwości spółki to, że normy art. 188 u.p.p.s.a. dają sądowi kasacyjnemu prawo do wydania orzeczenia reformatoryjnego, a takie zapadło w wyroku z dnia 5 października 2010 roku, jeżeli sąd ten w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że dopuszczalne jest wydanie przez sąd kasacyjny wyroku na podstawie art. 188 u.p.p.s.a. w sytuacji, kiedy poza naruszeniem norm prawa materialnego stanowiącym podstawę uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji oraz rozpoznania skargi, zachodzą uchybienia w przepisach postępowania, jednak naruszenie tych ostatnich nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sytuacja taka miała miejsce w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 5 października 2010 toku II FSK 843/09, co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z treści uzasadnienia tego orzeczenia ujętego na stronach 7-10 tego wyroku. Z tej przyczyny przedstawione przez pełnomocnika spółki żądanie wykładni wyroku w świetle art. 158 u.p.p.s.a. nie zawiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu. Brak było bowiem podstaw, by Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał nieistniejące wątpliwości tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł także uzasadnionych podstaw do tego by w trybie art.156 u.p.p.s.a. dokonać sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek wyroku z dnia 5 października 2010 roku w sprawie II FSK 843/09. W tej sytuacji należało zastosować art. 156 § 2, art.157 § 1 oraz § 3 oraz art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w formie postanowienia orzec jak w sentencji. W myśl bowiem art. 157 § 3 u.p.p.s.a., formę wyroku mają jedynie orzeczenia uzupełniające wyrok, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Natomiast orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku oraz jego wykładnię, zapada w formie postanowienia.