IV SA/Po 459/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 459/15 utrzymujące postanowienie referendarza sądowego w mocy w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości p o s t a n a w i a 1. uwzględnić zażalenie, 2. uchylić postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r., 3. umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w sprawie był już rozpatrywany wniosek skarżącego R. P. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W tym zakresie wypowiadał się zarówno referendarz sądowy jak i Sąd (postanowienie z dnia 27 października 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy). W okolicznościach niniejszej sprawy, jak stwierdził referendarz sądowy w uzasadnieniu postanowienia, nie może budzi żadnych wątpliwości, że strona świadomie uchyla się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Skarżący ma bowiem świadomość braków składanych oświadczeń majątkowych, a Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie, oddalał zażalenia wnoszone przez Skarżącego na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania prawa pomocy. Natomiast skarżący konsekwentnie składa kolejne wnioski o prawo pomocy i nie podejmuje próby wyjaśnienia swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej, w tym także na etapie składania środków zaskarżenia, gdzie ogranicza treść pism do zarzutów, że kwestionowane orzeczenia są "niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym". Kolejne oświadczenie majątkowe skarżącego nie pozwala ustalić rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz jego zdolności płatniczych. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej budzą wątpliwości, co do zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy oraz nie pozwalają wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania. Ponawianie wniosków o prawo pomocy bez wyjaśnienia sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy stanowi nadużycie prawa procesowego i dlatego rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamej treści jest zbędne w rozumieniu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa). Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy powyższe postanowienie (z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 459/16) postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. (sygn. akt IV SA/Po 459/16), a następnie odrzucił zażalenie skarżącego na to postanowienie (postanowienie z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 459/16), zaś Naczelny Sąd Administracyjny - na skutek zażalenia skarżącego na to ostatnie postanowienie (odrzucające zażalenie) – uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lutego postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. (sygn. akt I OZ 1261/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2016 r. należało uchylić z uwagi na fakt, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona 25 maja 2015 r. (k. 4 akt sądowych), czyli przed nowelizacją ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rozpoznając sprzeciw skarżącego, zastosowanie miał art. 260 Ppsa, w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. W ówcześnie obowiązującym stanie prawnym zgodnie z art. 260 Ppsa w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym, a na to postanowienie przysługuje zażalenie. W związku z powyższym na podstawie art. 195 § 2 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji. W ocenie Sądu składanie kolejnego wniosku o takiej samej treści jak poprzedni, bez dokładnego wyjaśnienia swojej sytuacji życiowej i majątkowej oraz rodzinnej – co skarżący miał możność wykazać w toczącym się uprzednio postępowaniu o prawo pomocy, gdy był o to wzywany – jest nadużyciem prawa. Także w sprzeciwie skarżący nie podniósł żadnych nowych okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący powołał jedynie ogólnikowo, że orzeczenie jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Zatem należało uznać, że rozpoznanie nowego wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. jest zbędne w rozumieniu art. 249a Ppsa. W tej sytuacji Sąd, na podstawie powołanych przepisów. orzekł jak w sentencji, w pkt. 3.