VI Ka 592/19

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 592/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 15 listopada 2019</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Dariusz Prażmowski</p> <p>Protokolant Aleksandra Pawłowska</p> <p>przy udziale Marii Mizery Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">G. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. W.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">H.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 18 marca 2019 r. sygnatura akt IX K 408/17</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego <span class="anon-block">G. W.</span> kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych), tytułem zwrotu kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie o sygnaturze akt IX K 408/17 uniewinnił oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. W.</span> </strong> od jednego zarzutu popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> Odnośnie drugiego z zarzutów popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> Sąd skazał oskarżonego za ten czyn na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby oraz wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 10 złotych każda.</p> <p>Sąd kosztami procesu obciążył Skarb Państwa w zakresie uniewinnienia, natomiast w zakresie skazania obciążył kosztami oskarżonego.</p> <p>Wyrok ten zaskarżył na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej uniewinnienia oskarżyciel publiczny, zarzucając:</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przez bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżony z pewnością przebywał na terenie Królestwa Niderlandów w chwili czynu zarzucanego w punkcie pierwszym aktu oskarżenia a także, iż jego stan zdrowia z pewnością utrudniał poruszanie się, co wyklucza jego sprawstwo, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadka <span class="anon-block">R. F.</span>, oceniany całościowo pozwala na przypisanie oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu w punkcie pierwszym aktu oskarżenia;</p> <p>- naruszenie przepisów postepowania, mające wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> przez nieprzeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego na okoliczność, czy poruszanie było znacznie utrudnione i tym samym uniemożliwiło poruszanie się za pomocą środków komunikacji oraz pieszo, gdy rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga wiadomości specjalnych i leży poza zakresem uprawnień składu orzekającego.</p> <p>Apelujący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.</p> <p> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</em> </p> <p>Apelacja oskarżyciela publicznego nie jest zasadna i stąd nie została uwzględniona, a zawarta w niej argumentacja spowodowała jej uznanie za bezzasadną.</p> <p>Podniesiony przez skarżącego zarzut błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku byłby słuszny jedynie wtedy, gdyby Sąd pierwszej instancji oparł wyrok swój na faktach nieznajdujących potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego albo też z prawidłowo ustalonych faktów tych wyprowadziłby wnioski niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy lub doświadczenia życiowego.</p> <p>Zauważyć należy, że błąd w ustaleniach faktycznych (<em> <!-- -->error facti</em>) przyjęty za podstawę orzeczenia zgodnie z przyjętym przez doktrynę i judykaturę stanowiskiem, które Sąd Okręgowy w pełni aprobuje „to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd.” (<em> <!-- -->T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze, 2003, wyd. III</em>).</p> <p>Apelacja zarzucając wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wskazuje na błąd „dowolności”, który wymaga, aby zawarte w apelacji zarzuty wskazywały, że na podstawie prawidłowo zgromadzonych dowodów sąd poczynił ustalenia faktyczne niezgodne wprost z zebranymi dowodami lub wysnuł wnioski sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bądź bezzasadnie sąd odmówił wiarygodności części dowodów.</p> <p>Apelacja opiera się na stwierdzeniu, iż uzyskana w sprawie opinia sądowo - lekarska jest niepełna, bowiem nie wynika z niej iżby oskarżony miał znaczne kłopoty z poruszaniem się czy poruszanie to było znacznie utrudnione i tym samym uniemożliwiało oskarżonemu poruszanie się za pomocą środków komunikacji oraz pieszo. Prokurator wskazał, iż uzyskanie wiedzy w tym zakresie wymagała wiadomości specjalnych.</p> <p>Pomija oskarżyciel publiczny jednak przy takim twierdzeniu okoliczności w jakich opinia biegłego sądowego została uzyskana. Po pierwsze należy zauważyć, iż została uzyskana po prawie 6 latach od wypadku jakiego doznał oskarżony. Po drugie nie miał biegły możliwości badania oskarżonego po tym wypadku, zaś uzyskana dokumentacja lekarska była dość ograniczona. Dlatego też wnioski opinii zostały opisane w sposób zachowawczy odnoszący się do sposobu poruszania i możliwości poruszania się po takim urazie statystycznego pacjenta. Wskazano zatem we wnioskach, że pacjenci po takim urazie mają możliwość chodzenia w ortezie lub w najgorszym przypadku o kulach. W ocenie Sądu Okręgowego wnioski opinii są jasne i nie wykluczają możliwości chodzenia w ortezie czy o kulach przez oskarżonego.</p> <p>Bynajmniej nie są potrzebne informacje specjalne do oceny tej opinii, a i informacja której jakoby brakować ma w tej opinii nie wymaga informacji specjalnych. Skoro bowiem oskarżony mógł poruszać się tylko w ortezie lub o kulach (jak wskazuje to opinia) to oczywistym jest, iż to poruszanie się było w znacznym stopniu utrudnione, co jest wiadomym dla każdej osoby która miała uraz nogi i poruszała się w ortezie czy o kulach bądź miała do czynienia z osobami tak się poruszającymi. Wiedza taka jest wiedzą powszechną i nie wymaga wiadomości specjalnych.</p> <p>Wypada jednak podkreślić, iż brak wykluczenia możliwości poruszania się przez oskarżonego przez wskazanie że było ono możliwe w ortezie bądź o kulach bynajmniej nie prowadzi do konstatacji jakich oczekuje oskarżyciel publiczny. Wskazać należy, iż ustalenie że oskarżony mógł się poruszać w ortezie czy o kulach i ewentualne ustalenie, że nie wykluczało to możliwości poruszania się środkami komunikacji publicznej nie może być oceniane jako dowód na popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.</p> <p>Samo ustalenie, iż oskarżony mógł się poruszać w ortezie czy o kulach nie stanowi dowodu na to, że oskarżony <span class="anon-block">G. W.</span> popełnił zarzucany mu czyn.</p> <p>Sąd Rejonowy uniewinniając oskarżonego wskazał, iż powrót oskarżonego do kraju tuż po opuszczeniu szpitala w dniu 12 lipca 2011 roku, dokonanie w dniu 19 lica 2011 roku przestępstwa (wcześniej nie planowanego) by w dniu 20 lipca 2011 roku już powrócić do Holandii (co potwierdza protokół rozmowy z inspektorem pracy) jest tak mało prawdopodobne, że niemal niemożliwe. Trudno takie stwierdzenie zakwestionować - a nie czyni tego także skarżący. Samo zaś ustalenie, iż oskarżony mógł się poruszać w ortezie czy o kulach nie falsyfikuje tego rozumowania.</p> <p>Ponadto wypada wskazać, iż Sąd Rejonowy podkreślił, iż brak jest dowodów winy oskarżonego, wskazując na niewiarygodność podstawowego i jedynego dowodu wskazującego na sprawstwo oskarżonego <span class="anon-block">G. W.</span> – wyjaśnień i zeznań <span class="anon-block">R. F.</span>.</p> <p>Należy podkreślić, iż ocena ta jest trafna skoro wymieniona opinia sądowo lekarska wskazuje, iż oskarżony <span class="anon-block">G. W.</span> mógł poruszać się wyłącznie w ortezie czy o kulach, zaś wyjaśnienia i zeznania <span class="anon-block">R. F.</span> w ogóle nie wskazują iżby oskarżony <span class="anon-block">G. W.</span> - który jakoby miał z nim przebywać - miał jakiekolwiek problemy z poruszaniem się, by poruszał się w ortezie czy o kulach, choć okoliczności te musiały być widoczne na pierwszy rzut oka, zaś <span class="anon-block">R. F.</span> posługuje się sformułowaniami odległościowymi używając np. określenia że z „przystanku do mieszkania mamy jest 5-10 minut drogi normalnym krokiem” tak jakby mający z nim przebywać wtedy wedle jego słów <span class="anon-block">G. W.</span> poruszał się z normalną prędkością pieszo choć z uwagi nawet na ortezę było to wykluczone.</p> <p>Podobnie zeznania <span class="anon-block">J. K.</span> nie wskazują by w najściu na mieszkanie w którym przebywał brała udział osoba mająca kłopoty z poruszaniem się, poruszająca się w ortezie czy o kulach.</p> <p>Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności nie sposób uznać, iż rozumowanie Sądu I instancji w zakresie sprawstwa oskarżonego <span class="anon-block">G. W.</span> jest wadliwe.</p> <p>Reasumując stwierdzić należy, że kontrola przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy tym samym nie potwierdziła, by Sąd Orzekający przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy dopuścił się uchybień w ocenie dowodów. Sąd Okręgowy analizując sposób rozumowania i wnioskowania Sądu pierwszej instancji zaprezentowany w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia nie znalazł jakichkolwiek podstaw do kwestionowania oceny i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w pełni je podzielił. Sąd pierwszej instancji poczynił właściwe ustalenia faktyczne w oparciu o właściwie zgromadzony materiał dowodowy. Ocena dowodów zaprezentowana przez Sąd Rejonowy nie jest w żadnym razie ocena dowolną, lecz przeciwnie obiektywną, bezstronną, w trakcie której nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów jak i logicznego rozumowania.</p> <p>Sąd Odwoławczy podzielił w pełni argumentację Sądu Rejonowego, którą Sąd I instancji logicznie i wyczerpująco wyjaśnił w pisemnych motywach wyroku.</p> <p>Kierując się wskazanymi wyżej powodami Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji oskarżyciela publicznego, bowiem zaskarżone orzeczenie nie wykazuje uchybień, zaś zaprezentowana ocena materiału dowodowego w pisemnych motywach orzeczenia nie budzi wątpliwości. Ocena ta jest oceną obiektywną, bezstronną w trakcie, której nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów i nie wykazuje ona błędów logicznych.</p> <p>Dlatego też Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok w zaskarżonej części, a z uwagi na nieuwzględnienie apelacji kosztami procesu obciążając Skarb Państwa. Orzeczono także o kosztach obrony.</p> </div>