Ppolska.starec← UrzadnikВойти

II SA/Wa 1676/10

Sądy administracyjne2010-11-19
Sygnatura
II SA/Wa 1676/10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
2010-11-19
Rodzaj
Postanowienie WSA w Warszawie

Sędziowie

Iwona Dąbrowska

Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie statutu Gminy [...] postanawia - odrzucić skargę - UZASADNIENIE W. S., powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, pismem z dnia 24 września 2010 r. złożył za pośrednictwem Rady Gminy [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie statutu Gminy [...] . W uzasadnieniu skargi wskazał, że § 106 statutu dotyczący udostępniania dokumentów z zakresu działania gminy jest sprzeczny z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami, które uregulowane zostały w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. Dalej jako P.p.s.a.). Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada spełnienie tych przesłanek. W powołanej ustawie zostały przewidziane formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi, do których należy m.in. termin. Terminy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego określa art. 53 P.p.s.a. W paragrafie pierwszym art. 53 został wprowadzony termin do wniesienia skargi w przypadku zaskarżania aktów, które są doręczane skarżącemu. Termin ten, wynoszący trzydzieści dni, został powiązany z dniem doręczenia skarżącemu zaskarżanego aktu. W paragrafie drugim art. 53 zostały wprowadzone natomiast terminy do wniesienia skargi na akty (rozstrzygnięcia), które nie są doręczane skarżącemu. Chodzi tu o takie akty, które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym przypadku termin do wniesienia skargi został powiązany z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skoro zaskarżany akt nie jest wydany w postępowaniu administracyjnym, to skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i z tym wezwaniem związane są terminy do wniesienia skargi. Po pierwsze, jest to termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Po drugie, jest to termin sześćdziesięciu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. W przypadku skarg wnoszonych na podstawie art. 101 i 101 a ustawy o samorządzie gminnym, jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia. O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. Jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia – tak w uchwale NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07. W rozpoznawanej sprawie skarżący wezwał organ w dniu 18 czerwca 2010 r., zatem skargę należało wnieść w terminie do 60 dni od dnia złożenia wezwania, tj. do dnia 17 sierpnia 2010 r. W. S. skargę złożył w dniu 27 września 2010 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.