II OSK 2424/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. O. i Z. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 358/12 w sprawie ze skargi E. O. i Z. O. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić skarżącym – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 358/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E. O. i Z. O. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), bowiem Sąd I instancji stwierdził, że E. O. i Z. O. wnieśli skargę w dniu 25 maja 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarga została przekazana w dniu 31 maja 2012 r. według właściwości Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Gdańsku. Skarga Nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Sąd I instancji przytaczając treść art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił, iż zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ ma obowiązek przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 - 3 cyt. ustawy, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd do właściwego organu (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 248; zob. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004 roku, sygn. akt IV SA/GI 647/04, ONSAiWSA z 2005 roku, nr 6, poz.116). Sąd I instancji wskazał, iż ze zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonego postanowienia, znajdującego się w aktach administracyjnych organu drugiej instancji, wynika, że zaskarżone postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2012 r., zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 30 kwietnia 2012 r. W ocenie Sądu I instancji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 30 maja 2012 r., natomiast skarga przekazana została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do właściwego organu administracji publicznej, tj. Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, w dniu 31 maja 2012r., a więc po upływie tego terminu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli E. O. i Z. O. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata A. S. Pełnomocnik skarżących zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - brak podstaw prawnych zaskarżonego postanowienia wynikającego z faktu, że Sąd I instancji za taką podstawę przyjął jedynie odosobniony pogląd w tym zakresie wyrażony w doktrynie przez Tadeusza Woś, a tym bardziej zupełnie odosobnione postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., czego dowodem jest m.in. fakt, iż od daty wydania przywołanego postanowienia brak jest kolejnych orzeczeń sądów podzielających takie stanowisko, tym bardziej w sytuacji gdy w tym zakresie co do zasady istnieje zgodne orzecznictwo potwierdzające, iż wniesienie skargi w terminie bezpośrednio do sądu administracyjnego przyjmuje się za wniesioną skutecznie, - nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia daty otrzymania skargi przez Sąd I instancji, a tym samym nie wyjaśnienie ile dni Sąd I instancji miał na przekazanie skargi organowi administracji publicznej, w tym przypadku Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, a zatem czy przekazanie skargi przez Sąd I instancji dopiero w dniu 31 maja 2012 r. nastąpiło z nieuzasadnionym opóźnieniem, za które skarżący nie powinni ponosić negatywnych skutków prawnych. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości, jako pozbawionego podstaw prawnych, w konsekwencji o przyjęcie, że skarga została wniesiona w terminie. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wniesiono o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na to, że jego nie zachowanie nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżących. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stanowiska zaprezentowanego przez Sąd I instancji nie podzielił ani Naczelny Sąd Administracyjny, ani Sąd Najwyższy. Nadto podniesiono, że Sąd I instancji nie wyjaśnił, ile dni skarga znajdowała się w Sądzie, a w konsekwencji po ilu dniach skarga została nadana do organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada tym wymogom. Nie wskazano w niej bowiem żadnego przepisu prawa procesowego, czy nawet materialnego, który miałby naruszyć Sąd I instancji odrzucając skargę zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r. Wskazując podstawy kasacyjne trzeba wyraźnie wskazać, które z przepisów, w zależności od podstaw kasacyjnych, prawa procesowego, czy materialnego naruszył Sąd, ze wskazaniem artykułów, paragrafów ustępów, punktów czy też innych jednostek redakcyjnych. Brak takiego wskazania czyni skargę kasacyjna niedopuszczalną - wyrok NSA z 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, s. 401. Wskazane błędy skargi kasacyjnej uniemożliwiają Sądowi jej rozpoznanie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.