I OZ 357/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 721/20 o odrzuceniu skargi T.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 721/20 w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Wyrokiem z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 721/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, dalej również jako "WSA", oddalił skargę T.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], dalej jako "SKO" lub "Kolegium", z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono opiekunowi prawnemu skarżącej – K.M. [...] czerwca 2021 r. Dnia [...] czerwca 2021 r., T.D. reprezentowana przez opiekuna prawnego K.M. wniosła do WSA skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zapadłego w sprawie wyroku z 21 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 721/20. Skarga ta została sporządzona osobiście przez K.M. Zaskarżonym postanowieniem z 23 lipca 2021 r., WSA odrzucił skargę T.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku WSA z dnia 21 maja 2021 r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że przy sporządzaniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że skarga powinna być sporządzona przez osoby wymienione w przepisie art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", a więc przez adwokata lub radcę prawnego. Skoro zaś w rozpoznawanej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku z 21 maja 2021 r. została sporządzona osobiście przez opiekuna prawnego skarżącej – K.M., która nie jest adwokatem, ani radcą prawnym, to skarga ta jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Skarżąca reprezentowana przez opiekuna prawnego wniosła zażalenie na powyższe postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 285a p.p.s.a., przedmiotem zaskarżenia skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być każde prawomocne orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Według zaś treści art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem odpowiedniego stosowania art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom. Toteż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Niespełnienie wymogów formalnych powoduje odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, o czym stanowi art. 285f § 3. Skarga kasacyjna, a zatem i skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która nie została sporządzona przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2010 r., II ONP 1/10). Z uwagi na odpowiednie stosowanie przepisów o skardze kasacyjnej do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, teza ta znajduje również zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W takim wypadku mamy do czynienia z brakiem nieusuwalnym, co oznacza, że wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, skoro zażalenie na postanowienie WSA z 23 lipca 2021 r., II SA/Łd 721/20, odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z 21 maja 2021 r., zostało sporządzone osobiście przez opiekuna prawnego skarżącej, który nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. – należało je odrzucić, jako niedopuszczalne (por.: postanowienie NSA z 28 listopada 2019 r., I GZ 391/19, postanowienie NSA z 26 sierpnia 2021 r., I OZ 269/21). Jedynie na marginesie należy wskazać, że oprócz nieusuwalnego braku formalnego, którym obarczona była zarówno skarga jak i zażalenie, polegającego na sporządzeniu tych środków przez nieupoważnioną osobę, skarga wniesiona w oparciu o art. 285a § 1 p.p.s.a. przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i wnosi się ją w terminie liczonym od uprawomocnienia zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że skargę taką można wnieść wyłącznie po uprawomocnieniu się skarżonego orzeczenia, przy czym przedwczesne czynności procesowe uważa się za niedopuszczalne (postanowienie NSA z 11 maja 2011 r., II GNP 1/11, zob. również postanowienie NSA z 20 września 2012 r., II FNP 16/12). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285l w zw. z art. 180 p.p.s.a. oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.