II SA/Bk 644/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J. G. w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2021 r., znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] maja 2021 r., znak [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowi rolniczej na działce nr [...], położonej w obrębie S. U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r. J. G. (powoływany dalej jako "skarżący") wystąpił o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej usytuowanej na działce o nr [...] w S., obręb S. Burmistrz S. decyzją z dnia [...] września 2020 r., znak [...] odmówił wydania decyzji we wnioskowanym zakresie kwalifikując budowę biogazowni rolniczej jako zabudowę przemysłowo – produkcyjną i ukierunkowaną na sprzedaż energii elektrycznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpatrując skargę od powyższego rozstrzygnięcia wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 51/20, uchylił decyzje organów obu instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania, Burmistrz S. postanowieniami z dnia [...] października 2020 r. i z dnia [...] grudnia 2020 r. zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na podjęcie czynności zmierzających do opracowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obydwa te postanowienia zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. z uwagi na niespełnienie przesłanek z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie Burmistrz S. decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak [...] ponowie odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż złożony przez inwestora wniosek nie określił jednoznacznie danych, o których mowa w art. 52 ustawa, przede wszystkim - mocy planowanej biogazowi. Wskutek rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego od tej decyzji, Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...], uchyliło powyższe rozstrzygnięcie, zobowiązując jednocześnie organ I instancji do uzyskania wyjaśnień we wskazanej wyżej kwestii. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji pismem z dnia [...] maja 2021 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do wyjaśnień rozbieżności we wniosku poprzez jednoznaczne określenie mocy planowanej biogazowni. Pełnomocnik skarżącego udzielił żądanych wyjaśnień w dniu [...] maja 2021 r. Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Burmistrz S. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazał, iż w dniu 10 maja 2021 r. weszła w życie uchwała Nr XXXIV/187/2021 Rady Miejskiej w S. z dnia 15 kwietnia 2021r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. w rejonie ulic 3-go Maja i Kupieckiej do projektowanej obwodnicy miasta S. (Dz. Urz. Woj. Pódl. z dnia 26 kwietnia 2021 r., poz. 1731). Uchwalony miejscowy plan objął również nieruchomość, będącą przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W tych okolicznościach organ stwierdził, że skoro ustalenie warunków zabudowy może nastąpić jedynie w przypadku braku planu miejscowego, a taki plan został uchwalony, to zasadne było umorzenie przedmiotowego postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. G. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 64 § 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy organ sam wezwał Inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a następnie nie czekając na złożone wyjaśnienia - umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe; 2) art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sposób rażąco naruszający zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę udzielania informacji, poprzez celowe przedłużanie postępowania do czasu podjęcia uchwały Nr XXXIV/187/2021 Rady Miejskiej w S. z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. w rejonie ulic 3-go Maja i Kupieckiej do projektowanej obwodnicy miasta S., aby zablokować wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 3) art. 7 i art. 8 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez celowe zaniechania w kwestii wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, polegające m.in. na braku ustalenia przez prawie 2 lata toczącego się postępowania właściwego zakresu wniosku Inwestora o ustalenie warunków zabudowy, czy też braku ustalenia właściwego kręgu stron postępowania; 4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, bowiem przed wydaniem skarżonego rozstrzygnięcia organ I instancji nie dał Inwestorowi możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych oraz przedstawienia swojego stanowiska, tym bardziej, że decyzja ta kończyła toczące się od ponad 2 lat postępowanie. Powołując się na powyższe zarzuty autor odwołania wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza S. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., znak [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] maja 2021 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowi rolniczej na działce nr [...], położonej w obrębie S.. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności powołało się na art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podkreślając, że decyzja o warunkach zabudowy określa sposób zagospodarowania i zabudowy terenu wyłącznie w przypadku, gdy teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej SKO wyjaśniło, że pomimo, iż nieruchomość, na której powstać miała planowana inwestycja, na dzień złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy nie była objęta ustaleniami planu miejscowego, to w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy doszło do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta S. W dniu 10 maja 2021 r. weszła bowiem w życie uchwała nr XXXIV/187/2021 Rady Miejskiej w S. z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. w rejonie ulic 3-go Maja i Kupieckiej do projektowanej obwodnicy miasta S. (Dz. Urz. Woj. Pódl. z dnia 26 kwietnia 2021 r., poz. 1731). W tych okolicznościach skoro uchwalony miejscowy plan objął nieruchomość wskazaną we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a ustalenie warunków zabudowy może nastąpić jedynie w przypadku braku planu, to organ I instancji zasadnie umorzył przedmiotowe postępowanie. Jednocześnie za niezasadne Kolegium uznało żądanie skarżącego dotyczące zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia skargi do WSA w Białymstoku na ww. uchwałę zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie SKO przypomniało, że brak możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wyjaśnienia w kwestii parametrów planowanej inwestycji pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. W konsekwencji również wydania decyzji przed uzyskaniem wyjaśnień nie można uznać za naruszenie przepisów postępowania. W ocenie SKO nie doszło też do naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem organ I instancji po zwrocie akt przez organ odwoławczy wraz z decyzją kasacyjną, nie zgromadził nowego materiału dowodowego, z którym skarżący nie mógłby się zapoznać. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego skarżący zarzucił decyzji SKO naruszenie : 1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 77 § 1 oraz w zw. z art. 64 § 2 oraz 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy organ ten wezwał Inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a następnie nie czekając na złożone wyjaśnienia - umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe; 2. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która w sposób rażący narusza zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę udzielania informacji z uwagi na celowe przedłużanie postępowania, do czasu uchwalenia uchwały nr XXXIV/187/2021 z dnia 15 kwietnia 2021 r. Rada Miejska w S. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. w rejonie ulic 3-go Maja i Kupieckiej do projektowanej obwodnicy miasta S., aby zablokować wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 3. art. 7, 8 w zw. z art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechania faktycznego sprawy, polegające m.in. na braku ustalenia przez prawie 2 lata toczącego się postępowania, właściwego zakresu wniosku Inwestora o ustalenie warunków zabudowy, czy też braku ustalenia właściwego kręgu stron postępowania; 4. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, bowiem zarówno organ I, jak i II instancji przed wydaniem kwestionowanych niniejszą skargą rozstrzygnięć, nie dali Inwestorowi możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych oraz przedstawienia swojego stanowiska, tym bardziej, iż decyzja ta kończyła toczące się od ponad 2 lat postępowanie w sprawie; 5. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stron postępowania, które w konsekwencji spowodowało, że decyzja skierowana została do osób nie będących stronami postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty wnoszę skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji. Skarżący pismem z dnia 14 października 2021r. wniósł jednocześnie o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez WSA w Białymstoku sprawy o sygn. akt II SA/Bk 492/21 dotyczącej uchwały Rady Miejskiej w S. nr XXXIV/187/2021 z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. w rejonie ulic 3-go Maja i Kupieckiej do projektowanej obwodnicy miasta S.. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie sądowej w dniu 19 października 2021r. tut. sąd postanowił nie uwzględnić wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wbrew zarzutom skargi nie naruszają przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] maja 2021 r. umarzającą postępowanie w sprawie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowi rolniczej na działce nr [...], położonej w obrębie S.. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze. zm., dalej w skrócie "u.p.z.p.") ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: (1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; (2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. (art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Jak wynika zatem z przywołanych przepisów, obowiązywanie dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza prowadzenie postępowania oraz możliwość i konieczność uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla danej inwestycji. Podstawową przesłanką umożliwiającą organowi administracji wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest właśnie brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W sytuacji, gdy dla terenu tego obowiązuje plan miejscowy, możliwość realizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy skutkuje uznaniem, że postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 563/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Unormowania art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. stanowią bowiem, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dopiero wtedy, gdy brak jest planu miejscowego, w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (względnie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Przepis ten daje więc wyraźne pierwszeństwo ustaleniom planu miejscowego, przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie zaś, wobec niedopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowania z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowania o ustaleniu warunków zabudowy nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (tak też NSA w wyroku z 19 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1138/11, CBOSA). W niniejszej sprawie, jak prawidłowo ustaliły organy, teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj. działka o nr [...], położona w obrębie S., położony jest w obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. w rejonie ulic 3-go Maja i Kupieckiej do projektowanej obwodnicy miasta S. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr XXXIV/187/2021 z dnia 15 kwietnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 26 kwietnia 2021 r., poz. 1731). Dlatego też, mając na uwadze powyższe regulacje prawne i wynikające z nich wnioski, słusznie organ I instancji orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie orzekło o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. Skoro bowiem dla przedmiotowego terenu funkcjonuje już plan miejscowy postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy nie może być prowadzone, i jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. W konsekwencji, wobec niedopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 77 § 1 oraz w zw. z art. 64 § 2 oraz 105 § 1 k.p.a. należy uznać za niezasadny. Odnośnie do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., wskazać należy że zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada udziału strony w postępowaniu dotyczy nie tylko postępowania przed organem pierwszej instancji, lecz także postępowania odwoławczego i postępowań nadzwyczajnych. W rozpoznawanej sprawie, organy I i II instancji nie zawiadomiły skarżącego przed wydaniem zaskarżonych decyzji, o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz nie poinformowały o zakończeniu postępowania dowodowego. Naruszenie to, nie miało jednak zdaniem sądu wpływu na wynik sprawy. Wbrew odmiennemu poglądowi strony skarżącej, podzielić bowiem należy, dominujący i utrwalony w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych pogląd, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To do strony stawiającej wskazany zarzut, należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie II FPS 6/04, CBOSA). Zatem to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji (postanowienia) o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, poddanych kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał natomiast, jakiej czynności procesowej nie mógł dokonać poprzez niewydanie przez organy I i II instancji zawiadomienia na podstawie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Sąd nie uwzględnił też złożonego przez skarżącego wniosku o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w S. nr XXXIV/187/2021 z dnia 15 kwietnia 2021r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. w rejonie ulic 3-go Maja i Kupieckiej do projektowanej obwodnicy miasta S.. Podzielając pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 11 października 2016 r. sygn. II OSK 3316/14 (CBOSA), zgodnie z którym prawomocne rozstrzygnięcie kwestii ważności planu miejscowego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, skład orzekający stwierdził, że okoliczność, iż toczy się postępowanie sądowe ze skargi na uchwałę zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji objętej tym planem, nie stanowi podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania sądowego toczącego się w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji. Jeszcze raz należy bowiem przypomnieć, że umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było wynikiem ustalenia, że dla terenu, dla którego inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim zaś wypadku, niezależnie od dalszych losów tejże uchwały, warunków zabudowy się nie ustala, a wszczęte już postępowanie w tym zakresie musi zostać umorzone. W ocenie sądu na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stron postępowania. Jak trafnie podkreśliło bowiem Kolegium w odpowiedzi na skargę w decyzji o warunkach zabudowy organ administracji ma obowiązek określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (art. 54 ust. 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 i art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Osobą trzecią, w rozumieniu wskazanych przepisów, mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości (por. uchwały NSA z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, publ. ONSA 1995/4/154 oraz z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, publ. ONSA 1996/2/54). Przy czym pojęcie sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie. Stroną postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy mogą być nie tylko właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujący bezpośrednio ale i pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2665/14, CBOSA). W przypadku zaś omawianej inwestycji nie ulega wątpliwości, że stanowić miała ona przedsięwzięcie o znacznej skali, a jej specyfika uzasadniała przyjęcie oddziaływania wykraczające tak poza teren inwestycji, jak i poza działki bezpośrednio z nią sąsiadujące. Stąd też rozstrzygnięcie Kolegium w tym zakresie należy uznać za całkowicie uzasadnione. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi.