II Ka 659/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 659/19 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 listopada 2019r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>Sędzia SO Karol Troć</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Andrzeja Boruty</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a§1kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II K 272/19</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 290 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 659/19 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J.</span> </strong> został oskarżony o to, że w dniu 25 listopada 2018r. w miejscowości <span class="anon-block">W.</span> znajdując się w stanie nietrzeźwości (2,42 promila alkoholu etylowego we krwi) prowadził samochód m-ki <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w ruchu lądowym, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 19 czerwca 2019 r.:</strong> </p> <p>I.  Oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J.</span> </strong> uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu wypełniającego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> i za czyn ten na postawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> wymierzył karę grzywny w wysokości 180 stawek dziennych, ustalając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 kk</a> wysokość jednej stawki na kwotę 15 złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 kk</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43 a;art. 43 a § 2)">art. 43a § 2 kk</a> orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 złotych;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 3)">art. 43 § 3 kk</a> nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu do właściwego organu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów;</p> <p>V.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 270 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 327,26 złotych tytułem pozostałych kosztów procesu.</p> <p>Apelację od wyroku sądu I instancji wniósł obrońca <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span> </strong>. Zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego, orzeczeniu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> wyrażającą się w przekroczeniu przez sąd zasady swobodnej oceny dowodów i wyciągnięcie nieuprawnionych wniosków z przeprowadzonych czynności, z pogwałceniem zasad wiedzy i logicznego rozumowania, dokonaniu ustaleń jednostronnie niekorzystnych dla oskarżonego z pominięciem dowodów i okoliczności korzystnych, w tym zwłaszcza poprzez przyjęcie, że z dowodów przeprowadzonych na rozprawie wynika, że <span class="anon-block">M. J.</span> prowadził w dniu zdarzenia pojazd mechaniczny i znajdował się wówczas w stanie nietrzeźwości wyrażonej wynikiem 2,42 promila alkoholu we krwi, podczas gdy uważna analiza dowodów uzyskanych w sprawie pozwala na uzasadnione wnioskowanie, iż w momencie zdarzenia oskarżony nie prowadził pojazdu mechanicznego. W konsekwencji podniesionego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W toku rozprawy apelacyjnej prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wywiedziona w niniejszej sprawie apelacja obrońcy oskarżonego wobec niezasadności zarzutu podniesionego w jej treści, nie mogła doprowadzić do zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia celem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Skarżący obrońca, kwestionując wyrok sądu I instancji, a w szczególności sprawstwo oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span> w zakresie zarzucanego mu czynu, swoje twierdzenia oparł na zarzucie naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Kontrola odwoławcza nie wykazała, aby wskazywane przez skarżącego uchybienia zaistniały w realiach niniejszej sprawy, ani tym bardziej, że miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia . W przekonaniu sądu odwoławczego, sąd I instancji w sposób zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przeanalizował i ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a na jej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Konfrontując treść zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku oraz twierdzeniami obrońcy stwierdzić należy, że to właśnie tezy skarżącego w przedmiocie odpowiedzialności oskarżonego, nie zaś ustalenia sądu I instancji, obarczone są błędem dowolności i jako takie nie mogły stanowić podstawy do czynienia ustaleń faktycznych. Z treści apelacji wynika, że skarżący poddał w wątpliwość okoliczność prowadzenia pojazdu przez oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span>, pośrednio próbując scedować odpowiedzialność na świadka <span class="anon-block">D. J.</span>. W ocenie sądu II instancji okoliczność ta, słusznie natomiast nie wzbudziła żadnych wątpliwości sądu I instancji. Przypomnieć w tym względzie należy, że samochodem marki <span class="anon-block">D. (...)</span>, który zjechał na przeciwległy pas ruchu, poruszały się dwie osoby tj. oskarżony <span class="anon-block">M. J.</span> oraz jego kuzyn <span class="anon-block">D. J.</span>, a obaj pozostawali w stanie nietrzeźwości, co zostało wykazane poprzez przeprowadzone badania stężenia alkoholu we krwi. Z relacji świadków zdarzenia, a w szczególności jego pozostałych uczestników tj. <span class="anon-block">K. Z.</span>, <span class="anon-block">M. O.</span>, <span class="anon-block">M. K.</span> oraz <span class="anon-block">M. M.</span>, a w części także osób z kręgu służb mundurowych wynika, że jeden z podróżujących samochodem był zakleszczony za kierownicą i nieprzytomny, wymagał interwencji straży pożarnej, natomiast pasażer pojazdu był przytomny i próbował w pewnym momencie oddalić się z miejsca zdarzenia. Nie istniała zatem żadna możliwość zamiany miejsc pomiędzy kierującym, a pasażerem. Od obu podróżujących samochodem <span class="anon-block">D. (...)</span> pobrano próbki krwi celem określenia stężenia alkoholu we krwi, jednakże działanie takie w odniesieniu każdego z nich motywowane było innymi względami. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oskarżony <span class="anon-block">M. J.</span> był nieprzytomny, natomiast świadek <span class="anon-block">D. J.</span> miał takie obrażenia w obrębie twarzy, które uniemożliwiały przeprowadzenie badań alkomatem. Podkreślenia wymaga przy tym, że w trakcie pierwszego przesłuchania świadek <span class="anon-block">D. J.</span> wskazał, że samochodem kierował <span class="anon-block">M. J.</span>, a wskazania tego nie można traktować jako niepewnego i motywowanego chęcią uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności tym bardziej, że nie budzi wątpliwości, że to właśnie oskarżony był osobą nieprzytomną, zakleszczoną w samochodzie na miejscu kierowcy, natomiast <span class="anon-block">D. J.</span> samodzielnie i bezproblemowo opuścił pojazd. Próbując podważyć ustalenie sądu I instancji skarżący skupił się wyłącznie na prostym zanegowaniu okoliczności prowadzenia pojazdu przez oskarżonego, nie powołując przy tym żadnych racjonalnych argumentów, mających na celu przekonanie sądu odwoławczego o słuszności tezy przeciwnej do tej, którą przyjął sąd I instancji. Jednocześnie stwierdzić trzeba, że ustalenie, kto był kierowcą przedmiotowego samochodu nie wymagało od sądu meriti odwołania się do wiadomości specjalnych i z tego względu brak było podstaw do powołania biegłego z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych. Konieczności takiej nie widział w toku postępowania także obrońca oskarżonego, gdyż nie wnosił o przeprowadzenie takiego dowodu przed sądem I instancji. W kontekście dowodów, o których mowa powyżej, sąd meriti w sposób prawidłowy stwierdził, że to właśnie postawa oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span>, który nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i w zasadzie ograniczył się do wskazania, że zdarzenia nie pamięta, nie zasługuje na walor wiarygodności, a tym samym nie jest w stanie zdyskredytować tezy przedstawionej przez oskarżyciela publicznego. Jak już zaznaczono powyżej, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do uznania, że oskarżony <span class="anon-block">M. J.</span> kierował pojazdem mechanicznym po drodze publicznej. Przeprowadzone badania stężenia alkoholu etylowego we krwi wykazały, że oskarżony znajdował się wówczas w stanie nietrzeźwości z wynikiem 2,42 promila. Opinia fizykochemiczna jako dowód, w toku postępowania nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Nie wzbudziła również wątpliwości sądu I instancji. Brak jest zatem podstaw do zdyskredytowania ustalenia, że swoim zachowaniem oskarżony wypełnił znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 kk</a>., a tym samym zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego bądź uchylenia zaskarżonego wyroku celem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W treści wywiedzionego środka odwoławczego, skarżący nie podniósł zarzutów skierowanych bezpośrednio przeciwko zastosowanej względem oskarżonego sankcji. Z tego względu, respektując przy tym stanowisko Sądu Apelacyjnego w Lublinie, wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie II AKa 275/17, sąd odwoławczy nie jest zobowiązany do odniesienia się do tej części zaskarżonego wyroku, na kanwie tego uzasadnienia. O kosztach postępowania od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a>. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a>.</p> </div>