II SA/Ol 670/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) UZASADNIENIE Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że kolejną decyzją (dwie poprzednie decyzje zostały uchylone) z dnia "[...]" Wójt Gminy A (organ I instancji) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie (legalizacji) pomostu i hangaru, na części działki nr "[...]" obręb A, gmina A, na wysokości działki nr "[...]", obręb A, gmina A. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w obszarze analizowanym nie występują zabudowane działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej. Wobec powyższego dla wnioskowanej inwestycji nie ma możliwości określenia kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Planowana inwestycja położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Kanału i mają do niej zastosowanie prawne formy ochrony przyrody z tytułu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie zaś z uchwałą Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego Nr XXX/670/17 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jezior - § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) wymienionej uchwały. Planowany hangar wraz z pomostem ma być zlokalizowany w pasie 100 m od linii brzegowej, niezależnie w którą stronę będzie odmierzone 100 m. Wyjątki od tego zakazu opisane w § 5 ust. 7 wymienionej uchwały nie mają zastosowania. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła M. J. (skarżąca). W odwołaniu ponownie wskazała, że hangar i pomost zostały wybudowane przez poprzedniego właściciela w roku 1983. Ona jedynie dokonała renowacji hangaru, więc w sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dla planowanej inwestycji skarżąca uzyskała pozytywną opinię Dyrektora Żeglugi Śródlądowej w A Delegatura w AS, pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wzdłuż linii brzegowej Jeziora A zlokalizowanych jest kilkadziesiąt hangarów w różnym stanie. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że skarżąca w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. wyjaśniła, że nie toczy się postępowanie naprawcze prowadzone przez organ nadzoru budowlanego mające na celu legalizację wybudowanego pomostu i hangaru na części działki nr "[...]", obręb A, gmina A. Wskazano również, że Wójt Gminy A przesłał pismo Starosty z dnia 19 marca 2020 r., z którego wynika, że nie odnaleziono pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót niewymagających pozwolenia na budowę - pomostu wraz z hangarem zlokalizowanego na jeziorze A na wysokości działek nr "[...]", obręb A, gmina A. Wskazano, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana w pasie 100 m od linii brzegowej, niezależnie w którą stronę będzie odmierzone 100 m na części działki nr "[...]" obręb A gmina A na wysokości działki nr "[...]" obręb A gmina A. Na terenie tym obowiązują zapisy uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego Nr XXX/670/17 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego, a zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) wymienionej uchwały zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jezior. Wyjątki od tego zakazu opisane w § 5 ust 7 wymienionej uchwały nie mają zastosowania, jak wskazał to organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto planowana inwestycja jest także zlokalizowana w granicach pomnika historii - "Kanał Elbląski" oraz zabytku wpisanego do rejestru zabytków nr rej. "[...]" z 07.01.1979 r. oraz "[...]" z 01.08.1978 r. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym miałaby być zrealizowana inwestycja. W obszarze analizowanym nie występują zabudowane działki, dostępne z tej samej drogi publicznej, nie występują obiekty o podobnym do planowanego hangaru parametrach, które zostałyby wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę. Jedyny hangar wraz z pomostem został wybudowany na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Kolegium skonkludowało, że bezspornym w sprawie jest, iż na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązują przepisy uchwały Sejmiku Województwa z dnia 26 września 2017 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego, a zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) wymienionej uchwały zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jezior. Planowana inwestycja ma być zlokalizowana w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej. Tak więc narusza przepisy prawa miejscowego. Skargę na decyzję Kolegium wywiodła - pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r., skarżąca. Skarżąca podniosła, że w odpowiedzi na jej pismo w sprawie wydania opinii Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej Delegatura w A dotyczącej legalizacji hangaru i pomostu, dyrektor opiniuje ją pozytywnie. Poinformowała również, że otrzymała pozwolenie z dnia 16 sierpnia 2019 r. na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytków polegających na budowie hangaru i pomostu, wydaną przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w A. Wskazała, że na terenie wzdłuż linii brzegowej istnieje zabudowa kilkunastu obiektów o podobnym charakterze. W tym stanie rzeczy przedmiotowa inwestycja (legalizacja), która nie narusza ładu przestrzennego, została przez Wójta Gminy przedstawiona nierzetelnie, jednostronnie, bez wnikliwej analizy w terenie miejsca wnioskowanego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie zatem jej analizy, istnieją obiekty o podobnych gabarytach, które mogłyby stanowić podstawę do określania ram dla istniejącej zabudowy zgodnie z wnioskiem. Przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie będzie dysharmonizować krajobrazu Kanału Elbląskiego. W ocenie skarżącej w decyzji organu I instancji nie przedstawiono stanu faktycznego w obszarze analizowanym zabudowy sąsiednich pomostów i hangarów, budynku mieszkalnego i turystycznego na działce nr "[...]". W pkt. 2.4 stanu faktycznego przedstawiono, że w obszarze analizowanym nie występują zabudowane działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej. Tymczasem należy ustalić, czy występujące pomosty, hangary i inne obiekty o nieprzesądzonym stanie prawnym w analizowanym obszarze spełniają wymogi, podlegają ocenie z tytułu tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz znajdują się w Obszarze Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego. Skarżąca zaznaczyła, że złożyła w dniu 2 kwietnia 2019 r. wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na legalizację istniejącego hangaru i pomostu zgodnie z ustaleniami Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w A. W związku zaś z niewydaniem decyzji o warunkach zabudowy przez Wójta Gminy A, Wody Polskie nie mogą wydać prawomocnej decyzji na legalizację hangaru i pomostu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 j.t.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie (legalizacji) pomostu i hangaru, na części działki nr "[...]" obręb A, gmina A, na wysokości działki nr "[...]", obręb A, gmina A. Przypomnieć należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020r., poz. 293 j.t.), każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W myśl zaś art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zauważyć należy również, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Warunkiem dopuszczenia lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na analizowanym obszarze jest natomiast to, aby analiza urbanistyczna uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie poparte oceną zachowania ładu przestrzennego. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. otwiera możliwość dokonania analizy zabudowy na większym obszarze, a nie tylko na jednej działce sąsiedniej i to działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest nowa zabudowa. Temu celowi służy wyznaczenie obszaru analizowanego. Takie rozumienie tego przepisu jest zgodne z celami ustawy, która nakazuje uwzględnić wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Wystarczające dla kontynuacji funkcji jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje w sensie urbanistycznym z zabudową już istniejącą, ani nie narusza szeroko rozumianego ładu przestrzennego. Niemniej jednak kontynuacja ta powinna wynikać z analizy. W niniejszej sprawie istotne jest, że w poprzedniej decyzji z dnia "[...]" Kolegium, uchylając decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazało, iż organ powinien przeprowadzić ocenę czy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie wyjątki od zakazów, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a Uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego Nr XXX/670/17 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego. Ponadto Kolegium podniosło, że analiza powinna zawierać aktualny sposób zagospodarowania działki objętej wnioskiem, jak również wskazanie jej funkcji oraz osób władających gruntem. Organ odwoławczy stwierdził, że nie odniesiono się też do kwestii lokalizacji wnioskowanej inwestycji na terenie pomnika historii "Kanał Elbląski" wpisanego do rejestru zabytków, a organ powinien przeprowadzić stosowną ocenę w tym zakresie. Wskazano, że należy również odnieść się do kwestii zabudowy brzegów jeziora A, a także treści operatu wodnoprawnego. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ stwierdził, że w obszarze analizowanym nie występują obiekty o gabarytach, które mogłyby stanowić podstawę do określenia ram dla nowej zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Ponadto planowany hangar wraz z pomostem ma być zlokalizowany w pasie 100 m od linii brzegowej, niezależnie w którą stronę będzie odmierzone 100 m. Wyjątki od tego zakazu opisane w § 5 ust. 7 wymienionej uchwały nie mają zastosowania. W "Analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" dla spornej inwestycji organ przeprowadził drobiazgową i precyzyjną ocenę tego, czy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie wyjątki od zakazów, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a Uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego. Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja byłaby lokalizowana w pasie 100 m od linii brzegowej i to niezależnie, w którą stronę będzie odmierzone 100 m. W analizie wykazano zaś jednoznacznie i precyzyjnie, że w sprawie, w związku z rodzajem inwestycji oraz jej wnioskowaną lokalizacją nie mają zastosowania wyjątki (wskazane w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a Uchwały) od tego zakazu. Odniesiono się do każdego możliwego wyjątku, wskazując m.in., że wnioskowana inwestycja nie będzie realizowana na innych niż rzeki ciekach naturalnych w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne; inwestycja nie stanowi terenów rekreacji w formie bulwarów, parków terenów zieleni wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami małej architektury położonych w granicach administracyjnych miast; wnioskowana inwestycja nie stanowi uzupełnień zabudowy pod warunkiem niezmniejszenia odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na przylegających działkach budowlanych, ponieważ w obszarze analizowanym nie ma zabudowanych działek budowlanych, itd.. Ponadto, co jest kluczowe w sprawie, dla wnioskowanej inwestycji polegającej na budowie pomostu i hangaru, nie ma możliwości określenia kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, ponieważ w obszarze analizowanym brak jest obiektów, na podstawie których takie parametry można byłoby określić. W obszarze analizowanym nie występują obiekty o gabarytach, które mogłyby stanowić podstawę do określenia ram dla nowej zabudowy zgodnie z wnioskiem. Oczywiście wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy, pod warunkiem, że analiza urbanistyczna uzasadnia przyczyny odstępstwa, poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, uciążliwości i wpływu inwestycji na działki sąsiednie. Ważne jest aby każdorazowo analiza urbanistyczno-architektoniczna dostarczyła informacji pozwalających na ocenę przesłanek wynikających z przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co w ocenie Sądu nastąpiło w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że podstawowym kryterium warunkującym wydanie decyzji pozytywnej dla planowanego przedsięwzięcia jest właśnie istnienie tzw. dobrego sąsiedztwa, które ma gwarantować zachowanie na danym terenie wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz musi uwzględniać inne dobra i wartości wskazane w art. 1 u.p.z.p. (vide: wyrok NSA w Warszawie z 27 lutego 2017r., II OSK 3045/15). Na jeziorze A wprawdzie występują różne pomosty, jednak o nieprzesądzonym stanie prawnym. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie mogły one jednak podlegać ocenie prawnej, ponieważ takiej ocenie poddają się tylko obiekty posadowione legalnie i zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów prawa. Zarzuty skargi są zatem w tym zakresie bezzasadne. Ponadto planowana inwestycja położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego i bezsprzecznie mają do niej zastosowanie prawne formy ochrony przyrody. Wskazać należy również, że skarżąca w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. (akta adm. organu odwoławczego, k. – 36) wyjaśniła, że nie toczy się postępowanie naprawcze prowadzone przez organ nadzoru budowlanego mające na celu legalizację wybudowanego pomostu i hangaru na części działki nr "[...]". Nadto z pisma Starosty z dnia 19 marca 2020 r. wynika, że nie odnaleziono pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót niewymagających pozwolenia na budowę - pomostu wraz z hangarem zlokalizowanego na jeziorze A na wysokości działek nr "[...]" obręb A. Złożenie zaś przez skarżącą w dniu 2 kwietnia 2019 r. wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na legalizację istniejącego hangaru i pomostu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w przedmiocie warunków zabudowy. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. została rozpoznana w trybie uproszczonym ponieważ organ w odpowiedzi na skargę złożył taki wniosek, a zawiadomiona o tym skarżąca nie oponowała wnioskowi. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.