I OZ 723/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/07 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił M. Z. przyznania prawa pomocy w sprawie z jej skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarga ta została wyłączona do osobnego rozpoznania po tym, jak w dniu 16.01.2007 r. na rozprawie, na której rozpoznano skargę M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i z dnia [...] nr [...], pełnomocnik skarżącej oświadczył na tej rozprawie, iż popiera skargę także w zakresie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł., w związku z czym Sąd wyłączył postanowieniem skargę w tym zakresie do odrębnego rozpoznania. Skarżąca wezwana została do wykazania, iż przed złożeniem do Sądu skargi wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na bezczynność Prezydenta Miasta Ł.. M. Z. w odpowiedzi na to wezwanie zakwestionowała jego prawidłowość i stwierdziła, iż nie rozumie jego treści. Sąd wyjaśnił skarżącej, iż skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. wyłączona została do odrębnego rozpoznania i dwukrotnie jeszcze wezwał ją do wykazania wyczerpania toku instancji w postępowaniu przed organami administracyjnymi. W odpowiedzi na ostatnie wezwanie skarżąca nadesłała pismo, w którym stwierdziła, że żądanie Sądu zostało niejasno sformułowane w związku z czym wystąpił brak podstawy wezwania do usunięcia braków. Ponadto dodała ona, iż wszystkie wezwania były nieprecyzyjne i niezrozumiałe w świetle faktu, że wyrokiem z dnia 16.01.2007 r. Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł., nie mając zastrzeżeń do wniesionego w czasie postępowania administracyjnego w dniu 25.07.2006 r. środka odwoławczego. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, orzekł iż przyznanie takiego prawa jest niedopuszczalne ze względu na zapis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi o tym, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zdaniem Sądu taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, zaś oczywista bezzasadność skargi wynikała z faktu, iż podlegała ona odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych. Ponadto Sąd podniósł, iż odwołanie z dnia 25.07.2006 r., skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie stanowiło zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta Ł.. Zażalenie na to postanowienie wniosła M. Z., podnosząc między innymi, że wezwania kierowane do niej przez Sąd były niezrozumiałe wobec faktu wyłączenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16.01.2007 r. do odrębnego rozpoznania skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł.. Skarżąca stwierdziła, iż postanowienie o odmowie przyznania jej prawa pomocy z uwagi na bezzasadność skargi stanowi zaprzeczenie orzeczenia o wyłączeniu tej skargi do odrębnego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Za oczywiście bezzasadną uznać należy taką skargę, co do której orzec można o jej niedopuszczalności bez konieczności dokonywania głębszej analizy formalnej bądź merytorycznej. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji oczywiście bezzasadną będzie także skarga podlegająca odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, której braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie. W przedmiotowej sprawie braki skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. złożonej przez M. Z., która wzywana była do wykazania wyczerpania toku instancji w postępowaniu administracyjnym, nie zostały przez skarżącą uzupełnione pomimo trzykrotnego ponowienia wezwania. Skarżąca podnosiła, iż wezwania te były niezrozumiałe, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyłączył jej skargę na bezczynność organu wyrokiem z dnia 16.01.2007 r. Podkreślenia wymaga fakt, iż wbrew twierdzeniom strony samo wyłączenie do odrębnego rozpoznania skargi w przedmiocie bezczynności organu nie oznaczało, że skarga taka jest uzasadniona. Wyłączenie takie nastąpiło, ponieważ pełnomocnik reprezentujący stronę na rozprawie w dniu 16.01.2007 r. złożył oświadczenie o popieraniu przez niego, obok skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], także skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł.. W związku z tym Sąd I instancji postanowił o wyłączeniu skargi w tym zakresie i wpisaniu jej do repertorium SAB, w którym to zapisywane są sprawy ze skarg na bezczynność organów administracji. Ponieważ z akt sprawy nie wynikało, żeby skarżąca złożyła w postępowaniu administracyjnym zażalenia na bezczynność Prezydenta do właściwego organu nadrzędnego, którym było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., skarżąca wezwana była do wykazania, iż zażalenie takie zostało wniesione. W takim jedynie wypadku możliwe byłoby rozpoznanie skargi, gdyż złożenie tego środka prawnego i uzyskanie odpowiedzi organu oznaczałoby wyczerpanie środków zaskarżenia, co stanowi element niezbędny dla stwierdzenia, że skarga wniesiona została prawidłowo. Skarżąca wskazanego powyżej braku nie uzupełniła w zakreślonym przez Sąd terminie. Słusznym było także stanowisko Sądu, iż powołane przez skarżącą odwołanie z dnia 25.07.2006 r., skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie stanowiło zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta Ł.. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uznał, iż z uwagi na niedopuszczalność skargi wniosek M. Z. o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony, zaś zaskarżone postanowienie wydane w tym zakresie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.