II SA/Po 775/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE R. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący podniósł, że konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji jest wydanie decyzji o zatrzymaniu przez jazdy. Skarżący wyjaśnił, iż mieszka obecnie na terenie [...], a prawo jazdy jest mu niezbędne do wykonywania pracy zarobkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., w skrócie "P.p.s.a."), jest zasadą, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po wniesieniu skargi organ administracji (art. 61 § 2 p.p.s.a.), a po przekazaniu sądowi skargi – sąd, może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, przy czym sąd wydaje takie postanowienie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. 1 P.p.s.a.). Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania aktu zostały spełnione w niniejszej sprawie. Rozpoznając niniejszą sprawę należy przy tym mieć na uwadze, iż stosownie do art. 5 ust. 3b pkt 2 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2019 r., poz. 670 ze zm.), jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji. Wprawdzie zatrzymanie prawa jazdy nie jest bezpośrednim skutkiem wydania decyzji, jednakże nie można przyjąć, że nie wywołuje ona skutków, które mogłyby stać się przesłanką wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 18 września 2013 r., sygn. akt I OZ 784/13). Z przepisów wskazanej wyżej ustawy wynika, iż decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana jest obligatoryjnie przez właściwego starostę, a więc jest ona niejako następstwem wydania decyzji o uznaniu strony za osobą uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych. Niewątpliwie więc powstaje sytuacja w której zatrzymanie prawa jazdy powodować będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie szkody. W niniejszej sprawie takie niebezpieczeństwo zachodzi gdyż utarta prawa jazdy, zgodnie z oświadczeniem Skarżącego, skutkować będzie niemożliwością zatrudnienia na terenie [...]. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.