II SA/Rz 975/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. C. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Rz 975/21 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi T. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na budowę budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową na działkach ewid. nr 396/2 oraz działki ewid. nr 397/2, położonych w [...], gmina [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 23 marca 2019 r. L. S. (dalej: również Inwestor) złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową o wymiarach 42 x 24 m, wysokość 8 m, powierzchnia 1008 m² na działkach nr 396/2 i nr 397/2 w [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, przyjmując, że wniosek L. S. jest kompletny, a planowana inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; dalej: u.p.z.p.). Po rozpatrzeniu odwołania T. C. SKO, decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. W wyniku skargi T. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 990/19 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku tut. Sąd wskazał, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest fakt, że linię zabudowy ustalono jako kontynuację linii zabudowy najbliżej zlokalizowanych obiektów na działce sąsiedniej z zabudową usługową (stacja paliw), tj. min. 15 m od krawędzi drogi wojewódzkiej, podczas gdy w samej decyzji organu I instancji oraz załączniku graficznym do niej, nieprzekraczalną linię zabudowy określono jako 10 m od granicy działki nr [...] (droga wojewódzka) i nie mniej niż 5 m od krawędzi jezdni, co wzajemnie nie pozostaje spójne. Organ II instancji nie dostrzegł – mimo zarzutów odwołania – niezgodności pod tym względem decyzji organu I instancji ze stanowiącej podstawę jej wydania analizą urbanistyczną. W następstwie ww. wyroku, SKO decyzją z dnia [...] lipca 2020r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [....], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia ponownej analizy urbanistycznej, zwłaszcza w zakresie linii zabudowy, w sposób poprawny, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organ I instancji w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 1587, poz. 164) wyznaczył wokół terenu inwestycji obszar analizowany, o zasięgu podobnym jak w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 13 maja 2019 r. Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Wójt Gminy [...], decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy na budowę budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową na działkach ewid. nr 396/2 oraz działki ewid. nr 397/2, położonych w [...], gmina [...]. Organ I instancji ustalił następujące warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych: 1. Ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego i ochrony krajobrazu: a) nieprzekraczalna linia zabudowy - 12 m od granicy działki nr ewid. [...] (droga wojewódzka) i nie mniej niż 15m od krawędzi jezdni, b) powierzchnia zabudowy - do 45% powierzchni terenu inwestycji, c) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - od 4 m do 6 m, d) szerokość elewacji frontowej - 40 m z tolerancją do 20%, e) geometria dachu: jedno-, dwu- lub wielospadowy o nachyleniu połaci 15-40° i wysokości kalenicy do 9 m. 2. Ustalenia dotyczące warunków w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi: a) na działce budowlanej należy zachować min. 15% powierzchni biologicznie czynnej, b) inwestycja nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska zgodnie z przepisami szczególnymi w tym zakresie, w tym: ­ zachowania poziomu czystości powietrza atmosferycznego, ­ zabezpieczenia ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych przed [pic]zanieczyszczeniem, ­ zachowania dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach akustycznie chronionych, zgodnie z przepisami szczególnymi z zakresu ochrony środowiska. 3. Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji: ­ dojazd do działki bezpośrednio z drogi wojewódzkiej, ­ na terenie inwestycji należy wyznaczyć miejsca postojowe w ilości zapewniającej pełne zapotrzebowanie lecz nie mniej niż 6 stanowisk. 4. Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej: ­ zaopatrzenie w energie elektryczną i wodę oraz odprowadzanie ścieków bytowych poprzez istniejące sieci, zgodnie z warunkami zarządców sieci, ­ odprowadzanie wód opadowych na teren działki przeznaczonej pod inwestycję, w sposób nie powodujący zalewania gruntów przyległych, ­ usuwanie odpadów stałych - zgodnie z przepisami odrębnymi wg zasad przyjętych na terenie gminy. Wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, przy czym projektowana inwestycja nie może powodować: ­ ograniczenia dostępu do drogi publicznej, ­ pozbawienia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii, ­ pozbawienia światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, ­ uciążliwości wywołanej przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, ­ zanieczyszczenia powietrza wody i gleby. Wójt wskazał, że inwestycję należy zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznobudowlanymi, a także wskazał, że dla inwestycji należy uzyskać wymagane przepisami pozwolenia od właściwego organu. Na obszarze planowanej inwestycji występują urządzenia melioracyjne - podziemna sieć drenarska. W przypadku uszkodzenia, należy przywrócić urządzenia do stanu pierwotnego celem zapewnienia prawidłowego ich funkcjonowania. Organ I instancji wskazał, że projekt niniejszej decyzji został uzgodniony z Zarządem Dróg Wojewódzkich - odnośnie terenów przyległych do pasa drogowego, jednak wobec niezajęcia stanowiska w terminie, uzgodnienie uznano za dokonane oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie – w zakresie melioracji wodnych. Od powyższej decyzji T. C. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wskazał, że Wójt nie doręczył mu decyzji w całości (brak załącznika nr 2 do decyzji) oraz zarzucił, że odstąpienie przez organ od ustalenia linii zabudowy od drogi gminnej jest działaniem nieprawidłowym. Po rozpatrzeniu odwołania, SKO, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy po przytoczeniu treści art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. stwierdził, że przyjęte przez Wójta granice obszaru analizowanego są prawidłowe i zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Natomiast kwestia wyznaczenia linii zabudowy była przedmiotem wydanych wcześniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 990/19 z dnia 11 grudnia 2019 r. Aktualnie wyznaczona linii zabudowy od strony drogi wojewódzkiej realizuje uwagi zawarte w w/w wyroku oraz decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, T. C. zrzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak podjęcia przez organy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jak również wadliwie dokonaną ocenę dowodów polegającą w konsekwencji na: ­ błędnym ustaleniu linii zabudowy planowanej inwestycji w stosunku do drogi wojewódzkiej, gdyż w rzeczywistości zarówno budynki mieszkalne, usługowe, jak i handlowe zlokalizowane wzdłuż drogi wojewódzkiej oddalone są od jezdni o ok. 20m, przy czym obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej co najmniej: 8 m w terenie zabudowy, zaś 20 m poza terenem zabudowy; ­ nieustaleniu linii zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr 402/18 stanowiącej drogę gminną, do której to przylega teren inwestycji od strony południowej, podczas gdy uwarunkowane jest to potrzebą zapewnienia właściwych relacji przestrzennych, dla właściwego funkcjonowania ładu przestrzennego i ochrony krajobrazu; ­ brak wskazania podstawy prawnej w zakresie przyjęcia linii zabudowy i warunków jej ustalenia od działki ewid. nr [...] stanowiącej drogę wojewódzką, jak również w zakresie nie ustalenia linii zabudowy od działki ewid. nr 402/18 stanowiącej drogę gminną; ­ przyjęcie w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie pkt 3, tj. ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji - "dojazd do działki bezpośrednio z drogi wojewódzkiej", podczas gdy działka, na której prowadzona ma być zamierzona inwestycja graniczy od strony południowej z działką nr 402/18 (stanowiącą drogę gminną) posiadającą bezpośredni zjazd z drogi wojewódzkiej wzdłuż granicy działki 397/2 i działki 402/18, natomiast od strony północnej graniczy z działką 397/1, na której również znajduje się zjazd publiczny zlokalizowany bezpośrednio przy granicy działki 397/2 i 397/1; ­ naruszenie ładu przestrzennego, poprzez ustalenie parametrów nowej zabudowy z pominięciem warunku kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, co do ustalenia nowej nieprzekraczalnej linii zabudowy, wyznaczenia linii zabudowy z nieuwzględnieniem uskoku, który tworzą zabudowania w sąsiedztwie, pominięciu istniejącej sieci elektroenergetycznej i elektrycznej na terenie planowanej inwestycji, przyjęciu braku podstaw do ustalenia drugiej linii zabudowy w zakresie sąsiadującej działki 402/18 stanowiącej drogę gminną, jak również dokonaniu wadliwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych; ­ nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego dookoła, który nie stanowi prawidłowo wyznaczonego okręgu w oparciu o obowiązujące w tym zakresie normy w centrum którego powinna znajdować się działka inwestycyjna; ­ brak doręczenia stronie załącznika nr 2 wskazanego w treści decyzji o warunkach zabudowy; 2. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do organów administracji i potwierdzający fakt naruszenia zasady równego traktowania; 3. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja ta zawierała przywołane w skardze naruszenia przepisów postępowania oraz uchybienia, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez ich błędną wykładnię, co doprowadziło do przyjęcia braku podstaw do ustalenia dwóch nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz wadliwego wydania decyzji o warunkach zabudowy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uznał, że skarga T. C. zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wskazać, że w niniejszej sprawie tutejszy Sąd wydał na wcześniejszym etapie postępowania wyrok z 11 grudnia 2019r., sygn. II SA/Rz 990/19, w którym uchylił decyzję SKO z [...] czerwca 2019r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że co do zasady budowa budynku magazynowego z częścią socjalno – biurową może zostać zlokalizowana na działkach Inwestora o nr 396/2 i 397/2, ponieważ inwestycja ta spełnia wymóg kontynuacji funkcji zabudowy z uwagi na budynek, znajdujący się na działce sąsiedniej o nr 396/7. Jak wynika z akt sprawy, znajduje się tam zabudowa usługowa (magazyny, stacja paliw). Sąd w wyroku tym uznał również, że ustalone parametry zabudowy odpowiadają zabudowie już istniejącej. Okolicznością, która zadecydowała o uchyleniu ww. decyzji Kolegium z [...] czerwca 2019r. były natomiast wątpliwości co do wyznaczonej linii zabudowy. Sąd wskazał w ww. orzeczeniu, że linia zabudowy wyznaczona w analizie urbanistycznej (15 m od krawędzi drogi wojewódzkiej jest inna od linii zabudowy wskazanej w samej decyzji i załączniku graficznym do niej – tj. 10 m od granicy działki nr [...] (droga wojewódzka) i nie mniej niż 5m od krawędzi jezdni ww. drogi, co nie jest spójnie. Na podstawie art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z powyższym Sąd rozpoznając obecną skargę T. C. związany jest oceną Sądu wyrażoną w wyroku z 11 grudnia 2019r. co do tego, że zasadniczo sporna inwestycja może zostać zrealizowana na działce należącej do L. S. z uwagi na spełnienie wymogu kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak również, że ustalone parametry zabudowy odpowiadają zabudowie już istniejącej. Z uwagi natomiast na zakwestionowanie przebiegu linii zabudowy Sąd rozpoznając sprawę ponownie dokonał prawidłowości ustalenia jej przebiegu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że działka Inwestora graniczy z drogami publicznymi z dwóch stron. Z jednej strony graniczy z drogą wojewódzką nr [...] (działka nr 875) natomiast z drugiej strony graniczy z drogą gminną (działka nr 402/18). Organy poprzestały na wyznaczeniu linii zabudowy tylko od strony drogi wojewódzkiej, co zdaniem Sądu nie jest działaniem prawidłowym. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie), obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Odnośnie zasadności wyznaczenia więcej niż jednej linii zabudowy Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że w przepisach § 4 ust. 1-4 rozporządzenia jest mowa o linii zabudowy w liczbie pojedynczej. Nie oznacza to jednak, że kierując się wykładnią gramatyczną, należy uznać te przepisy jako formułujące zakaz ustalenia więcej, niż jednej linii zabudowy. Ustalenie tego wymogu nie może być oderwane od okoliczności konkretnej sprawy. Potrzeba ustalenia dwóch linii zabudowy występuje m.in. wtedy, gdy działka graniczy z kilkoma pasami dróg publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. II OSK 674/16). Jeżeli lokalizacja planowanego budynku przewidywana jest na terenie inwestycyjnym, który graniczy z dwóch stron z pasami dróg publicznych, nie tylko dopuszczalne, ale konieczne jest ustalenie linii zabudowy dla obydwu stron. Legalna definicja pojęcia frontu działki (§ 2 pkt 5 rozporządzenia) wskazuje, że działka inwestycyjna (odpowiednio teren inwestycyjny) może mieć jedynie jeden front, rozumiany jako część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Nie wyklucza to jednak tego, że teren inwestycyjny może przylegać do więcej niż jednej drogi, przy czym linie styczności z tymi innymi drogami nie stanowią frontu działki. O zakwalifikowaniu granicy działki jako frontu decyduje nie samo przyleganie do drogi, lecz skomunikowanie terenu inwestycyjnego z ową drogą. Obowiązujące przepisy nie reglamentują wyznaczania obowiązujących linii zabudowy. Nie ograniczają także wyznaczenia owej linii jedynie do tej granicy terenu inwestycyjnego, do której nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej. Celem ustalenia tych linii jest zagwarantowanie zachowania stosownej odległości budynku od pasa drogowego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. II OSK 1987/13). W niniejszej sprawie szerokość elewacji frontowej - w toku ponownego rozpoznania sprawy została wyznaczona w sposób, który nie gwarantuje zachowania stosownej odległości budynku magazynowego od pasa publicznej drogi gminnej. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm., dalej: u.d.p.), obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ I instancji nie określił minimalnej linii zabudowy od strony drogi gminnej. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki została wyznaczona w decyzji z 23 listopada 2020r. jako 40m z tolerancją do 20%. Zatem organ dopuścił maksymalną szerokość elewacji frontowej w wielkość 48 m, podczas gdy sam organ w pierwotnej analizie wskazał, że szerokość frontu działki (tj. jej części przylegającej do drogi wojewódzkiej) wynosi ok 48 m. Mając na względzie sposób usytuowania działki Inwestora, który wynika z kopii mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji należy stwierdzić, że organ na działce Inwestora dopuścił zabudowę w granicy z pasem drogi gminnej, bez zachowania minimalnych odległości, wynikających z art. 43 ust. 1 u.d.p. W realiach niniejszej sprawy brak wyznaczenia linii zabudowy od strony drogi gminnej świadczy o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z § 4 rozporządzenia w zw. z art. 43 ust. 1 u.d.p. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji pominął zasadniczo fakt, że działka Inwestora graniczy z dwoma drogami publicznymi: wojewódzką i gminną. W wyniku tego projekt decyzji został uzgodniony jedynie z zarządcą drogi wojewódzkiej, zamiast również z zarządcą drogi gminnej. Powyższe stanowi o uchybieniu art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kwestionował również prawidłowość wyznaczenia linii zabudowy od strony drogi wojewódzkiej. W obecnie prowadzonym postępowaniu została ona wyznaczona w odległości 12 m od granicy działki będącej drogą wojewódzką i nie mniej niż 15 m od krawędzi jezdni. Jak wynika z analizy urbanistycznej, organ I instancji ustalił linię zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w sposób inny niż przewidziany we wcześniejszych ustępach § 4, tj. co do zasady jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1) lub też jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego na działkach sąsiednich w przypadku gdy linia zabudowy przebiega tworząc uskok (§ 4 ust. 3). W obszarze analizowanym dla przedmiotowej inwestycji linie zabudowy przebiegają uskokowo a różnice są znaczne od 20 do nawet 4 m. W związku z tym za dopuszczalne należało uznać wyznaczenie linii zabudowy od strony drogi wojewódzkiej w odległości 12 m od granicy z tą działką drogową. Odległość ta mieści się w granicach występujących już na obszarze analizowanym i jest jednocześnie tożsama z linią zabudowy, jaka istnieje na działce sąsiedniej (nr 397/1), którą tworzą słupy wsporcze wiaty stacji benzynowej. Jednocześnie wyznaczona linia zabudowy jest większa niż dopuszczalna minimalna odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej w terenie zabudowy (8 m), co wynika z art. 43 ust. 1 u.d.p. W związku z tym Sąd uznał, że wyznaczona linia zabudowy od strony drogi wojewódzkiej nie narusza treści § 4 rozporządzenia. Skarżący oprócz zarzutów dotyczących wadliwego ustalenia linii zabudowy podnosił również, że zjazd publiczny z drogi wojewódzkiej zlokalizowany jest bezpośrednio przy granicy działki 397/2 i 397/1, co wymagać wino uzgodnienia z zarządcą drogi wojewódzkiej co do faktycznego dostępu do drogi publicznej. Należy jednak wskazać, że organ I instancji dokonał uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi wojewódzkiej nr [...] a Zarząd Dróg Wojewódzkich nie wniósł do tego projektu zastrzeżeń. Skarżący zarzucał również, że organ I instancji pominął, że na działce Inwestora istnieje sieć elektroenergetyczna. Należy wyjaśnić, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter wstępny w procesie inwestycyjnym a organ wydający decyzję w tym przedmiocie weryfikuje, czy planowana inwestycja spełnia warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., tj. czy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W celu weryfikacji spełnienia wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. organ jest zobowiązany po wyznaczeniu obszaru analizowanego, stosownie do § 3 rozporządzenia, określić następujące parametry inwestycji: linię nowej zabudowy (§ 4 rozporządzenia); wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 rozporządzenia); szerokość elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 rozporządzenia); geometrię dachu (§ 8 rozporządzenia). Przebieg przez działkę linii elektroenergetycznej i ograniczenia z tym związane powinny natomiast zastać uwzględnione w projekcie zagospodarowania terenu, który jest integralną częścią projektu budowlanego, na podstawie którego wydawane jest pozwolenie na budowę. Kwestia ta powinna być przedmiotem analizy na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego. Z przedstawionych wyżej względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji z [...] listopada 2020r. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz Skarżącego na podstawie art. 200 P.p.s.a., na które składa się wpis od skargi w wysokości 500 zł.