III SA/Łd 435/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Agencji Rozwoju Regionalnego Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Agencji Rozwoju Regionalnego Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. z dnia 8 marca 2007 r. p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej – [...] Agencji Rozwoju Regionalnego Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi zaksięgowanego w dniu 6 kwietnia 2021 r., pod poz. 1143. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku [...] Agencji Rozwoju Regionalnego Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Ł. z dnia [...], o [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 127 § 3 w zw. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy własną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. w ramach dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego Realizacji projektu w ramach Priorytetu 2- Wzmocnienie rozwoju zasobów ludzkich w regionach ; Zintegrowanego programu operacyjnego rozwoju regionalnego 2004-2006 złożyła w siedzibie [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w Ł. dwa wnioski o dofinansowanie projektu inwestycyjnego. Pierwszy wniosek z dnia 26 lipca 2006 r., który został odrzucony z uwagi na niedotrzymanie terminu i drugi wniosek z dnia 25 lutego 2007 r. (złożony 27 lutego 2007 r.), który został odrzucony z uwagi na trudności z odczytem informacji zawartej na przesłanym nośniku elektronicznym. Gdy chodzi o ten drugi wniosek skarżąca twierdziła, że ŁARR nie wykazała, że informacje zawarte na nośnikach elektronicznych nie mogły zostać odczytane, nie można wykluczyć złej woli pracowników Agencji i nie jest zrozumiałe, dlaczego skarżąca nie otrzymała wezwania do korekty rzekomej usterki technicznej mimo wytycznych obligujących ŁARR do takiego kroku. Do wniosku z 26 marca 2013 r. spółka załączyła m. in. wyciąg z rejestru przedsiębiorców i pismo Urzędu Marszałkowskiego w Ł. - Departament Polityki Regionalnej z dnia 19 czerwca 2008 r. informujące, że ekspertyza nośnika CD załączonego do wniosku z dnia 27 lutego 2007 r. potwierdziła, że odzyskanie i otworzenie jednego pliku jest niemożliwe. Wnioskiem z dnia 26 marca 2013 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu złożonego w dniu 27 lutego 2007 r. w ramach Działania 2.5 ZPORR lub wydania decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Jako podstawę prawną żądania wskazano art. 156, art. 157 § 1 i § 2 i art. 158 § 1 i § 2 k.p.a. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego w Ł. z dnia 19 czerwca 2008 r., nr [...] wskazując, że czynność organu, tj. pismo Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego w Ł. z dnia 19 czerwca 2008 r. nie jest decyzją administracyjną, ponieważ nie spełnia nawet minimalnych elementów decyzji administracyjnej. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] uchyliło powyższe postanowienie w całości i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] Na powyższe postanowienie "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 320/14 oddalił skargę. Orzeczenie to zostało zaskarżone przez stronę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2926/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Ł. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Ł. podejmowała swoje czynności jako Instytucja Wdrażająca dla Działania 2.5 ZPORR na podstawie umowy Nr 2/2004/PR z dnia 8 czerwca 2004 r. podpisanej z Województwem Ł. (Beneficjentem Końcowym). Umową tą powierzono Prezesowi ŁARR S.A. kompetencje upoważnionego przedstawiciela beneficjenta końcowego uprawniające do prowadzenia negocjacji i podpisywania umów z Projektodawcami. Ponadto dla potrzeb realizacji działań ŁARR S.A. zobowiązała się realizować zadanie przeprowadzanie oceny formalnej wniosków. Sporne zatem pismo pochodzące od Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Ł. działającej w imieniu instytucji wdrażającej, rozstrzygając o odrzuceniu wniosku z powodu uchybień formalnych, w istocie decyduje o uprawnieniu wnioskodawcy do dofinansowania, zamykając mu drogę do uzyskania tego dofinansowania. Nie jest to więc jedynie informacja o jakimkolwiek rozstrzygnięciu lecz rozstrzygnięcie organu. ŁARR, działając w imieniu instytucji wdrażającej nie jest podmiotem "prywatnym" lecz organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Owa "informacja", właściwie zaś odrzucenie wniosku o dofinansowanie, rozstrzygając o uprawnieniu strony ma zatem cechy decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym. Takie właśnie stanowisko co do charakteru prawnego odrzucenia wniosku o dofinansowanie w analogicznym stanie prawnym zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 206/07. NSA podkreślił, że należy mieć na względzie, że odrzucone wnioski nie są przedstawiane Instytucji Zarządzającej celem rozstrzygnięcia na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju o odmowie przyznania dofinansowania. W świetle obowiązujących regulacji dokonywanie oceny formalnej powierzono innym organom niż Instytucja Zarządzająca nie może prowadzić do wniosku, że odrzucenie wniosku – niewątpliwie skutkujące pozbawieniem wnioskodawcy możliwości otrzymania dofinansowania – nie ma cech władczego negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania dofinansowania. Wskutek powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1001/17 uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło postanowienie z dnia [...], nr [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Zawiadomieniem z dnia 5 września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło postępowanie na wniosek strony w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] Na powyższą decyzję "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 272/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd odwołując się do treści art. 26 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. z 2004 r. nr 116, poz. 1206 ze zm.) i wydanych m.in. w oparciu o ustawę i regulacje wspólnotowe Wytycznych dla instytucji uczestniczących w realizacji Priorytetu 2 ZPORR (w wersji z kwietnia 2006 r.), stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. nie przeprowadziło analizy powyższych przepisów, co doprowadziło organ do błędnych wniosków, a w konsekwencji do wydania zaskarżonych decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju i pkt 3.2.3 i 3.2.5 Wytycznych (wersja z kwietnia 2006 r.). Sąd zwrócił uwagę na szczególne okoliczności rozpatrywanego wniosku o stwierdzenie nieważności. Po pierwsze, wobec stwierdzenia przez Ł. Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. problemów z odczytem elektronicznego nośnika CD, skarżąca spółka stosownie do treści 3.2.3. Wytycznych, powinna zostać wezwana do nadesłania wersji elektronicznej w terminie wskazanym przez organ. Z akt sprawy wynika, że taka procedura wobec strony skarżącej nie została zastosowana. Na podstawie art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, Wytyczne są częścią programu i ich naruszenie przez organ przy rozpatrywaniu wniosku o dofinansowanie powinno zostać poddane analizie przy rozpatrywaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] Odrzucenie zatem wniosku z powodu uchybień formalnych, w istocie decyduje o uprawnieniu wnioskodawcy do dofinansowania, zamykając mu drogę do uzyskania tego dofinansowania. Po drugie, w związku z toczącymi się postępowaniami przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, a następnie Naczelnym Sądem Administracyjnym strona skarżąca nie miała możliwości wniesienia odwołania od decyzji z [...] Co znamienne, na początku trwającego postępowania organy (a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 320/14) stanęły na stanowisku, że decyzja z [...] jest jedynie pismem i odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia jego nieważności. Decyzja z [...] nie zawierała pouczenia o możliwości wniesienia odwołania i zakwestionowania przyjętego w nim stanowiska, nie spełniała wymogów określonych w treści art. 107 § 3 k.p.a. (co Kolegium przyznało w decyzji z [...]). Skarżąca de facto pozbawiona zatem została możliwości zweryfikowania poprawności wydanego rozstrzygnięcia w zwyczajnym trybie instancyjnym. Podsumowując WSA wskazał, że Ł. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. nie może być uznana za uczestnika postępowania, a organ ponownie rozpoznając sprawę powinien rozważyć przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy Narodowym Planie Rozwoju o oraz pkt 3.2.3. i 3.2.5 Wytycznych w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji z [...] Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nieważność decyzji Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] wskazując na z art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy Narodowym Planie Rozwoju o oraz pkt 3.2.3. i 3.2.5 Wytycznych (wersja z kwietnia 2006 r.). Od powyższej decyzji pełnomocnik Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w Ł. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wniósł o zmianę powyższej decyzji w oparciu o art. 156 § 2 in fine k.p.a. i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] z uwagi na fakt, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki lub alternatywnie na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., ponieważ od jej wydania upłynęło więcej niż 10 lat. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność decyzji Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] a rozstrzygnięcie to zostało podjęte na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Stosownie natomiast do treści zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z zm.), dalej p.p.s.a., organ zobligowany jest również uwzględnić wskazówki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 18 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 272/19, w którym Sąd przyznał rację stronie skarżącej, że decyzja z [...] wydana została z rażącym naruszeniem art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju oraz pkt 3.2.3 i 3.2.5 Wytycznych (wersja z kwietnia 2006 r.). Na powyższą decyzję Ł. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzucając naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że przedmiotowa decyzja podlegająca ocenie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; - art. 153 p.p.s.a. przez błędne jego zastosowanie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ponieważ w dalszym ciągu obie decyzje nie doprowadziły do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwości, których usunięcie nakazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 272/19. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazano, że Sąd wskazał, że Ł. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. nie może być uznana za uczestnika postępowania administracyjnego. Tymczasem w toku prowadzonego postępowania zarówno na etapie pierwszo, jak i drugoinstancyjnym SKO nie podjęło jakichkolwiek aktywności czy też działań, które mogłyby przyczynić się do ustalenia statusu Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. jako podmiotu z udziałem, którego - wedle wskazań WSA w Łodzi - nie powinny toczyć się prowadzone postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych. Pomimo wskazań wyroku sądowego organ II instancji w dalszym ciągu traktował Ł. Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. jako uczestnika postępowania. Tymczasem postępowanie administracyjne powinno toczyć się z udziałem podmiotu, któremu można przypisać status strony. Jak wynika z uzasadnienia wyroku statusu tego nie można przypisać samej spółce lecz wyłącznie prezesowi spółki. Tymczasem SKO ograniczyło się w toku postępowania wyłącznie do wezwania samej spółki do wskazania stosownego pełnomocnictwa, nie podejmując w toku postępowania jakichkolwiek działań, które mogłyby wyjaśnić szczegółowo status poszczególnych podmiotów w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Skoro ustalono we wcześniejszych wyrokach sądowych wydanych w przedmiotowej sprawie, że pismo z dnia [...] jest decyzją administracyjną, to ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości wymagało także to przez kogo decyzja ta została wydana, czy był to podmiot uprawniony do jej wydania, a w związku z tym, który podmiot pełni funkcję organu administracji i z udziałem, którego organu powinny być prowadzone postępowania administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazać bowiem należy, że brak jest w obowiązującym porządku prawnym przepisów, które mogłyby stanowić wyraźną i jednoznaczną podstawę prawną uznania jednoosobowego, czy też dwuosobowego organu spółki za organ, nie mniej jednak w takim przypadku jak analizowany w niniejszej sprawie organem tym nie może być sama spółka. Jeżeli zatem dotychczas prowadzone postępowania nie toczyły się z udziałem właściwie ustalonego organu, to wydane w ich następstwie decyzje administracyjne powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Istotne znaczenie z punktu widzenia przepisów postępowania administracyjnego ma to, który podmiot ma status organu. Dotychczasowy przebieg postępowania wskazywał na to, że to spółka w dalszym ciągu jest traktowana jako organ administracji, a niej jej reprezentant. Ponadto zdaniem strony skarżącej organ w obu przypadkach nie wywiązał się z zalecań i wskazówek Sądu. Organ w swoich orzeczeniach nie dokonał de facto żadnych ustaleń w celu przeanalizowania sprawy pod kątem, ewentualnie która z przesłanek stwierdzających nieważność powinna być brana pod uwagę. Organ poprzestał za zacytowaniu orzeczenia Sądu nie dokonując żadnych własnych ustaleń w niniejszej kwestii. Tymczasem Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający ową decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Innymi słowy, uzasadnienie decyzji, poza wskazaniem i wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ma być dla strony źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. To z uzasadnienia decyzji strona czerpie informację o ustalonym i przyjętym przez organ do rozpoznania stanie faktycznym oraz o swojej sytuacji prawnej." Obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sposób oczywisty naruszają powyższe uwagi Sądu stanowiące rozwinięcie przepisu odnoszącego się do elementów decyzji. W obu orzeczeniach schemat uzasadnienia wygląda podobnie - zamiast własnych ustaleń odnośnie meritum sprawy organ cytuje tylko przepisy k.p.a., Wytycznych oraz ustawy o Narodowym Programie Rozwoju. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi stosownie do treści art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a nie może być organ, który orzekał w sprawie jako organ I instancji (por postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2002 r. , sygn. akt III SA 393/01, postanowienie NSA z 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy podkreślić, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2926/15 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej spółki "A" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 320/14 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził m.in., że w rozpatrywanej sprawie Ł. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Ł. podejmowała swoje czynności jako Instytucja Wdrażająca dla Działania 2.5 ZPORR na podstawie umowy Nr 2/2004/PR z dnia 8 czerwca 2004 r. podpisanej z Województwem Ł. (Beneficjentem Końcowym). Umową tą powierzono Prezesowi ŁARR S.A. kompetencje upoważnionego przedstawiciela beneficjenta końcowego uprawniające do prowadzenia negocjacji i podpisywania umów z projektodawcami. Ponadto dla potrzeb realizacji działań ŁARR S.A. zobowiązała się realizować zadanie przeprowadzanie oceny formalnej wniosków. Sporne zatem pismo, jak wskazał NSA pochodzące od Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Ł. działającej w imieniu instytucji wdrażającej, rozstrzygając o odrzuceniu wniosku z powodu uchybień formalnych, w istocie decydowało o uprawnieniu wnioskodawcy do dofinansowania, zamykając mu drogę do uzyskania tego dofinansowania. Nie była to więc jedynie informacja o jakimkolwiek rozstrzygnięciu lecz rozstrzygnięcie organu, a ŁARR, działając w imieniu instytucji wdrażającej nie jest podmiotem "prywatnym" lecz organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Owa "informacja", jak podkreślił NSA, a właściwie odrzucenie wniosku o dofinansowanie, rozstrzygając o uprawnieniu strony ma zatem cechy decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym. Powyższe stanowisko konsekwentnie stosownie do treści art. 190 zd. 1 p.p.s.a. podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 272/19, w którym po rozpoznaniu skargi spółki "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [..]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] akcentując, że w rozpoznawanej sprawie ŁARR podejmowała swoje czynności jako Instytucja Wdrażająca dla Działania 2.5 ZPORR na podstawie umowy z dnia 8 czerwca 2004 r. podpisanej z Województwem Ł. (beneficjentem końcowym). Umową tą powierzono Prezesowi ŁARR kompetencje upoważnionego przedstawiciela beneficjenta końcowego uprawniające do prowadzenia negocjacji i podpisywania umów z projektodawcami. ŁARR zobowiązała się realizować zadanie poprzez przeprowadzanie oceny formalnej wniosków w związku z powyższym, jak podkreślił WSA w Łodzi nie mogła być uznana za uczestnika postępowania. W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 153 p.p.s.a., zgodnie którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Podkreślić należy, że uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. zapobiega sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Przez "ocenę prawną", o której stanowi cyt. przepis należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie oraz w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, który stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. wyznaczają jej akta. Ocena prawna wyrażona przez sąd musi pozostawać w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia sądu, tylko wtedy można bowiem mówić o związaniu tą oceną w sprawie, w której to rozstrzygnięcie zapadło. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, czy zmiany istotnych okoliczności faktycznych. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą również każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2333/18, Lex nr 3115147). Dodatkowo należy zwrócić uwagę na treść art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu nim określonych podmiotów i wyraża się tym, że muszą one brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że trzeba przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., w sprawie I CKN 169/98, publ. OSP 2001, z. 4, poz. 63; wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1208/13, publ. CBOSA). Jeżeli zatem w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego dokonano na podstawie tego samego stanu faktycznego sprawy wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w tej sprawie, to ocena wiązała w tym zakresie sąd administracyjny rozpoznający daną sprawę. W niniejszej sprawie organem właściwym w pierwszej instancji, który wydał decyzję z dnia [...] była ŁARR, która podejmowała czynności jako Instytucja Wdrażająca dla Działania 2.5 ZPORR na podstawie umowy Nr 2/2004/PR z dnia 8 czerwca 2004 r. podpisanej z Województwem Ł. (tj. beneficjentem końcowym). Decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. mając na uwadze wytyczne i zalecenia zawarte w cyt. powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 272/19, stwierdziło nieważności decyzji ŁARR z dnia [...] Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył pełnomocnik ŁARR. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] Na powyższą decyzję ŁARR wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga ŁARR jest niedopuszczalna, albowiem w tej samej sprawie ŁARR nie może występować niejako w dwóch rolach, tj. jako organ prowadzący postępowanie i jako strona, ponieważ ról tych co do zasady nie można łączyć. Powierzenie organowi właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ jego interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Podsumowując stwierdzić zatem należy, że ŁARR jako organ administracji, który w pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie złożonego w dniu 27 lutego 2007 r. przez spółkę "A", nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Legitymację do wniesienia skargi posiada spółka "A" ponieważ to jej interesu prawnego dotyczy toczące się postępowanie. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). a.l.