III SO/Wr 9/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 26 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku N. S. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. w przedmiocie nieprzekazania skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 400 zł (słownie: czterysta zł); II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem zł). UZASADNIENIE Pismem z dnia 11 lutego 2022 r. N. S. (dalej: skarżąca, wnioskodawca) wniosła o ukaranie grzywną w wysokości 5662,53 złotych Wojewody D. (dalej: organ) na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - za nieprzekazanie do tutejszego sądu skargi na bezczynność organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od jej otrzymania. Skarżąca wyjaśniła w uzasadnieniu wniosku, że w dniu 15 listopada 2021 r. bezpośrednio do tut. Sądu wniosła skargę na bezczynność organu dotyczącą postępowania z jej wniosku o udzielenie przez Wojewodę pozwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 22 listopada 2021 r. Sąd przekazał skargę do Wojewody w celu nadania sprawie właściwego biegu. Skarga wpłynęła do organu w dniu 25 listopada 2021 r. Organ przekazał skargę i akta administracyjne sprawy do tut. Sądu w dniu 12 kwietnia 2022 r. Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2022 r. Sąd przekazał organowi odpis wniosku skarżącej oraz wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek i do przesłania wraz z odpowiedzią akt administracyjnych sprawy. Sąd wyznaczył organowi termin siedmiodniowy do wykonania powyższych czynności. W dniu 11 lipca 2022 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź organu na wniosek o ukaranie grzywną oraz informacja, że akta administracyjne sprawy przekazane zostały do Sądu wraz ze skargą na bezczynność organu (sygn. akt III SAB/Wr 691/22). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania. W razie niewykonania tego obowiązku, Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest zatem niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. i złożenie wniosku o ukaranie organu przez stronę skarżącą. Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Grzywna ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Służy bowiem nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie presji za niedopełnienie tej czynności w wyznaczonym przepisami terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Kwestia orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawiona została uznaniu Sądu. Oznacza to, że rozstrzygając w tym przedmiocie, Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Na podstawie art. 54 § 1 i § 1a p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. 2019, poz. 1003), skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej została ona sporządzona. W rozpoznawanej sprawie okoliczność bezsporną stanowi fakt, że skarga do organu wpłynęła w dniu 24 listopada 2021 r. Tym samym, zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a., organ powinien przekazać tę skargę do WSA we Wrocławiu w terminie 30 dni od jej wniesienia. Termin ten został przekroczony, gdyż organ przekazał skargę dopiero w dniu 12 kwietnia 2022 r. Przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę we właściwej formie i czasie było bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Niedopełnienie tego obowiązku w terminie bez uzasadnionych przyczyn czyni zasadnym wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021 r. wyniosło 4944,79 zł (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Z przyczyn wyżej wskazanych, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w wysokości 400 zł pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę w wysokości określonej w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji postanowienia, na podstawie art. 199 i art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.