VII U 1624/23

Sądy powszechne2026-03-11

Sygnatura

VII U 1624/23

Data orzeczenia

2026-03-11

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Renata Gąsior (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej

Treść orzeczenia

Sygn. akt VII U 1624/23 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 11 marca 2026 r. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior Protokolant st. sekr. sądowy Marta Jachacy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. w Warszawie sprawy V. V. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) w I. o rentę socjalną na skutek odwołania V. V. od decyzji Zakładu (...) w I. z dnia 2 października 2023 roku, znak: (...) oddala odwołanie. G. O. </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Ubezpieczony V. V. w dniu 9 listopada 2023 r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w I. z dnia 2 października 2023 r., znak: (...), którą organ rentowy odmówił mu prawa do renty socjalnej. Ubezpieczony zaskarżając decyzję wniósł o jej zmianę i przywrócenie prawa do renty socjalnej z powodu całkowitej niezdolności do pracy, powtórne przeanalizowanie pełnego przebiegu choroby, od jej początków, tj. od trzynastego roku życia oraz uznanie uczęszczania na terapię i związanej z nią poprawy jako jedynie początek procesu leczenia, prowadzący do umożliwienia samodzielnej egzystencji. Zaskarżonej decyzji zarzucił niezgodność ze stanem faktycznym, nieuwzględnienie długotrwałości, przewlekłości i skutków choroby i długotrwałej izolacji dla życia codziennego i samodzielnej egzystencji, pobieżną i niepełną ocenę jego stanu zdrowia oraz zrównanie terapii i rozpoczęcia leczenia jako równoznaczne z całkowitym wyzdrowieniem i zdolnością funkcjonowania. Uzasadniając swoje stanowisko podkreślił, że pierwsze objawy lęków i fobii społecznej wystąpiły w szkole podstawowej. V. V. wskazał, że od gimnazjum miał nauczanie indywidualne. Z powodu nasilenia lęków nie ukończył szkoły średniej. Ubezpieczony oświadczył, że od tego czasu pozostaje w domu i nie był w stanie podjąć pracy oraz skorzystać z pomocy lekarskiej. W ocenie odwołującego się odbyte terapie połączone z farmakologią oraz pracą własną nad sobą są procesem długotrwałym i początkiem leczenia, który pozwoli na powrót do funkcjonowania w społeczeństwie. Ubezpieczony podniósł także, że wywiad z lekarzem orzecznikiem był przeprowadzony szybko i powierzchownie. Wskazał, że lekarz poinformował go o dalszym opieraniu się na dokumentacji zamiast przeprowadzeniu pełniejszego wywiadu. Ponadto komisja odwoławcza odbyła się zaocznie bez jego udziału (odwołanie z dnia 9 listopada 2023 r. - k. 3 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w I. w odpowiedzi na odwołanie z dnia 22 listopada 2023 r. wniósł o jego oddalenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477  14 § 1 k.p.c.</a> Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ rentowy wskazał, że w toku postępowania komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 13 września 2023 r. uznała, że odwołujący nie jest całkowicie niezdolny do pracy co było podstawą wydania decyzji odmownej (odpowiedź na odwołanie z dnia 22 listopada 2023 r. - k. 4 a.s.).  Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony V. V. urodzony w dniu (...) Mieszka z mamą (62 lata), młodszą siostrą (30 lat) i babcią (94 lata). Ojciec badanego zmarł w grudniu 2020 r. w wyniku pęknięcia tętniaka mózgu. Ma z tatą pozytywne wspomnienia. Ubezpieczony ma starszą siostrę (37 lat). W jego rodzinie starsza siostra leczy się psychiatrycznie z powodu zaburzeń lękowych. Ubezpieczony do szkoły poszedł o czasie, ukończył szkołę podstawową, gimnazjum, miał egzaminy komisyjne. W okresie gimnazjum miał nauczanie indywidualne w domu (z powodu lęków). Następnie rozpoczął naukę w liceum ogólnokształcącym, które ukończył w trybie eksternistycznym. Przystąpił do matury w 2025 r. W minionym roku zdał część egzaminów maturalnych uzyskując wysokie wyniki. Nie pracował dotychczas. W okresie od 1 marca 2020 r. do 30 czerwca 2023 r. miał przyznaną rentę rodzinną z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Jest leczony psychiatrycznie od 2006 r. (z przerwami). Nie przebywał w szpitalu psychiatrycznym. Obecnie leczy się psychiatrycznie od 5 lat, bez przerw. Jest leczony farmakologicznie. U ubezpieczonego rozpoznano zaburzenia lękowe. Odbył trzy terapie psychologiczne w tym jedną grupowo i dwie indywidualne. Nie zażywał alkoholu ani używek. Został zoperowany w 2020 roku, okulistycznie. Nie doznał urazu głowy. Somatycznie przewlekle nie choruje. Ubezpieczony interesuje się komputerami, elektroniką, fotografią oraz fantastyką (wniosek o rentę socjalną z dnia 11 kwietnia 2021 r. – nienumerowana karta akt rentowych; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 27 maja 2021 r.; decyzja organu rentowego z dnia 17 czerwca 2021 r. – nienumerowana karta akt rentowych; wniosek o rentę socjalną z dnia 24 maja 2022 r.; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 30 czerwca 2022 r. – nienumerowana karta akt rentowych; decyzja organu rentowego z dnia 1 sierpnia 2022 r. – nienumerowana karta akt rentowych; historia choroby – akta rentowe; dokumentacja medyczna - akta rentowe; opinia biegłych – k. 32-37 a.s., opinia biegłych z dnia 11 września 2025 r. – k. 69-72 a.s.). V. V. w dniu 10 lipca 2023 r. złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty socjalnej  (wniosek o rentę socjalną z dnia 10 lipca 2023 r. – nienumerowana karta akt rentowych). W dniu 4 sierpnia 2023 r. po przeprowadzeniu bezpośredniego badania i dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji z przebiegu leczenia do i zaświadczeń o stanie zdrowia wystawionych przez lekarzy leczących (OL9 z dnia 26 czerwca 2023 r.) Lekarz Orzecznik ZUS wydał orzeczenie, w którym stwierdził, że ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy  (orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 4 sierpnia 2023 r. – nienumerowana karta akt rentowych). Następnie, Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 13 września 2023 r. również uznała, że ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy. Orzeczenie zostało wydane po dokonaniu analizy dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji z przebiegu leczenia (orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 13 września 2023 r. – nienumerowana karta akt rentowych). W oparciu o powyższe organ rentowy w dniu 2 października 2023 r. wydał decyzję znak: (...), którą odmówił ubezpieczonemu prawa do renty socjalnej, powołując się na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031351268" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej - Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 (art. 4)">art. 4 ustawy o rencie socjalnej</a> i okoliczność, że ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy (decyzja ZUS z dnia 2 października 2023 r. – nienumerowana karta akt rentowych). V. V. odwołał się od decyzji organu rentowego, czym zainicjował przedmiotowe postępowanie sądowe (odwołanie z dnia 9 listopada 2023 r. – k. 3 a.s.). Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2023 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: psychologa oraz psychiatry na okoliczność ustalenia czy odwołujący się jest całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej oraz, czy jest to niezdolność trwała, czy okresowa, a jeżeli okresowa, to na jaki okres oraz, czy naruszenie sprawności organizmu powstało przed ukończeniem 18 roku życia, w trakcie nauki w szkole wyższej przed ukończeniem 25 roku życia, w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej (postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2023 r. – k. 6 a.s.). Biegły sądowy psycholog E. X. oraz biegły sądowy lekarz psychiatra V. K. w opinii psychiatryczno-psychologicznej stwierdzili, że V. V. jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. W ocenie biegłych poprawa zdrowia psychicznego w związku z odbytą terapią była krótkotrwała. Całkowita niezdolność do pracy pozostaje w związku z naruszeniem sprawności organizmu powstałym przed 18 rokiem życia, tj. przed 30 kwietnia 2010 r. lub w czasie uczęszczania do szkoły ponadpodstawowej, tj. od 1 września 2010 r. Biegli wskazali, że w przedmiocie badania psychologii i psychiatrii obecny obraz zaprezentowany na badaniu i retrospektywny anamnestyczny wywiad oraz dane z dokumentacji sugerują, że obecnie V. V. jest całkowicie niezdolny do pracy, a „narażanie” go na interakcje wynikłe z takiej aktywności miałyby ewidentnie naruszający jego dobrostan psychiczny wyraz wtórnie go retraumatyzując (opinia biegłych – k. 32-37 a.s.). Organ rentowy w piśmie z dnia 7 października 2024 r. wniósł o uzupełnienie przedmiotowej opinii biegłych w zakresie daty powstania oraz przewidywanego czasu trwania całkowitej niezdolności do pracy. W stanowisku Przewodniczący Komisji Lekarskich do opinii biegłych sądowych - którego ustalenia organ rentowy uznał za własne – podniósł, że przedmiotowa opinia wymaga uzupełnienia. Bowiem biegli nie wskazali daty powstania oraz przewidywanego czasu trwania całkowitej niezdolności do pracy. Wskazali jedynie jej związek (pismo ZUS z 4 października 2024 r. – k. 52 a.s.; opinia lekarska z dnia 4 października 2024 r. – k. 53 a.s.). Mając na uwadze powyższe oraz biorąc pod uwagę wątpliwości co do rzetelności przedstawionej opinii, Sąd postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: psychologa oraz psychiatry (z pominięciem biegłych E. X. i V. K.) na okoliczność ustalenia, czy odwołujący się jest całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej oraz czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa, to na jaki okres oraz czy naruszenie sprawności organizmu powstało przed ukończeniem 18 roku życia, w trakcie nauki w szkole wyższej przed ukończeniem 25 roku życia albo w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej ( postanowienie z dnia 15 listopada 2024 r. – k. 54 a.s.). W opinii psychiatryczno-psychologicznej z dnia 11 września 2025 r. po przeprowadzeniu badania oraz dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, biegła sądowa lekarz psychiatra V. G. oraz biegła sądowa psycholog V. A. stwierdziły, że V. V. nie jest całkowicie niezdolny do pracy. Zgodnie z analizą badany na skutek odbycia terapii grupowej, następnie indywidualnej i pracy własnej wypracował postęp na tyle, że obecnie funkcjonuje w rolach w zakresie gospodarstwa domowego, samoobsługi, wychodzi z domu, zdał egzaminy eksternistyczne, podchodził do egzaminu maturalnego, z części przedmiotów z bardzo wysokimi wynikami, rozwija swoje zainteresowania i konsekwentnie przełamuje lęk przed wychodzeniem w domu. V. V. nie wymagał leczenia psychiatrycznego w szpitalu, od długiego czasu jest leczony niską dawką leku przeciwdepresyjnego, nie wymagał intensyfikacji i modyfikacji leczenia. Biegłe w czasie badania nie stwierdziły deficytów umysłowych, objawów choroby psychicznej w postaci urojeń, omamów, lęków podbarwionych psychotycznie ani zaburzeń nastroju czy napędu psychoruchowego istotnego klinicznie. Biegłe uznały, że V. V. jest zdolny do pracy zgodnie z kwalifikacjami osoby ze średnim wykształceniem. Nadto podkreśliły, że dalsze orzekanie świadczeń, biorąc pod uwagę wiek badanego i jego wysokie zasoby oraz motywację do postępu w pracy terapeutycznej, nie jest wskazane i będzie pełnić rolę inwalidyzującą (opinia łączna biegłych z dnia 11 września 2025 r. – k. 69 – 72 a.s.). V. V. w piśmie z dnia 19 listopada 2025 r. zgłosił zastrzeżenia do opinii łącznej biegłych sądowych z dnia 11 września 2025 r. Ubezpieczony wskazał, że sporządzona opinia jest powierzchowna i nierzetelna. W ocenie ubezpieczonego opinia skupia się w głównej mierze na stanie obecnym, idealizuje postępy oraz poprawę, nie wnikając co wydarzyło się przez dwa ostatnie lata, tj. od czasu orzeczenia z 2023 r . (zastrzeżenia do opinii biegłych z dnia 19 listopada 2025 r. – k. 123-123v). W toku rozprawy w dniu 11 marca 2026 r. V. V. podtrzymał swoje stanowisko co do zmiany decyzji organu rentowego i co do wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka jego matki na okoliczność przebiegu stanu zdrowia odwołującego od szkoły podstawowej do chwili obecnej. Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 5)">art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c.</a> postanowił pominąć zgłoszony wniosek odwołującego o dopuszczenie dowodu z zeznań G. V. w charakterze świadka, uznając że jest on nieprzydatny do rozpoznania niniejszej sprawy i zmierza jedynie do przedłużenia postępowania, zważywszy że do rozpoznania niniejszej sprawy konieczna jest ocena stanu zdrowia odwołującego w sensie medycznym, a nie subiektywne odczucia najbliższego dla odwołującego członka rodziny (protokół rozprawy z dnia 11 marca 2026 r. – k. 149 a.s.). Zgodnie bowiem z aprobowanym poglądem „w postępowaniu, którego przedmiotem jest przyznanie prawa do renty socjalnej związanej z całkowitą niezdolnością do pracy, koniecznym jest ustalenie stanu zdrowia osoby ubezpieczonej, z którym to stanem związana jest przedmiotowa niezdolność do pracy. Natomiast stan zdrowia osoby ubezpieczonej bezsprzecznie jest okolicznością, dla której ustalenia, niezbędne są wiadomości specjalne w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.p.c.</a>, wymagające udziału w procesie biegłych lekarzy sądowych. Kluczowa dla tego rodzaju spraw okoliczność stanu zdrowia oraz związana z nim niezdolność do pracy - w przypadku sporu co do tej okoliczności - nie może być ustalana przez Sąd samodzielnie lub wyłącznie na podstawie innych dowodów zgłaszanych przez strony postępowania, takich jak dokumenty, zeznania świadków, wyjaśnienia stron, oględziny.’’ (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt III AUa 203/12, LEX nr 1356628). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w tym na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach rentowych. Ich autentyczność, jak również zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie była kwestionowana przez żadną ze stron procesu, dlatego Sąd uznał je za pełnowartościowy materiał dowodowy mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego także na podstawie opinii łącznej biegłych sądowych: psychologa V. A. i lekarza psychiatry V. G.. W ocenie Sądu niniejsza opinia pozwoliła na wykluczenie u odwołującego się całkowitej niezdolności do pracy z przyczyn psychicznych i psychologicznych. Opinia została sporządzona zgodnie z tezą sformułowaną w postanowieniu dowodowym. Biegli odnieśli się do zagadnienia będącego przedmiotem opiniowania w sposób fachowy, rzetelny i wyczerpujący. Opinia ta zawierała analizę sytuacji ubezpieczonego, dokładnie przedstawiony wywiad, a także rozpoznanie. Sąd zważył, że opinia jest spójna, logiczna i zrozumiała. Biegli w sposób przekonujący i nie budzący zastrzeżeń wskazali przesłanki, które doprowadziły ich do końcowych wniosków. Sąd odmówił natomiast mocy dowodowej opinii łącznej biegłych sądowych E. X. i V. K.. Opinia była zdaniem Sądu powierzchowna i niepełna, ponieważ konstruując przytoczone wnioski biegli oparli się jedynie na dotychczasowej dokumentacji medycznej. Ponadto wnioski jakie zaprezentowano w opinii nie zostały w sposób dostateczny i przekonywujący uzasadnione. W ocenie Sądu samo stwierdzenie, że ubezpieczony jest osobą całkowicie niezdolną do pracy oraz przepisanie treści dokumentacji medycznej jest niewystarczające. Sąd uznał przedmiotową opinię za nieprzydatną, wobec czego dopuścił dowód z opinii innych biegłych sądowych. Sąd ocenił, że zgromadzony materiał dowodowy – pozyskany wszechstronnie i wyczerpująco – był wystarczający do rozstrzygnięcia. Sąd zważył, że zagadnienie wymagające wyjaśnienia w oparciu o wiedzę specjalistyczną biegłych sądowych, zostało w ich opinii rozstrzygnięte i dlatego postanowił nie uwzględniać wniosku dowodowego odwołującego się, oceniając, że zmierzałby on jedynie do przedłużenia postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie V. V. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w I. 9 listopada 2023 r., znak: (...) podlegało oddaleniu. Dokonując rozważań dotyczących niezasadności odwołania, w pierwszej kolejności odnieść należy się do przepisów, które określają warunki nabycia uprawnienia do renty socjalnej. Zostały one uregulowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031351268" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej - Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 ()">ustawie z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej</a>. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: 1. przed ukończeniem 18 roku życia; 2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25 roku życia; 3. w trakcie kształcenia w szkole doktorskiej, studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Stosownie do brzmienia ustępu 2 powołanego przepisu osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1, przysługuje renta socjalna stała, jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała lub renta socjalna okresowa, jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa. Natomiast przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031351268" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej - Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 (art. 15;art. 15 ust. 1)">art. 15 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej</a> zawiera odesłanie ustawowe do niektórych przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ()">ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (dalej również jako ustawa emerytalna), z zaznaczeniem, że przepisy te stosuje się odpowiednio. Odesłanie to obejmuje między innymi art. 12 ustawy emerytalnej, który zawiera definicję niezdolności do pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast osobą częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W dalszej kolejności wskazać należy, że stwierdzenie istnienia przesłanki całkowitej niezdolności do pracy – warunkującej uprawnienie do świadczenia, o jakie wnosił V. V. jest ściśle związane z potrzebą określenia stanu zdrowia ubezpieczonego i ustalenia naruszenia sprawności organizmu. Dlatego też, przedmiotem analizy w rozpatrywanej sprawie był stan zdrowia ubezpieczonego, celem dokonania oceny czy odwołujący się jest całkowicie niezdolny do pracy. Ocena taka jako wymagająca wiadomości specjalnych, musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych lekarzy posiadających odpowiednią wiedzę medyczną adekwatną do rodzaju schorzeń ubezpieczonego (zob. wyrok Sądu Najwyższego 12 stycznia 2010 r., I UK 204/09, LEX nr 577813). Uwzględniając powyższe Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych psychologa oraz psychiatry, jako właściwych ze względu na schorzenia występujące u ubezpieczonego. Raz jeszcze zasadnym jest zaakcentowanie tożsamości wniosków opinii, z których wynika brak całkowitej niezdolności do pracy odwołującego się. Biegłe wyczerpująco wyjaśniły okoliczności wskazujące na to, że stan zdrowia ubezpieczonego uległ poprawie. Biegłe wskazały, że V. V. na skutek odbycia terapii i pracy własnej wypracował postęp na tyle, że obecnie funkcjonuje w rolach w zakresie gospodarstwa domowego, samoobsługi, wychodzi z domu, zdał egzaminy eksternistycznie, podszedł do egzaminu maturalnego, rozwija swoje zainteresowania i konsekwentnie przełamuje lęk przed wychodzeniem z domu. U ubezpieczonego nie stwierdzono deficytów umysłowych ani objawów choroby psychicznej. Biegłe stwierdziły, że V. V. jest zdolny do pracy zgodnie z kwalifikacjami osoby ze średnim wykształceniem. Ponadto podkreśliły, że dalsze orzekanie świadczeń, biorąc pod uwagę wiek ubezpieczonego i jego wysokie zasoby oraz motywację do postępu w pracy terapeutycznej, nie jest wskazane i będzie pełnić rolę inwalidyzującą. Przekładając powyższe na grunt tej sprawy Sąd ocenił, że zastrzeżenia ubezpieczonego stanowiły jedynie polemikę z prawidłowo sporządzoną opinią biegłych. Nadto Sąd nie miał podstaw ani możliwości, by orzec wbrew opinii i wnioskom, jakie one zawiera. Tylko opinia biegłych wskazująca na całkowitą niezdolność do pracy może być podstawą do orzeczenia zgodnie z żądaniem ubezpieczonego. Sąd zważył, że opinia biegłych sądowych E. X. i V. K. wydana w powyższym zakresie wymagała zweryfikowania. Bowiem wnioski jakie zaprezentowano w opinii nie zostały w sposób dostateczny i przekonywujący uzasadnione. W ocenie Sądu samo stwierdzenie, że ubezpieczony jest osobą niezdolną do pracy oraz przepisanie treści dokumentacji medycznej jest niewystarczające. Wobec powyższego Sąd uznał przedmiotową opinię za nieprzydatną. Konkludując, Sąd mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy, przyjęte na jego podstawie ustalenia i całokształt zaprezentowanych wyżej rozważań, uznał, że organ rentowy prawidłowo ustalił stan zdrowia odwołującego, a w konsekwencji zasadnie odmówił mu prawa do wnioskowanego świadczenia, dla przyznania którego koniecznym było posiadanie przymiotu całkowitej niezdolności do pracy, którego istnienia u V. V. nie stwierdzono. W tym stanie rzeczy decyzja ZUS odmawiająca przyznania prawa do renty socjalnej była merytorycznie zasadna i nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia jej wadliwości i zmiany. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477 14 § 1 k.p.c.</a>, oddalił odwołanie. Renata Gąsior </div>