VIII C 266/19

Sądy powszechne2019-12-09

Sygnatura

VIII C 266/19

Data orzeczenia

2019-12-09

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Bartek Męcina (PRESIDING_JUDGE)

Treść orzeczenia

Sygn. akt VIII C 266/19 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> dnia 9 grudnia 2019 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w VIII Wydziale Cywilnym w składzie: przewodniczący: Sędzia Bartek Męcina protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Ławniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2019 roku w Ł. sprawy z powództwa (...) spółka z o.o. w W. przeciwko A. D. o zapłatę zasądza od pozwanego A. D. na rzecz powoda (...) spółka z o.o. w W. kwotę 638,63 zł (sześćset trzydzieści osiem złotych sześćdziesiąt trzy grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 lutego 2016 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 317 zł (trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VIII C 266/19 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> W dniu 18 lipca 2018 roku (...) spółka z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczyła przeciwko A. D. w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo o zapłatę kwoty 638,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lutego 2016 roku do dnia zapłaty, a także wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu powódka podniosła, że rozwiązała z pozwanym umowę na dostawę paliwa gazowego, w związku z czym stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości zostały zakwalifikowane jako nielegalny pobór gazu w rozumieniu definicji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 3;art. 3 pkt. 18)">art. 3 pkt. 18 ustawy Prawo energetyczne</a>. W następstwie tego pozwany został obciążony opłatą z tytułu nielegalnie pobranego paliwa, ustaloną na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 57;art. 57 ust. 1;art. 57 ust. 1 pkt. 1)">art. 57 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo energetyczne</a>, w związku z czym powódka wystawiła notę obciążeniową nr (...) na kwotę 638,63 zł, w której termin zapłaty określono na 3 lutego 2016 r. (pozew k. 3- 4) W dniu 13 września 2018 roku Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty, którym nakazał, aby pozwany zapłacił na rzecz powoda dochodzoną pozwem kwotę wraz z ustawowymi odsetkami oraz koszty procesu. (nakaz zapłaty k. 5 v.) Od powyższego orzeczenia A. D. złożył sprzeciw, którym zaskarżył nakaz zapłaty w całości. W pierwszej kolejności pozwany wniósł o odrzucenie pozwu z uwagi na zawisłość sporu, gdyż pomiędzy tymi samymi stronami prowadzona jest sprawa o to samo roszczenie, w której w dniu 3 sierpnia 2018 r. wydano nakaz zapłaty. W dalszej kolejności pozwany wniósł o oddalenie powództwa podnosząc brak podstaw do rozwiązania umowy, a w konsekwencji do naliczania opłaty z tytułu nielegalnego pobierania gazu. W uzasadnieniu A. D. podniósł, że nie był informowany przez powódkę o rozwiązaniu umowy, która to czynność powinna być czynnością dwustronną. Poza tym pozwany wskazał, że kwestionował prawidłowość rozliczania zużytego gazu w oparciu o jednostkę miary Kw/h, gdy tymczasem zamontowany u pozwanego licznik mierzył zużycie w jednostkach m 3. (sprzeciw k. 6 v.- 8) Postanowieniem z dnia 14 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie przekazał sprawę do Sądu Rejonowego dla Łodzi- Widzewa w Łodzi z uwagi na skuteczne złożenie sprzeciwu. (postanowienie k. 13 v.) Na rozprawie w dniu 25 listopada 2019 r. pozwany podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w sprzeciwie od nakazu zapłaty. (protokół rozprawy k. 45- 47) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: (...) spółka z o.o. w W. oraz pozwanego łączyła umowa kompleksowa dostarczania paliwa gazowego. (bezsporne, zeznania pozwanego k. 45 w związku z k. 46) Pismem z dnia 30 lipca 2015 roku (...) spółka z o.o. w W. wypowiedział pozwanemu umowę kompleksową dostarczania paliwa gazowego z powodu braku spłaty zadłużenia w wysokości 172,06 zł z zachowaniem 14 dniowego okresu wypowiedzenia. W wypowiedzeniu zawarto informację, że w wypadku poboru paliwa gazowego po dacie rozwiązania umowy, będzie naliczana opłata karna za nielegalny pobór paliwa gazowego w wysokości trzykrotności ceny określonej w taryfie właściwego operatora systemu dystrybucyjnego. Pismo zostało doręczone pozwanemu w dniu 18 sierpnia 2015 r. w drodze doręczenia zastępczego. (wypowiedzenie umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego k. 37, potwierdzenie odbioru k. 37 v.- 38) W dniu 26 listopada 2015 r. pracownicy (...) spółka z o.o. w W. przeprowadzili kontrolę prawidłowości poboru paliwa gazowego w lokalu nr (...) przy ul. (...) w Ł.. A. D. został poinformowany o konieczności podpisania umowy kompleksowej w terminie 7 dni od daty kontroli. (protokół kontroli k. 44) Protokołem nr (...) spisanym w dniu 18 stycznia 2016 r. (...) spółka z o.o. w W. naliczyła A. D. opłatę za nielegalny pobór gazu w wysokości 638,63 zł. (protokół k. 43) W dniu 31 lipca 2018 roku (...) spółka z o.o. w W., wniosła przeciwko A. D. powództwo o zapłatę kwoty 638,63 zł tytułem opłaty za nielegalnie pobrane paliwo, ustalonej na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 57;art. 57 ust. 1;art. 57 ust. 1 pkt. 1)">art. 57 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo energetyczne</a>, objętej notą obciążeniową nr (...). W dniu 3 sierpnia 2018 roku referendarz sądowy Sądu Rejonowego dla Łodzi- Widzewa w Łodzi wydał nakaz zapłaty, którym nakazał, aby pozwany zapłacił na rzecz powoda dochodzoną pozwem kwotę wraz z ustawowymi odsetkami oraz koszty procesu. (kserokopia pozwu o zapłatę k. 30- 32 , kserokopia nakazu zapłaty k. 33 ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów z dokumentów, których prawidłowość i rzetelność sporządzenia nie budziła wątpliwości, nie była również kwestionowana przez strony, a w ograniczonym zakresie także na podstawie zeznań A. D.. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo było zasadne w całości. W przedmiotowej sprawie (...) spółka z o.o. w W., wniosła o zasądzenie od A. D. kwoty 638,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lutego 2016 roku do dnia zapłaty, tytułem opłaty za nielegalny pobór gazu w rozumieniu definicji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 3;art. 3 pkt. 18)">art. 3 pkt. 18 ustawy Prawo energetyczne</a>, ustaloną na podstawie przepisu art. 57 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy, objętej notą obciążeniową nr (...). Pozwany przede wszystkim wniósł o odrzucenie pozwu z uwagi na zawisłość sporu, gdyż pomiędzy tymi samymi stronami prowadzona jest sprawa o to samo roszczenie, w której w dniu 3 sierpnia 2018 r. wydano nakaz zapłaty. Powyższy zarzut pozwanego należy ocenić jako niezasadny. Co prawda w dniu 31 lipca 2018 roku (...) spółka z o.o. w W. faktycznie wniosła przeciwko A. D. powództwo o zapłatę kwoty 638,63 zł tytułem opłaty za nielegalnie pobrane paliwo, ustalonej na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 57;art. 57 ust. 1;art. 57 ust. 1 pkt. 1)">art. 57 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo energetyczne</a>, objętej notą obciążeniową nr (...). Zatem nie ulega wątpliwości, że powódka wniosła przeciwko pozwanemu powództwo o to samo roszczenie, jednak później niż w przedmiotowej sprawie, co jak ustalił Sąd z urzędu było podstawą do wydania prawomocnego już postanowienia o odrzuceniu pozwu, który wpłynął do tut. Sądu w dniu 31 lipca 2018 roku. W dalszej kolejności pozwany wniósł o oddalenie powództwa podnosząc brak podstaw do rozwiązania umowy, a w konsekwencji do naliczania opłaty z tytułu nielegalnego pobierania gazu. Z takim stanowiskiem A. D. nie sposób się zgodzić. Pozwany nie kwestionował faktu zalegania z zapłatą na rzecz powódki. Wprost przeciwnie A. D. potwierdził, że zaprzestał regulować wystawiane przez powódkę rachunki za dostarczane paliwo gazowe, gdyż kwestionował prawidłowość rozliczania zużytego gazu w oparciu o jednostkę miary Kw/h, gdy tymczasem zamontowany u pozwanego licznik mierzył zużycie w jednostkach m 3. Zatem strona powodowa miała uprawnienie do wypowiedzenia umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego z powodu braku spłaty zadłużenia, co też uczyniła pismem z dnia 30 lipca 2015 roku. Nie ulega wątpliwości, że wypowiedzenie umowy ze swojej natury jest oświadczeniem jednostronnym, a nie jak twierdził pozwany dwustronnym, wymagającym zgody lub współdziałania drugiej strony. Nie jest również prawdziwe twierdzenie przytoczone w uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, że A. D. nie był informowany przez powódkę o rozwiązaniu umowy. Strona powodowa przedstawiła dowód doręczenia zastępczego pozwanemu pisma z dnia 30 lipca 2015 roku, zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego z powodu braku spłaty zadłużenia. Co więcej ze złożonego przez pozwanego na rozprawie protokołu kontroli prawidłowości poboru paliwa gazowego w lokalu nr (...) przy ul. (...) w Ł. przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2015 r., wynika jasno, że pracownicy (...) spółka z o.o. w W. informowali A. D. o konieczności podpisania umowy kompleksowej w terminie 7 dni od daty kontroli. Poza tym pozwany złożył na rozprawie protokół nr (...) spisany w dniu 18 stycznia 2016 r., w którym (...) spółka z o.o. w W. naliczyła pozwanemu opłatę za nielegalny pobór gazu w wysokości 638,63 zł. Z powyższych rozważań wynika jasno, że A. D. wiedział zarówno o wypowiedzeniu umowy kompleksowej dostawy paliwa gazowego, jak i konieczności zawarcia ponownie umowy oraz naliczenia opłaty za bezumowny pobór paliwa gazowego. Jak już była o tym mowa powyżej, z uwagi na zaleganie z zapłatą za zużyty gaz, strona powodowa miała uprawnienie do wypowiedzenia umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, o czym pozwany został co najmniej dwukrotnie powiadomiony, a pomimo tego nadal używał gazu. Zgodnie z definicją zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 3;art. 3 pkt. 18)">art. 3 pkt. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne</a>, nielegalnym pobieraniem paliw lub energii jest m. in. pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy. Ponieważ A. D. używał gazu pomimo wypowiedzenia umowy, powódka miała uprawnienie do obciążenia pozwanego opłatą z tytułu nielegalnie pobranego paliwa, ustaloną na podstawie przepisu art. 57 ust. 1 pkt. 1 powołanej powyżej ustawy. Zgodnie z wymienionym przepisem w razie nielegalnego pobierania paliw lub energii, przedsiębiorstwo energetyczne może pobierać od odbiorcy, a w przypadku gdy pobór paliw lub energii nastąpił bez zawarcia umowy, może pobierać od osoby lub osób nielegalnie pobierających paliwa lub energię opłatę w wysokości określonej w taryfie. Wysokość oraz sposób wyliczenia opłaty za nielegalny pobór gazu został wskazany w złożonym przez samego pozwanego protokole nr (...) spisanym w dniu 18 stycznia 2016 r. Zresztą A. D. nie kwestionował wysokości dochodzonej opłaty za nielegalny pobór gazu w kwocie 638,63 zł. Podkreślić należy, że strona powodowa miała prawo, oprócz żądania należności głównej, żądać za czas opóźnienia odsetek w ustawowej wysokości, jako że zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a>, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, przy czym dłużnik jest w opóźnieniu jeżeli nie spełnia świadczenia w określonym terminie. Jeżeli zaś stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe; jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2)">art. 481 § 2 k.c.</a>). Dlatego też Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu, czyli od dnia 4 lutego 2016 r. do dnia zapłaty. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, gdyż strona powodowa wygrała sprawę w całości. Na koszty poniesione przez stronę powodową w łącznej wysokości 317 zł złożyły się: opłata od pozwu- 30 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa- 17 zł i wynagrodzenie radcy prawnego- 270 zł (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Mając na uwadze powyższe należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 317 zł. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji. </div>