II GSK 1532/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Go 753/12 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania realizacji projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]; 3. zasądza od Zarządu Województwa L. na rzecz B. K. 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. (dalej: WSA w G. W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Go 753/12 oddalił skargę B. K. na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] o zwrocie dofinansowania realizacji projektu. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu [...] sierpnia 2009 r. pomiędzy B. K. (beneficjentka) a Województwem L. jako Instytucją Zarządzającą L. Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 została zawarta umowa o dofinansowanie projektu pn. "Uruchomienie hotelu [...]". Wartość projektu wyniosła 4.880.000 zł, w tym wydatki kwalifikowalne 4 mln zł. Dofinansowanie było wypłacane w transzach, na wniosek beneficjentki. W dniu [...] marca 2011 r. Instytucja Zarządzająca, mając na uwadze wyniki kontroli realizacji projektu, przeprowadzonej w dniach [...] lipca 2010 r., rozwiązała z beneficjentką umowę o dofinansowanie projektu. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Zarząd Województwa L. na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), dalej: u.f.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] zobowiązującą B. K. do zwrotu środków finansowych w łącznej wysokości 1.900.000 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, udzielonych umową o dofinansowanie projektu z dnia [...] sierpnia 2009 r., jako wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur i pobranych nienależnie. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że wydatek objęty fakturą VAT nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2009 r., dotyczący montażu szyny ściany mobilnej, nie mieścił się w żadnej kategorii wydatków projektu. Ponadto, beneficjentka na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydatkowała kwotę 30.000 zł tytułem zaliczki na roboty budowlane (przelew z dnia [...] marca 2009 r.) przed [...] marca 2009 r., czyli przed dniem, w którym było możliwe rozpoczęcie realizacji projektu, a to stanowiło wydatek poniesiony przed datą kwalifikowalności. Obydwa wskazane uchybienia organ II instancji zakwalifikował jako wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, co było naruszeniem art. 211 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Organ odwoławczy ustalił, że beneficjentka nie wywiązała się z obowiązku prawidłowego wyboru ofert, składanych przez wykonawców w toku realizacji projektu, ponieważ nie przedłożyła żadnych ofert. Dokumentację w tym zakresie, uzupełnioną pismami z dnia [...].10.2010 r. oraz [...].11.2010 r., organ uznał za niewiarygodną i nie ocenił jako dowodu w sprawie, bo stała ona w sprzeczności z oświadczeniem beneficjentki z dnia [...] sierpnia 2010 r., że zniszczyła dowody potwierdzające wywiązanie się z obowiązków wypływających z § 9 ust. 5 umowy o dofinansowanie projektu. Beneficjentka nie prowadziła także odrębnej ewidencji księgowej i nie oznaczyła projektu w wymagany sposób. Uchybienia te stanowiły wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, co było naruszeniem art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Powołując się na opinię biegłego, organ odwoławczy stwierdził, że projekt wymagał dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko, której beneficjentka nie przedłożyła, co skutkowało uznaniem, że środki zostały pobrane nienależnie, a więc bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 211 ust. 1 pkt 3 u.f.p. W skardze do WSA w G. W. B. K. wniosła o uchylenie decyzji II instancji. Argumentowała, że zrealizowała cel umowy o dofinansowanie projektu. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. WSA w G. W. skargę oddalił. W ocenie Sądu I instancji organ trafnie przyjął, że skarżąca wydatkowała środki niezgodnie z przeznaczeniem w myśl art. 211 ust. 1 pkt 1 u.f.p., bo montaż szyny ściany mobilnej nie stanowił wydatku ujętego w harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu z dnia [...] lipca 2009 r. Co więcej, materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie, czyli przed [...] marca 2009 r., poniosła wydatki w postaci zaliczki na roboty budowlane w kwocie 30.000 zł (vide: zlecenie przelewu z tej daty), a więc organ prawidłowo ustalił, że skarżąca rozpoczęła realizację projektu wcześniej niż było to możliwe zgodnie z zasadami udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej. Sąd wskazał ponadto, że z faktury VAT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. wynika, że zapłata za wykonanie prac ogólnobudowlanych wyniosła 78.000 zł. Z tego powodu kwota 30.000 zł nie stanowiła zabezpieczenia ani przedpłaty na wykonanie zlecenia. Zdaniem Sądu I instancji organ trafnie przyjął także, że skarżąca wykorzystała dofinansowanie z naruszeniem procedur w rozumieniu art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Skarżąca na podstawie umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] sierpnia 2009 r. była zobowiązana do prowadzenia wyodrębnionej ewidencji księgowej dotyczącej realizacji projektu (§ 13 ust. 1), wyboru wykonawcy w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie i jakościowo ofertę (§ 9 ust. 5) oraz przechowywania dokumentacji związanej z realizacją projektu (§ 13 ust. 2). Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca nie wyodrębniła ewidencji księgowej dla projektu, pozwalającej na identyfikację poszczególnych operacji księgowych, a w zakresie wyboru wykonawcy w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie i jakościowo ofertę, nie przedstawiła ofert, na podstawie których dokonano wyboru wykonawców poszczególnych zadań. Beneficjentka posiadała tylko osobiście sporządzone notatki oraz oświadczenia, które zostały zniszczone. Potwierdza to pismo skarżącej do organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dlatego też, w ocenie Sądu, wartości dowodowej nie miała odtworzona przez beneficjentkę dokumentacja, potwierdzająca wywiązanie się z tych obowiązków, uzupełniona pismem z dnia [...].10.2010 r. oraz [...].11.2010 r. Okoliczność nieoznakowania projektu również wynika z materiału dowodowego. Sąd I instancji wskazał, że z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że przyczyną uznania dofinansowania za pobrane nienależnie w myśl art. 211 ust. 1 pkt 3 u.f.p. było nieprzedłożenie przez skarżącą dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko. Jednak organ nie wykazał, by beneficjentka pobrała dofinansowanie bez podstawy prawnej. Sąd ocenił, że w tym zakresie uzasadnienie decyzji, pomimo obszerności, narusza art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie koresponduje z podstawą prawną z art. 211 ust. 1 pkt 3 u.f.p. W tym stanie rzeczy WSA w G. W. uznał kontrolowane decyzje za zgodne z prawem i orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. skargę oddalił. II Skargę kasacyjną złożyła B. K. Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 211 u.f.p. tj. błędną jego wykładnię, polegające na tym, że środki zostały pobrane nienależnie wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu oraz nieposiadaniu przymiotów w tym przepisie – dodatkowo przez uznanie, że środki otrzymane przez skarżącą na podstawie umowy zawartej z organem zostały wydatkowane nienależnie; 2. przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi w sytuacji, gdy decyzja Zarządu Województwa L. została wydana z naruszeniem przepisu art. 208 u.f.p. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organ ją wydający stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd oparł rozstrzygnięcie na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, a to skutkowało błędną oceną, że organy prawidłowo zastosowały prawo materialne. Co więcej, skoro Sąd I instancji uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzja narusza treść art. 107 § 3 k.p.a., to powinien tę decyzję uchylić w całości lub w części, a nie aprobować błędnie ustalony w sprawie stan faktyczny. Skarżąca przedłożyła dowody nieprzemawiające za rozwiązaniem umowy o dofinansowanie projektu (pismo z dnia [...].10.2010 r. oraz [...].11.2010 r.), jednak organ nie wziął ich pod uwagę, czym dopuścił się naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwoliło poprawnie ustalić stanu faktycznego. Zarząd Województwa L. skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna B. K. ma usprawiedliwione podstawy prawne, przy czym nie wszystkie zarzuty w niej postawione znajdują oparcie w przepisach prawa. Beneficjentka opiera swoją skargę kasacyjną na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Przy tak zbudowanej skardze kasacyjnej Sąd II instancji rozpoznaje w pierwszej kolejności, co do zasady, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż wykluczenie tych naruszeń w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, pozwala przejść do oceny sposobu stosowania przez organy przepisów materialnych i oceny sposobu kontroli dokonanej przez Sąd I instancji w tym zakresie. Skarga kasacyjna w ramach zarzutu procesowego wskazuje naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 208 u.f.p. Zdaniem strony Sąd I instancji naruszył te przepisy, bo przyjął, że skarga beneficjentki powinna podlegać oddaleniu w sytuacji, gdy nie było podstaw do takiego orzekania, gdyż beneficjentka nie naruszyła treści art. 208 ust. 1 u.f.p. dokonując wydatków środków przyznanych na dofinansowanie realizowanego przez nią projektu. W ocenie NSA ten zarzut skargi kasacyjnej jest trafny, aczkolwiek nie został sformułowany bezbłędnie, to jednak z takim uchybieniem, które podlega sanacji. Sąd II instancji podkreśla, że skarga kasacyjna jako sformalizowany i profesjonalny środek prawny musi spełniać prawem określone warunki, które decydują o prawnej skuteczności. Do tych wymogów należy poprawne postawienie zarzutu kasacyjnego. W przypadku wyroku objętego skargą kasacyjną oddalono skargę beneficjentki na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] lipca 2012 r., zatem zarzut kasacyjny w formie stawianej w skardze kasacyjnej powinien być kierowany pod adresem Sądu I instancji, ale może on dotyczyć wadliwego zastosowania art. 151 p.p.s.a., bo ten przepis był podstawą prawną orzekania. Łączenie w ramach zarzutu naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., zresztą mylnie powołanego, bo ten przepis ma w swojej systematyce także punkt 1, jest wadą skargi kasacyjnej. Ten rodzaj wady nie czyni jednak tego środka nieskutecznym, skoro z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona skarżąca kasacyjnie upatruje wątpliwości wyroku w oddaleniu skargi skoro nie było podstaw do takiego orzekania. Stanowisko NSA w tym zakresie znajduje swoje źródło w orzecznictwie (zob. uchwałę pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1), z tego więc względu skarga kasacyjna podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Zdaniem NSA trafnie twierdzi skarga kasacyjna, że wyrok Sądu I instancji narusza art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 208 u.f.p., a to naruszenie polega na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co było przyczyną wadliwie zastosowanych przepisów prawa. Dla prawidłowego ustalenia podstaw i zakresu zwrotu przyznanych beneficjentce środków finansowych istotne jest ustalenie jakie przepisy mają do niej zastosowanie w zakresie wydatkowania tych środków, bo tylko na tej podstawie można przyjąć, że spełnione zostają warunki do orzekania o ich zwrocie na podstawie art. 211 ust. 1 u.f.p. Zatem problemem kluczowym dla rozpatrywanej sprawy jest określenie warunków jakich spełnienie implikowało konieczność stosowania m.in. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.), dalej: p.z.p., bo naruszenie tych procedur zostało wykazane w postępowaniu kontrolnym jako istotny element zwrotu przyznanych środków. Rozstrzygnięcie tej wątpliwości musi odwoływać się do treści art. 208 ust. 1 u.f.p. W tym zakresie Sąd II instancji podziela pogląd Sądu I instancji, że beneficjentka była zobowiązana wydawać przyznane środki zgodnie z p.z.p., gdyż z treści art. 208 u.f.p. wynika, że wydatki związane z finansowaniem zadań ze środków publicznych są dokonywane zgodnie z "innymi procedurami obowiązującymi przy ich wydawaniu". Taką inną procedurą może być ta, która obowiązuje stronę na podstawie stosownej umowy przyznającej środki. Dopuszczenie możliwości zastosowania procedur z p.z.p. nie może być jednak ujmowane automatycznie, tylko musi być odnoszone do konkretnej umowy i obowiązującej w chwili jej zawarcia regulacji normującej udzielanie zamówień publicznych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie zawarła umowę o dofinansowanie swojego projektu w dniu [...] sierpnia 2009 r., a więc w chwili, gdy obowiązywała p.z.p. w treści określonej w Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 i zmiana tej ustawy opublikowana w Dz. U. z 2009 r. Nr 91, poz. 742. Ustalenie tych faktów ma istotne znaczenia dla poprawnego określenia stanu faktycznego sprawy, a później konsekwencji prawnych. W chwili zawarcia umowy pomiędzy Województwem L. a B. K., beneficjentka zobowiązała się na podstawie jej § 9 do stosowania przepisów o zamówieniach publicznych w zakresie, w jakim p.z.p. ma do niej zastosowanie i do realizowanego projektu. Zatem skarżąca kasacyjnie była zobowiązana na podstawie tego przepisu umowy stosować p.z.p., ale tylko w zakresie w jakim to prawo miało zastosowanie do niej i do projektu. Określenie zakresu tego zastosowania jest możliwe tylko przez wskazanie przepisów p.z.p., które regulowały sytuację powstałą na podstawie zawartej umowy. W obowiązującej wówczas treści p.z.p. art. 3 ust. 1 pkt 6 stanowił, że p.z.p. stosują inne niż określone w pkt 1 i 2 tego przepisu podmioty, jeżeli zamówienie jest finansowane ze środków publicznych, których przyznanie jest uzależnione od zastosowania procedury udzielania zamówienia określonej w ustawie. Konsekwencją wskazanych regulacji jest stwierdzenie, że § 9 umowy będącej podstawą przyznania środków jest okolicznością nakładającą obowiązek stosowania p.z.p. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 6 tej ustawy przy wydawaniu środków przyznanych w ramach programu, ale zakres stosowania tej ustawy określa § 9 umowy i to właśnie ten przepis jest "inną procedurą" w rozumieniu art. 208 ust. 1 u.f.p. Reasumując tę część własnej argumentacji NSA stwierdza, że beneficjentka była zobowiązana do stosowania p.z.p. w graniach wynikających z § 9 umowy, zatem miała obowiązek korzystania z procedur tam określonych tylko w zakresie w jakim p.z.p. miało do niej zastosowanie, a to oznacza, że organy miały obowiązek wykazania w jakim zakresie te przepisy należy stosować do robót realizowanych przez beneficjentkę. Ustalając te okoliczności należy mieć na uwadze, że co do zasady p.z.p. nie dotyczy osób fizycznych, a jeżeli tak, to stawia jeszcze cały szereg wymogów jakie musi spełniać taki podmiot poza tym, że dysponuje środkami publicznymi, gdyż ustawodawca po 2004 r. odstąpił do zasady, że każda pomoc publiczna w sfinansowaniu zamówienia implikuje stosowanie p.z.p., a po dniu 29 stycznia 2010 r. w ogóle zrezygnował z pkt 6 w ramach art. 3 ust. 1 p.z.p. Analiza treści art. 3 ust. 1 pkt 6 p.z.p. obowiązującego w chwili zawarcia umowy, bo ten stan prawny ma znaczenie w rozpoznawanej sprawie, prowadzi do wniosku, że inne podmioty o jakich stanowi ten przepis stosują ustawę o ile dysponują środkami publicznymi, a ich przyznanie było uzależnione od stosowania p.z.p. Skoro tak, to wykazanie naruszenia przez beneficjentkę tych przepisów musiałoby wskazywać na zakres takiego obowiązku określonego w ustawie, gdyż dopiero wówczas może mieć zastosowanie § 9 ust. 2 umowy i dopiero na tej podstawie można przypisać stronie skarżącej niewypełnienie obowiązków skutkujących koniecznością zwrotu wadliwie wykorzystanych środków na sfinansowanie projektu. W rozpoznawanej sprawie tych okoliczności organy nie ustaliły, a Sąd I instancji akceptując takie działanie dopuścił się naruszenia art. 151 p.p.s.a. W ocenie NSA nie do przyjęcia jest stanowisko prezentowane przez organy i Sąd I instancji, że umowa może wprowadzać jako procedurę wykorzystania środków publicznych regulacje p.z.p. z modyfikacją zakresu przedmiotowego ustawy, bo byłoby to ingerowanie w materię ustawową. Umowa co najwyżej może odesłać do procedur określonych w ustawie. W kontekście tych uwag należy przyjąć, że wykładnia § 9 ust. 1 umowy w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 p.z.p. może tylko prowadzić do wniosku, że skarżąca kasacyjnie miała stosować przepisy p.z.p. w takim zakresie w jakim to prawo ma zastosowanie do niej jako biorcy określonych środków albo do projektu, jako przedsięwzięcia realizowanego z takich środków. W obu sytuacjach należało ustalić i wykazać, że to prawo ma zastosowanie, bo uzasadniają to okoliczności sprawy i obowiązujące przepisy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie te ustalenia nie zostały poczynione, to należało przyjąć, że wyrok poddany kontroli nie mógł pozostać w obrocie prawnym. Zdaniem NSA nietrafny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, art. 211 u.f.p. Sąd II instancji widzi dwa powody nietrafności tego zarzutu. Formalnie powinien wskazywać na czym polegało wadliwe działanie Sądu I instancji, a tego nie czyni, bo nie powołuje naruszonych przez ten Sąd przepisów postępowania przed sądem I instancji. Gdyby nawet przyjąć, że jest to wada nieistotna to uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno jednoznacznie wskazywać o jakie przepisy chodzi i na czym polega ich naruszenie, skoro prawo stanowi, że naruszenie tych przepisów polega na ich błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. NSA przypomina, że art. 211 u.f.p. jest złożony z wielu przepisów o różnym charakterze (ustrojowym, procesowym, materialnym), a kontrola kasacyjna wyklucza działanie z urzędu. Brak precyzji strony wnoszącej skargę kasacyjną w tym zakresie uniemożliwia kontrolę z punktu widzenia tej normy prawnej. Z kolei gdyby rozważać ten zarzut w kontekście merytorycznym to trzeba by uznać, że jest on przedwczesny. Skoro w postępowaniu nie ustalono właściwie okoliczności faktycznych i prawnych, to nie można dokonać prawidłowej oceny zastosowanych przepisów nakładających na stronę jakiekolwiek obowiązki publicznoprawne. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 188 p.p.s.a. NSA uchylił wyrok objęty skargą kasacyjną i uwzględnił skargę, uchylając decyzje wydane w tej sprawie przez Zarząd Województwa L. O kosztach orzeczono stosownie do treści art. 203 pkt 1 p.p.s.a.