VII SA/Wa 1079/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi P. G. i M. G. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części R. – część I i część V oddala skargę UZASADNIENIE P G i Mo G wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwalę nr [...] Rady Miasta [...]z dnia [...]kwietnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części [...]- część I i część V Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: 1. uprawnienia do posadowienia na nieruchomości o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...]w gminie [...], budynku produkcyjno-magazynowego przeznaczonego do wysokiego składowania i produkcji mrożonek z miejscami parkingowymi oraz wewnętrzną siecią uzbrojenia inżynieryjnego; 2. art. 31 ust. 3, art, 32 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności, w stopniu wykraczającym poza władztwo planistyczne gminy, naruszenie zasady proporcjonalności oraz nierówne traktowanie mieszkańców Gminy; 3. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") poprzez: a) przekroczenie granic władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień związanych z prawem własności nieruchomości; b) nieuwzględnienie uwarunkowań wynikających z dotychczasowego przeznaczenia, sprzeczność z treścią wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza co do maksymalnej wysokości zabudowy; 4. art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez: _ a) ustalenie maksymalnej wysokości zabudowy w przypadku budynków usługowych na 12 m; b) ustalenie wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej na 0,8; c) ustalenie, że drogi publiczne klasy dojazdowej 3KDD mają mieć szerokość w liniach rozgraniczających od 8,0 m do 15,6 m, a 5KDD szerokość 10 m; d) dopuszczenie wydzielenia dróg wewnętrznych, nie wyznaczonych na rysunkach planu, stanowiących dojazd do działek budowlanych tylko, jeżeli ich szerokość będzie miała minimalnie 10 m na terenach zabudowy usługowo-produkcyjnej oraz usługowej, niezależnie od długości drogi; e) ustalenie, że dla obiektów oraz lokali usługowych i handlowych konieczne jest wyznaczenie 3 miejsc postojowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, a w przypadku lokali o powierzchni mniejszej niż 100 m2 - 2 miejsc postojowych; f) ustalenie 15% stawki procentowej służącej naliczaniu opłaty jednorazowej od wzrostu wartości nieruchomości związanego z uchwaleniem planu dla terenów oznaczonych symbolami: MW, MN, MN/U, U, U/P; 5. art. 1 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. poprzez brak przejrzystości procedur planistycznych związanych z uchwaleniem planu, zwłaszcza w zakresie ustalania maksymalnej wysokości zabudowy na poszczególnych działkach objętych planem; 6. art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 12 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie decyzji Burmistrza Miasta [...]z [...]sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy, ustalającej że budynek może posiadać maksymalną wysokość - do 15 m n.p.t oraz wiążącej ilość miejsc parkingowych. Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w zakresie: § 19 pkt 2 lit. c oraz pkt 3 lit. d - tj. co do określenia maksymalnej wysokości zabudowy usługowej na 12 m oraz wskaźnika maksymalnej intensywności ustalonego na 0,8; § 27 pkt 3 lit. a – co do szerokości dróg ustalonych dla terenów o symbolach 3KDD oraz 5KDD; § 11 pkt 4 lit. c; § 11 pkt 5 lit. c ; § 15 ust. 1. Ewentualnie stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zakresie dotyczącym nieruchomości skarżącego, tj. działki o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...]w gminie [...]; bądź uchylenie lub też zmianę § 19 pkt 2 lit. c oraz pkt 3 lit. d , § 27 pkt 3 lit. a, § 11 pkt 4 lit. c; § 11 pkt 5 lit. c; § 15 ust. 1. W uzasadnieniu skargi podano, że Rada Miasta [...]w dniu [...] kwietnia 2020 r. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części [...]- część I i część V. Plan obejmuje działkę skarżących nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...]w gminie [...]. Teren działki znajduje się na obszarze oznaczonym na planie symbolem 2U. Skarżący wywodzili, że ich legitymacja do wniesienia skargi wynika z prawa własności działki nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...]w gminie [...]. Interes prawny został naruszony na skutek zmiany warunków zabudowy, która nastąpiła wraz z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących zapisy planu są mniej korzystne niż postanowienia decyzji o warunkach zabudowy, która została wydana przez Burmistrza Miasta [...]w dniu [...]sierpnia 2018 r. ([...]). Zgodnie z ww. decyzją o warunkach zabudowy skarżący byli uprawnieni do budowy budynku produkcyjno-magazynowego przeznaczonego do wysokiego składowania i produkcji mrożonek z miejscami parkingowymi oraz wewnętrzną siecią uzbrojenia inżynieryjnego. W decyzji tej określono: powierzchnia zabudowy, max 37% powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna - max 30% powierzchni działki, wysokość budynku od poziomu terenu do najwyższego punktu budynku - od 7 m do 15 m n.p.t, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki - od 6 m do 14 m n.p.t., szerokość elewacji frontowej budynku - od 12 do 18 m, dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej do 30°. W zakresie miejsc parkingowych decyzja przewidywała obowiązek ich zapewnienia w proporcji min. 25 miejsc na 100 zatrudnionych, a ponadto ustanawiała konieczność zapewnienia miejsc parkingowych dla samochodów dostawczych. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...]sierpnia 2018 r. wygasła na skutek uchwalenia skarżonego planu. Dalej wskazano, że w pobliżu działki skarżących wybudowane zostały budynki mieszkalne, których wysokość wynosi ok. 15 m Mimo zezwolenia na budowę budynków mieszkalnych o wysokości 15 m, ograniczono prawo skarżących zmniejszając dopuszczalną wysokość zabudowy na ich działce do 12 m. Nadto na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki skarżących dopuszczone zostało wznoszenie budynków o wysokości do 13 m. Wprowadzenie takiego zróżnicowania nie zostało w żaden sposób uzasadnione i stanowi istotne naruszenie prawa własności. Organ naruszył konstytucyjną zasadę równości, a nadto nie wyważył należycie celów publicznych i indywidualnych przy uchwalaniu aktu prawa miejscowego. Obecnie skarżący nie mogą zrealizować planów budowy budynku produkcyjno-magazynowego spełniającego kryteria ustalone decyzją o warunkach zabudowy, albowiem plan ogranicza możliwości inwestycyjne i wymusza zmniejszenie powierzchni i wysokości zabudowy. Przy uchwalaniu planu zignorowano potrzeby związane z koniecznością poszerzenia dróg (ul. [...]i ul. [...]) oraz zmniejszenia minimalnej szerokości przewidzianej dla dróg wewnętrznych. W ocenie skarżącego nastąpił spadek wartości należącej do niego nieruchomości. Tym samym niezasadnie w § 15 ust. 1 planu ustalono wysokość stawki procentowej służącej naliczeniu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości związanego z uchwaleniem planu, który dotyczy m.in. działki skarżących. W sposób dowolny określono stawkę procentową służącą do naliczania wskazanej opłaty. Naruszono uprawnienia do zagospodarowania terenu zgodnie z pierwotnymi zamierzeniami i przeznaczeniem działki. Burmistrz Miasta [...]w odpowiedzi na skargę M i P G na uchwałę Rady Miasta [...]nr [...]z dnia [...]kwietnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części [...]- część l i V, wnosił o oddalenie skargi. Wskazał, że skarżący P G nie był stroną decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta [...][...]sierpnia 2018 r., w związku z tym nie wykazał swojego interesu prawnego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących § 11 pkt 4 lit. c oraz § 11 pkt 5 lit. c uchwały, to zdaniem organu skarżąca M G nie wykazała, w jaki sposób naruszają jej interes prawny ustalenia planu w zakresie wydzielenia dróg wewnętrznych stanowiących dojazd do działek budowlanych, a nie ujętych na rysunku planu, o minimalnej szerokości 10 m dla terenów zabudowy usługowo-produkcyjnej, oraz w zakresie ustalenia obowiązku realizacji miejsc do parkowania w granicach działki budowlanej (3 miejsca postojowe na 100m2 powierzchni użytkowej oraz 2 miejsca postojowe w przypadku lokali o powierzchni użytkowej mniejszej niż 100 m2). Dalej wskazano, że nie jest sprzeczny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu § 15 ust. 1 zaskarżonej uchwały, co do stawki procentowej, służącej naliczeniu opłaty od wzrostu wartości nieruchomości związanej z uchwaleniem planu, ponieważ konkretna wysokość opłaty, ewentualnie ustalona będzie w drodze decyzji i zależeć będzie od opinii rzeczoznawcy. W zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, to wysokość tego wskaźnika nie wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]sierpnia 2018 r., zatem zarzut, że § 19 pkt 2 lit. c prowadzi do nadmiernych ograniczeń prawa własności nieruchomości jest bezzasadny. Dopuszczalna maksymalna powierzchnia zabudowy wg planu wynosi ( 40%) i jest większa, niż wynikałaby z treści decyzji o warunkach zabudowy ( 37%). W odniesieniu do maksymalnej wysokości zabudowy określonej na 12 m, to decyzja Burmistrza Miasta [...]z 2013 r. ustalająca maksymalną wysokość budynków na 15 m była przypadkiem jednostkowym. Tylko ustaleniami planu gmina mogła ograniczyć chaotycznie rozwijającą się w tym rejonie, na podstawie warunków zabudowy i budzącą społeczny sprzeciw zabudowę o wysokości 15 m, w sytuacji gdy dominuje tam zabudowa o wysokości 10-12 m. Odnosząc się do zarzutu nierównego traktowania poprzez określenie maksymalnej wysokości budynków sąsiednich na 13 m, gdy ewentualne zamierzenie inwestycyjne skarżącego może osiągnąć wysokość 12 m, wskazano, że budynki wyższe znajdować się będą w innej strefie oznaczonej na rysunku planu 2 U/P, tj. zabudowy usługowa, z wyłączeniem usług oświaty i zdrowia, zabudowa produkcyjna. Zarzut co do ustalenia szerokości w liniach rozgraniczających terenu 3 KDD i 5 KDD, oceniono jako bezzasadny, gdyż skarżący nie wskazali w jaki sposób przyjęcie takiej szerokości drogi miałoby naruszać ich interes. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu, w sprawie tej zaistniały przesłanki formalne dopuszczalności rozpoznania skargi. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 - dalej jako u.s.g.) poza wymaganiami stricte formalnymi, podstawą legitymacji skargowej jest naruszenie interesu prawnego skarżącego. W tym przypadku, nie było też wymagane aby względem aktu wydanego po 31 maja 2017 r., strona musiała korzystać z wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżącym przysługuje interes prawny wywodzony z faktu zmiany zaplanowanego sposobu zagospodarowania nieruchomości (działka nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...]w gminie [...]), potwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta [...]w dniu [...]sierpnia 2018 r. ([...]), co nie oznacza, że ingerencja Gminy w planowany sposób zagospodarowania (przez uchwalenie zaskarżonego aktu) była bezprawna. Badając zgodność z prawem aktu prawa miejscowego jakim jest zaskarżony plan należało odnieść się do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020r., poz 293 w skrócie u.p.z.p.). W myśl tego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Analiza dokumentacji planistycznej nie wskazuje, aby doszło do naruszenia trybu sporządzania planu, nadto zarzutów takich nie sformułowali w istocie sami skarżący. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący przedmiotem postępowania został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w u.p.z.p. oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w ustawie zasadniczej. Biorąc pod uwagę sformułowane w skardze zarzuty wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w jednym z orzeczeń odnoszących się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności stwierdził, że granice swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji także granice ochrony własności, stanowią swoiste ograniczenie praw właściciela. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy Kodeksu cywilnego nakazujące uwzględnienie społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności, przepisy tego Kodeksu określane mianem prawa sąsiedzkiego, niektóre przepisy o ochronie środowiska, o planowaniu przestrzennym, Prawa budowlanego, Prawa wodnego, o ochronie dóbr kultury i inne. Ustalenie granic swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji i granic ochrony prawa własności jest przeciwstawieniem się pojmowania prawa własności jako prawa absolutnego (wyrok TK z dnia 20.04.1993 r., OTK 1993, nr 1, poz. 8). Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, jak również art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Nie można żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji RP i w ślad za nim art. 140 k.c. oraz art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazane przepisy ustawowe wprowadzają ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic przewidzianych w ust. 3 art. 64 Konstytucji RP. Ograniczenia własności związane z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (rada gminy) została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów. Wynika to z treści art. 6 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (wyrok NSA z 25.05.2009r., sygn. akt II OSK 1778/08). Odnosząc się do podstawowego zdaniem Sądu zarzutu skargi, stwierdzić należy, że plan miejscowy nie musi być zgodny z dotychczas wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy. Ustawodawca w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przewidział sytuację, że może być uchwalony plan, którego ustalenia są inne niż wydane wcześniej decyzje o warunkach zabudowy (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 listopada 2019 r., II SA/Po 314/19). Przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ustanawia regułę, według której, wydana już decyzja o warunkach zabudowy traci moc, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne, niż w wydanej decyzji. Jest to konsekwencja zasady ustanowionej w art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z art. 65 ust. 2 ww. ustawy wynika natomiast, że zachowanie mocy decyzji o warunkach zabudowy odnosi się tylko do wydanej już ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie dotyczy natomiast przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, w odniesieniu do których nie doszło do wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji funkcję ochronną spełnią przepisy art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ograniczenie prawa własności w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozostaje bez rekompensaty. Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Władztwo planistyczne gminy polega na możliwości ustalenia przeznaczenia terenów na różne cele, w tym na cele publiczne, z naruszeniem absolutnie rozumianego prawa własności. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Dla osób, które z tego powodu poniosą straty u.p.z.p. przewiduje instytucje odszkodowania a dla osób, które na sporządzeniu planu zyskają, wprowadza instytucje tzw. renty planistycznej. Nie jest zatem sprzeczny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu § 15 ust. 1 zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...], co do ustalenia stawki procentowej, służącej naliczeniu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości związanej z uchwaleniem planu, ponieważ opłata taka jedynie potencjalnie może dotyczyć skarżących. Podstawę do ustalenia opłaty planistycznej daje wyłącznie oczywiste wykazanie, że wartość nieruchomości wzrosła na skutek przyjęcia nowych rozwiązań planistycznych. Istota obowiązku uregulowanego w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. sprowadza się do konieczności uregulowania przez właściciela opłaty w razie kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: uchwalenie planu miejscowego lub jego zmiana, wzrost wartości nieruchomości, zbycie nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ustalenia maksymalnej intensywności zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej na poziomie 0,8, oraz ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków usługowych - 12 m, tj. 3 kondygnacje nadziemne, to stwierdzić należy, że maksymalna wielkość zabudowy nieruchomości nie wynikała z treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]sierpnia 2018 r., dlatego nie można twierdzić, że § 19 pkt 2 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części [...]- część I i V prowadzi do "nadmiernych ograniczeń uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości na terenie objętym uchwalą". Natomiast dopuszczalna maksymalna powierzchnia zabudowy wg planu (40%) jest większa, niż wynikałaby z treści decyzji o warunkach zabudowy (37%). W odniesieniu do § 19 pkt 3 lit. d określającego maksymalną wysokość zabudowy na 12 m, to organ przekonująco wyjaśnił przyczyny takiego ukształtowania tego parametru. Miało to na celu ograniczenie wysokości zabudowy w rejonie, w którym dominuje zabudowa o wysokości 10-12 m. Odnosząc się do zarzutu nierównego traktowania poprzez określenie maksymalnej wysokości budynków sąsiednich na 13 m, w sytuacji gdy na działce skarżących osiągnąć może wysokość 12 m, wskazać należy, iż budynki nieznacznie wyższe zaplanowano w innej strefie oznaczonej na rysunku planu 2 U/P, tj. zabudowy usługowa, z wyłączeniem usług oświaty i zdrowia, zabudowa produkcyjna. Skarżący nie wykazali, żeby doszło do naruszenia ich interesu prawnego poprzez przewidzianą planem możliwość wydzielenia dróg wewnętrznych stanowiących dojazd do działek budowlanych, a nie ujętych na rysunku planu, o minimalnej szerokości 10 m dla terenów zabudowy usługowo-produkcyjnej, oraz poprzez ustalenie obowiązku realizacji miejsc do parkowania w granicach działki budowlanej w ilości 3 miejsca postojowe na 100m2 powierzchni użytkowej oraz 2 miejsca postojowe w przypadku lokali o powierzchni użytkowej mniejszej niż 100 m2 (§ 11 pkt 4 lit. c oraz § 11 pkt 5 lit. c). W ocenie Sądu ustalenia te nie wpływają bezpośrednio negatywnie na wykonywanie prawa własności działki skarżących i tym samym nie naruszają ich interesu. Ustalenia planu wynikające z § 27 pkt 3 lit. a, że drogi publiczne klasy dojazdowej 3KDD mają mieć szerokość w liniach rozgraniczających od 8,0 m do 15,6 m, a 5KDD szerokość 10 m, nie naruszają interesu prawnego skarżących w odniesieniu do przewidzianego w planie sposobu zagospodarowania ich działki. Skarżący nie wskazali w jaki sposób przyjęcie takiej szerokości drogi mogłoby realnie naruszać ich interes, biorąc pod uwagę przewidziany w planie sposób zagospodarowania ich działki. Skoro nie doszło do przekroczenie granic władztwa planistycznego Gminy, to Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.