II GSK 4554/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 624/15 w sprawie ze skargi A. w C. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozpowszechniania programu radiowego oraz naliczenia opłaty koncesyjnej 1. uchyla zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w części objętej punktem 2. tej decyzji; 2. uchyla decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w części objętej punktem 2. tej decyzji; 3. uchyla decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w części objętej punktem 3. tej decyzji; 4. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną; 5. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz A. w C. 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 624/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oraz naliczenia opłaty koncesyjnej. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że A. uzyskała w dniu [...] stycznia 2009 r. koncesję na kolejny okres nr [...], na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]", za udzielenie której ustalono opłatę w wysokości 48.542 zł. Jednocześnie decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, działając na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 3a, art. 33 ust. 2 i 3 i art. 39b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 253, poz. 2531 ze zm.), w pkt I uznał A. za nadawcę społecznego w zakresie dotyczącym koncesji nr [...], a w pkt II zwolnił A. z opłaty za udzielenie koncesji nr [...]. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. koncesjonariusz wystąpił o dokonanie zmiany koncesji nr [...], poprzez dopuszczenie emisji reklam w programie w wymiarze nie większym niż 3 minuty w ciągu godziny zegarowej. Jednocześnie wniósł o uchylenie statusu nadawcy społecznego. W związku z powyższym Przewodniczący KRRiT w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję nr [...] którą: 1) uchylił w całości decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w sprawie uznania A. za nadawcę społecznego, 2) dokonał zmiany pkt I koncesji Nr [...], poprzez wprowadzenie zapisu, że reklamy w programie nie mogą zajmować więcej niż 3 minuty w ciągu godziny zegarowej, 3) naliczył opłatę koncesyjną w wysokości 92.883 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pkt 1 i 3 decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. strona podniosła, że wnioskowała jedynie o uchylenie statusu nadawcy społecznego, a nie jak to zinterpretował organ uchylenia w całości decyzji przyznającej ów status. Zdaniem strony, uchylenie decyzji w całości spowodowało, że została potraktowana jako podmiot, który z dniem [...] stycznia 2009 r. nie był nadawcą społecznym i nie spełniał przesłanek do przyznania mu tego statusu, co bezpośrednio wpłynęło na ustalenie wysokości opłaty koncesyjnej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji utrzymał w mocy pkt 1 decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., uchylił tę decyzję w części dotyczącej pkt 3 oraz ustalił, że opłata koncesyjna wynosi 92.883 zł i równocześnie rozłożył ją na 5 rat. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że postępowanie zainicjowane wnioskiem w sprawie uchylenia statusu nadawcy społecznego toczyło się w oparciu o art. 155 k.p.a. W ocenie organu, wniosek strony z dnia [...] grudnia 2013 r., w którym wnosi o uchylenie statusu nadawcy społecznego, mógł zostać potraktowany wyłącznie jako wniosek o uchylenie decyzji nr [...], którą nadano tenże status. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o radiofonii i telewizji nie przewidują możliwości obniżenia przez organ opłaty koncesyjnej w związku z faktem posiadania przez koncesjonariusza statusu nadawcy społecznego przez pewien okres, krótszy niż czas na jaki udzielona została koncesja. Zgodnie z art. 40 ust. 6 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji okoliczność okresu pozostałego do wygaśnięcia koncesji ma być przez KRRiT uwzględniona proporcjonalnie w przepisach wykonawczych tylko w odniesieniu do zmiany koncesji, która ma wpływ na wysokość opłaty za udzielenie koncesji. W przedmiotowej sprawie, w związku z uchyleniem statusu nadawcy społecznego nie doszło do tak rozumianej zmiany koncesji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. zarzuciła organowi m.in. błędną wykładnię art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez uznanie, że w przypadku zmiany statusu nadawcy społecznego następuje zaktualizowanie opłaty za udzielenie koncesji, jak i za zmianę koncesji, w pełnej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że wniosek skarżącej organ mógł potraktować wyłącznie jako wniosek o uchylenie decyzji nr [...], którą nadano skarżącej status nadawcy społecznego. To rozstrzygnięcie zawierało dwa punkty: w pierwszym organ określił, że A. uzyskuje status nadawcy społecznego, a w drugim zwolnił z tego powodu nadawcę z opłaty za udzielenie koncesji Nr [...]. Obowiązkiem organu było więc uchylenie zarówno punktu pierwszego, jak i drugiego decyzji, co w efekcie prowadziło do konieczności uchylenia całej decyzji. Konsekwencją powyższego jest z kolei wymagalność opłaty za udzielenie koncesji, bowiem zwolnienie z jej uiszczenia jest ściśle związane z posiadaniem statusu nadawcy społecznego. Sąd I instancji podniósł, że skoro w rozpoznawanej sprawie, w związku z uchyleniem statusu nadawcy społecznego, nie doszło do zmiany koncesji Nr [...] brak było podstaw do stosunkowego zmniejszenia wysokości opłaty koncesyjnej, która staje się wymagalna w związku z uchyleniem statusu nadawcy społecznego, w odniesieniu do okresu pozostającego do końca obowiązywania koncesji. Opłata koncesyjna jest opłatą za dokonanie określonej czynności i wraz z jej dokonaniem powstaje tytuł, który jest niezależny od późniejszego wykonywania koncesji. Również w sytuacji dobrowolnej rezygnacji z dalszego wykonywania uprawnienia wynikającego z udzielonej koncesji koncesjonariusz jest zobowiązany do zapłaty całej opłaty. A. złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 624/15 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji względnie, na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego: 1. art. 39b ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 10 oraz w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w przypadku zmian w zakresie statusu nadawcy społecznego (uchylenie statusu nadawcy społecznego na dobrowolny wniosek nadawcy) w trakcie okresu, na który koncesja została udzielona, brak jest podstaw do zwolnienia z opłaty za udzielenie koncesji, a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że istnieją podstawy do obciążenia strony pełną opłatą koncesyjną, jak i opłatą za jej zmianę, 2. art. 40 ust. 12 w zw. z art. 39b ust. 3 oraz 4 pkt 10 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że art. 40 ust. 12 ustawy znajduje zastosowanie (jednolity charakter opłaty koncesyjnej) także w sytuacji zmian w statusie nadawcy społecznego na dobrowolny wniosek strony bez naruszenia art. 4 pkt 10, a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że istnieją podstawy do obciążenia strony pełną opłatą koncesyjną, jak i opłatą za jej zmianę, 3. art. 40 ust. 6 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji oraz § 9 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych oraz sposobu ich wyliczania (Dz. U. z 2012 r., poz. 1370) poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w przypadku uchylenia statusu nadawcy społecznego na dobrowolny wniosek strony brak jest podstaw do możliwości zastosowania zasady proporcjonalnego obliczenia opłaty za udzielenie koncesji. Skarżąca postawiła również zarzuty naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 6 oraz 155 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi kasacyjnej oraz nieuchylenie decyzji organu, ewentualnie nieuznanie za nieważnych decyzji w zakresie uchylenia w całości decyzji nr [...], pomimo że decyzje te wykraczały swoim zakresem poza wniosek A. i oprócz zmiany w zakresie statusu nadawcy społecznego uchylały decyzję w zakresie zwolnienia z opłaty koncesyjnej, co nie było przedmiotem wniosku A., a także pogarszały sytuację skarżącej w związku z nałożeniem opłaty koncesyjnej za okres, w którym skarżąca pozostawała nadawcą społecznym oraz była zwolniona z tejże opłaty, a także decyzje wydane były bez podstawy prawnej, 2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu, pomimo że w związku z uchyleniem w całości decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., która w pkt II udzielała zwolnienia z opłaty za udzielenie koncesji, materializuje się obowiązek zapłaty opłaty koncesyjnej ustalonej w pkt IV decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. i w tej sytuacji strona skarżąca jako długoletni nadawca społeczny obarczona jest obowiązkiem zapłaty dwóch opłat za koncesję i jednej za jej zmianę, 3. art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu, pomimo że nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie uwzględniono, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] dokonano zmiany warunków wykonywania koncesji poprzez nadanie możliwości nadawania reklam w wymiarze nie większym niż 3 minuty w ciągu godziny zegarowej (pkt 2 I. tiret szóste decyzji) co wyczerpuje zmiany, o jakich mowa § 7 ust. 2 pkt 1 oraz § 9 rozporządzenia, a tym samym zastosowanie zasady proporcjonalnego obliczenia opłaty koncesyjnej z uwzględnieniem okresu pozostałego do wygaśnięcia koncesji, 4. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. sprowadzające się do stwierdzenia, że Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić, w szczególności powinien odnieść się do określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasady proporcjonalności w związku z art. 40 ust. 1, art. 39b ust. 2 oraz art. 4 pkt 10 ustawy, tj. w kontekście nałożenia na stronę, która miała przez dotychczasowy okres obowiązywania koncesji status nadawcy społecznego i związane z tym ustawowo ograniczenia w prowadzeniu działalności radiowej, opłaty za udzielenie koncesji oraz zmianę koncesji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że ustawodawca nie zawarł żadnych szczegółowych uregulowań prawnych, które określałyby sposób działania w sytuacji, gdy strona traci walor nadawcy społecznego i które niweczyłyby status nadawcy społecznego w dotychczasowym okresie. W takim przypadku dochodzi do kolizji norm art. 39b ust. 2 oraz art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, w których mowa jest z jednej strony o poborze opłaty za udzielenie koncesji natomiast z drugiej strony mowa jest o zwolnieniu nadawcy społecznego z tejże opłaty. Zdaniem skarżącej, wykładnia celowościowa art. 39b ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji prowadzi do wniosku, że w sytuacji dobrowolnej zmiany statusu nadawcy społecznego i utraty przez niego takiego charakteru, nie ma podstaw do obciążania podmiotu opłatą koncesyjną za cały okres obowiązywania koncesji. Za takim rozumieniem i stosowaniem przepisu przemawia intencja ustawodawcy, który nadał specjalny walor instytucjom, których program upowszechnia specyficzną działalność i która to działalność nie może zawierać scen lub treści mogących mieć negatywny wpływ na prawidłowy fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój małoletnich, a dodatkowo brak jest w nich przekazów handlowych i nie pobiera się z tytułu rozpowszechniania, rozprowadzania lub odbierania programu żadnych opłat. Gdyby zamiarem ustawodawcy było obciążenie danego podmiotu pełną opłatą koncesyjną w przypadku utraty statusu nadawcy społecznego, dałby temu wyraz w regulacji analogicznej jak w art. 40 ust. 12 lub też uregulowałby to w art. 39b ust. 3, czego jednak nie uczynił. Skarżąca zauważyła, że Sąd I instancji nie odniósł się do charakteru prawnego decyzji uchylającej status nadawcy społecznego, nie dokonując w tym zakresie żadnych rozważań. W ocenie skarżącej, jedyną opłatą, jaką można przypisać w takiej sytuacji, jest opłata za zmianę koncesji i to naliczana w sposób proporcjonalny. Takie rozumienie przepisów jest nie tylko spójne systemowo, ale również jest wyrazem równego traktowania podmiotów w stosunkach publicznoprawnych. Gdyby bowiem od samego początku A. realizowała koncesję z możliwością nadawania reklam, to poniosłaby tylko jedną opłatę. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 39b ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, jedynie w przypadku naruszenia przez nadawcę społecznego wymogów określonych w art. 4 pkt 10 organ koncesyjny wydaje decyzję o uchyleniu decyzji o uznaniu za nadawcę społecznego, w której stwierdza obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w ust. 2 wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia udzielenia lub zmiany koncesji. Należy zatem uznać a contrario, że w przypadku braku naruszenia art. 4 pkt 10 ustawy i utraty statusu nadawcy społecznego na wniosek strony brak jest podstaw do obciążenia podmiotu opłatą z tytułu udzielenia koncesji. Skarżąca zauważyła ponadto, że pomimo iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdzono, że część z opłaty 92.883 zł, tj. kwota 48.542 zł stanowi opłatę określoną w pkt. IV decyzji koncesyjnej (decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]), to formalnie w związku z uchyleniem decyzji [...], która w pkt II zwalniała A. z opłaty koncesyjnej, brak jest obecnie podstaw do uznania, że określona już w decyzji nr [...] opłata koncesyjna została wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie została ona bowiem w żaden sposób wzruszona poprzez uchylenie, zmianę lub uznanie za nieważną. Formalnie zatem w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja nr [...] ustalająca opłatę koncesyjną w wysokości 48.542 zł (wobec uchylenia zwolnienia) oraz decyzja Nr [...], która ustala opłatę w wysokości 92.883 zł, w tym opłatę koncesyjną w wysokości 48.542 zł. Skarżącej został zatem przypisany obowiązek zapłaty kwoty łącznej 141.425 zł. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej są w pewnym zakresie uzasadnione i dlatego skarga kasacyjna została w części uwzględniona. Sąd I instancji, oddalając skargę A. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] grudnia 2014 r., podzielił w całości stanowisko organu co do tego, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. statusu koncesjonariusza przez uchylenie rozstrzygnięcia uznającego go za nadawcę społecznego i uchylenie związanego z tym zwolnienia z opłaty za udzielenie koncesji daje podstawę do wymierzenia koncesjonariuszowi opłaty koncesyjnej obejmującej opłatę pierwotną za udzielenie koncesji decyzją z [...] stycznia 2009 r., opłatę za zmianę tej koncesji dokonaną decyzją z [...] sierpnia 2010 r. i wreszcie opłatę za zmianę koncesji na mocy decyzji z [...] czerwca 2014 r. utrzymanej, co do zasadniczego rozstrzygnięcia, w mocy zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Przewodniczącego KRRiT z [...] grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska Sądu I instancji. Należałoby przypomnieć, że sytuacja prawna koncesjonariusza została określona dwoma wydanymi z tą samą datą ([...] stycznia 2009 r.) decyzjami: decyzją - koncesją na rozpowszechnianie programów radiowych za pomocą stacji nadawczej w C., zawierającą ustalenie opłaty za udzielenie tej koncesji i decyzją tego samego organu o uznaniu koncesjonariusza za nadawcę społecznego i o zwolnieniu go z opłaty za udzielenie wyżej wymienionej koncesji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, obie te decyzje dotyczą materii koncesyjnej. Tą materią jest w zakresie istotnym dla rozpatrywanej sprawy ustalenie opłaty za udzielenie koncesji (pierwsza decyzja) i jednocześnie zwolnienie od tej opłaty w wyniku uznania koncesjonariusza za nadawcę społecznego (druga decyzja). W świetle więc art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o radiofonii i telewizji określających w sposób otwarty elementy koncesji w przypadku jednoczesnego, z tą samą datą decydowania o udzieleniu koncesji i o nadaniu statusu nadawcy społecznego wszystkie te rozstrzygnięcia mogły, a nawet powinny znaleźć się w jednej decyzji koncesyjnej, oczywiście z wyjątkiem jednoczesnego ustalenia opłaty za udzielenie koncesji i zwolnienia od tej opłaty. Niemniej jednak ze względu na tę zbieżność czasową obu decyzji należy, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjąć, że zwolnienie od opłaty za udzielenie koncesji w związku z nadaniem statusu nadawcy społecznego, zawarte w drugiej decyzji niejako uchyliło (zdezaktualizowało) rozstrzygnięcie o wymierzeniu tej opłaty dokonane pierwszą decyzją o udzieleniu koncesji. Inaczej oba te jednoczesne rozstrzygnięcia dotyczące opłaty pozostałyby w stosunku do siebie w niedającej się usunąć sprzeczności. Nie ma bowiem dostatecznych podstaw prawnych do przyjęcia, że w takim przypadku zwolnienie od opłaty powoduje np. jedynie zawieszenie wykonania rozstrzygnięcia wymierzającego opłatę. Trzeba ponadto podkreślić, że uchylenie bądź zmiana decyzji administracyjnej wywołuje skutki na przyszłość (ex nunc). A zatem uchylenie decyzją Przewodniczącego KRRiT z [...] czerwca 2014 r. decyzji z [...] stycznia 2009 r. o nadaniu koncesjonariuszowi statusu nadawcy społecznego, zaktualizowało obowiązek uiszczenia opłaty za udzielenie (zmianę) koncesji, ze skutkiem na przyszłość, od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję uchylającą. Na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy opłatę pobiera się zarówno za udzielenie koncesji, jak i za zmianę koncesji. Decyzja Przewodniczącego KRRiT z [...] czerwca 2014 r. dokonała zmiany koncesji z [...] stycznia 2009 r. oraz zmiany warunków prowadzenia działalności objętej koncesją (należących do materii koncesyjnej), określonych w uchylonej tą decyzją decyzji organu z [...] stycznia 2009 r. Zmiana polegała na uchyleniu statusu nadawcy społecznego i uchyleniu zwolnienia od opłaty za udzielenie koncesji. Miała ona wpływ na wysokość opłaty za zmianę koncesji. Przed zmianą koncesjonariusz był bowiem zwolniony z opłaty, ponadto wysokość opłaty po zmianie decyzji koncesyjnej była zdeterminowana udzieleniem koncesjonariuszowi zezwolenia na emitowanie reklam w wymiarze nie większym niż 3 minuty w ciągu godziny zegarowej (§ 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych oraz sposobu ich wyliczania). Z tych powodów ustalenie wysokości opłaty za zmianę koncesji dokonaną decyzją z [...] czerwca 2014 r. powinno uwzględnić treść art. 40 ust. 6 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji. Z tego co powiedziano wynika, że w rozpatrywanym przypadku organ nie miał podstaw do ustalenia koncesjonariuszowi w decyzji z [...] czerwca 2014 r. opłaty za zmianę koncesji, z uwzględnieniem opłat, z których koncesjonariusz – nadawca społeczny był wcześniej zwolniony z mocy art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji prawa (opłaty za udzielenie koncesji decyzją z [...] stycznia 2009 r. i opłaty za zmianę tej koncesji dokonaną decyzją z [...] sierpnia 2010 r.). Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wymierzenia koncesjonariuszowi opłaty za zmianę koncesji stanowiącej sumę trzech opłat: za udzielenie koncesji w 2009 r., zmianę tej koncesji w 2010 r. i zmianę koncesji w 2014 r. W tym zakresie Sąd uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając również na podstawie art. 188 p.p.s.a. w odpowiedniej części wydane w tej sprawie decyzje administracyjne Przewodniczącego KRRiT. Sąd II instancji nie podzielił natomiast zarzutów skargi kasacyjnej co do tego, że organ rozstrzygnięciami zawartymi w decyzji z [...] czerwca 2014 r. wyszedł poza ramy orzekania na podstawie art. 155 k.p.a., ponieważ poza wnioskowaną zmianą dotyczącą statusu nadawcy społecznego niejako z urzędu uchylił zwolnienie koncesjonariusza od opłaty koncesyjnej z tytułu udzielenia koncesji w 2009 r. W związku z tym Sąd, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną w zakresie, w jakim Sąd I instancji oddalił skargę na rozstrzygnięcia zawarte w obu decyzjach administracyjnych, dotyczące uchylenia uznania wnoszącego skargę kasacyjną za nadawcę społecznego i związanego z tym statusem zwolnienia od opłaty za udzielenie koncesji. Uchylenie koncesjonariuszowi statusu nadawcy społecznego nastąpiło na jego wniosek. Uchylenie zwolnienia od opłaty za udzielenie koncesji jest zaś oczywistą, wynikającą z przepisów prawa, konsekwencją uchylenia statusu nadawcy społecznego. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200, art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).