II FZ 485/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3803/06 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej "decyzji". Przedmiotem rozpoznania Sądu pierwszej instancji była skarga na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 września 2006 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne, w której K. O. argumentował, że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 27 § 1 i 3 oraz art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd pierwszej instancji zaś odmowę wstrzymania wykonania "decyzji" uzasadnił tym, że skarżący nie uzasadnił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia zachodzi wówczas, gdy zostanie uprawdopodobnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wskazania zaś ich w uzasadnieniu uniemożliwia uwzględnienie wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że sam fakt pozostawania bez pracy (decyzja o uznaniu za bezrobotnego) jest uzasadnieniem wniosku. Zarzucił w związku z tym naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Otóż pomijając nawet to, że w zażaleniu podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., który dotyczy postanowienia wydawanego nie przez sąd, lecz przez organ administracyjny - co wynika wprost z przepisu - a zarzut powinien odnosić się do naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż o był podstawą prawną wyroku, to zażalenie jest nieuzasadnione. Otóż okoliczność, że skarżący pozostaje bez pracy nie jest okolicznością faktyczną uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy w toku egzekucji administracyjnej zajęto zobowiązanemu świadczenie emerytalne i zajęcie to nie przekracza wysokości emerytury, z której prowadzona jest egzekucja grzywny nałożonej mandatem karnym. Zauważyć przy tym należy, że trudno mówić o zaistnieniu przesłanki znacznej szkody o jaką chodzi w art. 61 § 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy okaże się, iż skarga na postanowienie zostanie uwzględniona i wyegzekwowana grzywna zwrócona. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a.