II GSK 1607/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. sygn. akt VI SAB/Wa 72/20 w sprawie ze skargi G. w H., Niemcy na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie bezczynności organu w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego 1. postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r., sygn. akt VI SAB/Wa 73/20 w ten sposób, że w wierszu dziesiątym od dołu sentencji, następujące po słowach "Ministra Klimatu z" oznaczenie daty dziennej "22" skreślić i wpisać to miejsce oznaczenie daty dziennej "20". 2. oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz G. z siedzibą w H., Niemcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 marca 2021 r. po rozpoznaniu skargi G. e. V. z siedzibą w H., Niemcy na bezczynność Ministra Środowiska w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Klimatu z [...] marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...] stwierdził, że: organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; oddalił skargę w pozostałym zakresie; zasądził koszty postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że 20 kwietnia 2020 r. wymieniona organizacja społeczna (dalej też, jako stowarzyszenie) złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym, wszczętym z wniosku A. S. A. o zmianę koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża [...]. W dniu 3 czerwca 2020 r. wystosowano do stowarzyszenia wezwanie, opatrzone numerem sprawy [...], do usunięcia braku tego wniosku, polegającego na niezałączeniu oryginału pełnomocnictwa dla reprezentującego wnioskodawcę radcy prawnego. W dniu 27 kwietnia 2020 r. stowarzyszenie złożyło jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Klimatu z [...] marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...]. W dniu 8 czerwca 2020 r. organ wezwał stowarzyszenie do uzupełnienia także tego wniosku, również w zakresie oryginału pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu. To wezwanie oznaczono innym numerem sprawy – [...]. Oryginał pełnomocnictwa złożono do organu 16 czerwca 2020 r. w dwóch egzemplarzach. Obydwa dokumenty obejmowały upoważnienie dla radcy prawnego do działania w imieniu stowarzyszenia w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], obydwa oznaczone zostały również tym samym nr sprawy – [...]. W dniu 3 sierpnia 2020 r. Minister Klimatu zawiadomił Stowarzyszenie G. e. V. w H., że jego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego samego organu z [...] marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...], wobec nieuzupełnienia braku formalnego, został – na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." – pozostawiony bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone orzeczenie wskazał, iż przed Ministrem Klimatu toczyło się tylko jedno postępowanie – w sprawie zmiany decyzji w przedmiocie udzielenia koncesji. Zdaniem tego Sądu zgłoszenie przez stowarzyszenie żądania dopuszczenia do udziału w tym procesie nie mogło wygenerować nowej sprawy indywidualnej. W konsekwencji braki formalne wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, w zakresie brakującego oryginału pełnomocnictwa uzupełniono 16 czerwca 2020 r. Dodatkowe wezwanie strony do złożenia pełnomocnictwa było zatem w ocenie Sądu I instancji nieuprawnione. W konsekwencji nie można było pozostawić wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania. Wywodzenie negatywnych skutków procesowych z faktu opatrzenia nieprawidłowym "numerem sprawy" pisma przewodniego stanowi naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, iż wystąpienie przez organizację społeczną z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w procesie wymagało rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności tej kwestii, bowiem od oceny tego żądania zależało to, czy skarżący uzyskałby legitymację do zaskarżenia decyzji wydanej przez organ w pierwszej instancji. W zależności od wyniku tego postępowania wpadkowego, należało albo nadać bieg wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo – stwierdzić jego niedopuszczalność, na podstawie art. 134 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, iż pomimo złożenia przez skarżącego ponaglenia organ nie załatwił sprawy, nie wywiązał się z również z obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a., rezygnując z wyznaczenia nowego terminu jej załatwienia. Powyższe doprowadziło do ograniczenia realizacji przez organizację społeczną jednego z jej podstawowych praw procesowych – skutecznego zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji. Z tego względu Sąd przyjął, że bezczynność organu miała charakter rażący. Sąd oddalił skargę w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w określonym terminie, uzależniając jej wydanie od postępowania uruchomionego wnioskiem stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Dopiero prawomocne przesądzenie tego żądania otworzyć może drogę do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Zaskarżając powyższy wyrok w całości Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jego uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz organu od G. e.V w H. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowań u przed sądami administracyjnymi, zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie doszło do bezczynności Ministra Środowiska w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, która nosiła znamiona rażącego naruszenia prawa podczas gdy w analizowanym przypadku Minister Środowiska był uprawiony do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania, a w sprawie nie doszło do przekroczenia terminów ustalonych przepisami art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., a w konsekwencji nie doszło do bezczynności po stronie organu; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż Minister Środowiska nie był uprawniony do wywodzenia wobec skarżącego negatywnych skutków procesowych wobec opatrzenia przez skarżącego nieprawidłowym numerem sprawy pisma przewodniego przy którym przesłane zostało pełnomocnictwo w uzupełnieniu braku formalnego, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy przed właściwym organem prowadzone były dwa odrębne postępowania tj. postępowanie w sprawie zmiany decyzji w przedmijcie udzielenia koncesji i odrębne postępowanie (tzw. wpadkowe) w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu a organ był uprawniony do dwukrotnego żądania złożenia przez skarżącego wymaganego pełnomocnictwa; 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w toku prowadzonego postępowania wadliwie doszło do pozostawienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania pomimo braku do tego podstaw, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy organ był jak najbardziej uprawiony do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania w oparciu o art. 64 § 2 kpa wobec nieuzupełnienia braku formalnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy polegającego na niezałączeniu w sprawie pełnomocnictwa uprawniającego do działania. Organ złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Mając na uwadze art. 182 § 2 p.p.s.a., strona przeciwna nie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. e.V w H. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że istota spornego w rozpatrywanej sprawie zagadnienia odnosi się do oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli działalności Ministra Środowiska oraz prawidłowości rezultatu tej kontroli, który wyraził się w ustaleniu, że w sprawie wniosku G. e. V. z siedzibą w H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Wyrok ten, mimo częściowo błędnego uzasadnienia – co wobec konsekwencji wynikających z art. art. 184 in fine p.p.s.a. nie daje jednak podstawy, aby kontrolowane orzeczenie uchylić – odpowiada bowiem prawu (por. w tej mierze np. wyroki NSA z: 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15). Odpowiadając na zarzuty skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, na wstępie należy wyjaśnić, że jakkolwiek faktem jest, iż przepisy ustawy p.p.s.a. nie określają na czym stan bezczynności organów administracji polega, ani też nie definiują pojęcia "stanu bezczynności organu", to jednak nie oznacza to, że treść tego pojęcia, w sensie przedmiotowym i podmiotowym jest niedookreślona, a zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach na bezczynność organów administracji niczym nieograniczony. Poza sporem jest bowiem, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jest wyznaczony zawartym w tym przepisie odesłaniem do art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy (a także art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. definiującym bezczynność), zaś zakres podmiotowy, treścią pojęcia "działalności administracji publicznej". Z powyższego wynika, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania – na wniosek lub z urzędu – polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje on żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo – mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa – nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a. Istotnym kryterium oceny pozostawania/niepozostawania przez organ w bezczynności jest również niewątpliwie regulacja zawarta przepisach rozdziału 7 "Załatwianie spraw" Działu I "Przepisy ogólne" ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W kontekście wyznaczonych przepisami art. 35 § 1 – 4 k.p.a. terminów załatwienia sprawy, z której to regulacji wywodzona jest zasada załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, podkreślić należy również znaczenie przepisu § 5 art. 35, z którego wynika, że terminy załatwiania spraw określają czas efektywny, jakim dysponuje organ administracji na ich rozpatrzenie i podjęcie decyzji. Należy więc stwierdzić, że ocena zasadności skargi na bezczynność organu oraz zawartego w tej skardze żądania musi być zasadniczo konfrontowana z istnieniem prawnego obowiązku działania organu administracji zobowiązanego – na wniosek lub z urzędu – do załatwienia konkretnej sprawy w sposób, w formie i w terminie, przewidzianymi w przepisach obowiązującego prawa. W rozpatrywanej sprawie, której istota sprowadza się do kwestii oceny istnienia/nieistnienia stanu bezczynności Ministra Środowiska w rozpoznaniu wniosku G. e. V. z siedzibą w H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], podstawowe znaczenie miało ustalenie dotyczące istnienia, skorelowanego z treścią żądania skargi na bezczynność, obowiązku działania wymienionego organu, a mianowicie obowiązku rozpatrzenia wymienionego wniosku w sposób przewidziany przepisami obowiązującego prawa, co – a trzeba to podkreślić – determinowane było uprzednim rozpoznaniem wniosku organizacji społecznej o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], albowiem – jak zasadnie podkreślił to Sąd I instancji – od oceny zasadności żądania zawartego w wymienionym wniosku oraz kierunku wydanego w tej sprawie postanowienia uzależnione było istnienie legitymacji procesowej do skutecznego zaskarżenia przez organizację społeczną przywołanej powyżej decyzji koncesyjnej. W świetle osadzonego na gruncie normatywnej treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów podejścia do rozumienia pojęcia "bezczynności" trzeba stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo zrekonstruował i zidentyfikował żądanie zawarte w skardze na bezczynność Ministra Środowiska, a w relacji do daty zainicjowania – wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2020 r., którego braki formalne zostały skutecznie uzupełnione w dniu 16 czerwca 2020 r. – (wpadkowego) postępowania w sprawie dopuszczenie G. e. V. z siedzibą w H. do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...] oraz daty wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] marca 2020 r. – co nastąpiło w dniu 27 kwietnia 2020 r. – zasadnie ocenił również, że w sprawie rozpatrzenia tego wniosku organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności, a co więcej, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślając, że zagadnienie nadania biegu wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji jego rozpoznanie w zainicjowanym tym wnioskiem postępowaniu, warunkowane były nie dość, że uprzednim rozstrzygnięciem żądania G. e. V. z siedzibą w H. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu koncesyjnym, to również konsekwencjami wynikającymi z etapu tego postępowania, a mianowicie etapu na którym żądanie to zostało zgłoszone – z punktu widzenia oceny odnośnie do skuteczności wniosku organizacji społecznej o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu, a co za tym idzie skuteczności wniesionego przez nią środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wymienioną decyzją, istotną okoliczność mogła bowiem stanowić potrzeba ustalenia faktu zaskarżenia wydanej w tej sprawie decyzji z [...] marca 2020 r. przez legitymowany do tego podmiot (stronę), a co za tym idzie potrzeba ustalenia faktu wszczęcia, w trybie art. 127 § 3 k.p.a., postępowania w sprawie uchylenia bądź zmiany tej decyzji (zob. szeroko w tej kwestii wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3420/21 oraz przywołane tam orzecznictwo i literaturę przedmiotu) – w nie mniej stanowczy sposób trzeba podkreślić, że o odmowie dopuszczenia G. e. V. z siedzibą w H. do udziału w wymienionym postępowaniu koncesyjnym organ administracji orzekł dopiero postanowieniem z [...] października 2020 r., z którego wynika, że wyłączną przesłanką oceny odnośnie do braku zasadności oraz dopuszczalności wniosku o dopuszczenie do udziału w przywołanym postępowaniu stanowił argument z treści art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którym, jeżeli koncesja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach podjętą w postępowaniu toczącym się z udziałem społeczeństwa, w postępowaniu koncesyjnym nie stosuje się przepisów o udziale organizacji społecznych. Jest to okoliczność istotna. Jeżeli bowiem – co trzeba uznać za oczywiste – wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., pozostawał w ścisłym funkcjonalnym związku z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem nadanie mu biegu i jego rozpoznanie w inicjowanym nim postępowaniu przed organem, który wydał przywołaną powyżej decyzję, warunkowane było uprzednim załatwieniem wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu koncesyjnym to – abstrahując już nawet od przywołanych powyżej konsekwencji etapu, na którym G. e. V. z siedzibą w H. wystąpił z żądaniem dopuszczenia do udziału w wymienionym postępowaniu – należy stwierdzić, że wobec jednoznacznej treści art. z 33 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze (co wynika także z uzasadnienia przywołanego powyżej postanowienia z [...] października 2020 r.) oraz konsekwencji mających wynikać z przywołanego przepisu prawa, zarówno wniosek o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, jak i powiązany z nim wniosek organizacji społecznej o ponowne rozpoznanie sprawy załatwionej decyzją z [...] marca 2020 r., powinny być – co należy z całą mocą podkreślić – rozpoznane bez zbędnej zwłoki. Co więcej, wobec odmowy dopuszczenia G. e. V. z siedzibą w H. do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji Nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], wniosek organizacji społecznej o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] marca 2020 r. powinien być jednocześnie uznany za niedopuszczalny na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 in fine k,p.a. W świetle przedstawionych argumentów za uzasadnione trzeba więc uznać stwierdzenie, że Minister Środowiska nie dość, że pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku G. e. V. z siedzibą w H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przywołaną powyżej decyzją, to również, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślając w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z dnia: 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2018 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura przedmiotu), o kwalifikowanej formie bezczynności organu administracji w rozpatrywanej sprawie trzeba wnioskować na tej właśnie podstawie, że przywołany przepis ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, który stanowił podstawę wydania postanowienia z [...] października 2020 r. o odmowie dopuszczenia G. e. V. z siedzibą w H. do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża [...], nie uzasadniając żadnej zwłoki w załatwieniu wniosku organizacji społecznej, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., tym bardziej nie uzasadniał jej również w odniesieniu do rozpoznania w prawidłowej formie wniosku organizacji społecznej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] marca 2020 r. Jeżeli bowiem, kwalifikowana forma bezczynności zakłada koniunkcję dwóch przesłanek, a mianowicie naruszenie normatywnego wzorca działania oraz brak realizacji wartości prawem chronionych (por. Z. Cieślak, Decyzja administracyjna a rażące naruszenie prawa, "Glosa" 1995, nr 2, s. 5 i n.), to w rozpatrywanej sprawie należałoby to odpowiednio odnosić do naruszenia określonego w art. 12 k.p.a. (w związku z 134 k.p.a.) normatywnego wzorca działania organu w relacji do wynikającego z tego naruszenia stopnia naruszenia takich wartości prawem chronionych, jak chociażby zasada pewności prawa oraz pewności wydania rozstrzygnięcia. Z przedstawionych powodów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwione. Jednocześnie, działając na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu sprostować zaskarżony wyrok w zakresie odnoszącym się do oczywistej omyłki zawartej w jego komparycji, w której Sąd I instancji błędnie wskazał datę wydania przez Ministra Klimatu decyzji w przedmiocie zmiany koncesji nr [...]. Decyzja ta bowiem nie została wydana w dniu [...] marca 2020 r., lecz w dniu [...] marca 2020 r. Jeżeli z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika przy tym, że w jego części sprawozdawczej Sąd I instancji prawidłowo wskazywał datę wydania wymienionej decyzji, to zaistniałą sytuację – to jest brak korespondencji między treścią komparycji wyroku oraz jego uzasadnienia – należało ocenić należało nie inaczej, jak odpowiadającą hipotezie normy rekonstruowanej z art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. Błąd pisarski jest bowiem oczywistą omyłką również wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu oraz rzeczywistym intencjom sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu (zob. np. postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 1889/10). W związku z tym, w komparycji zaskarżonego wyroku, następujące po słowach "Ministra Klimatu z" oznaczenie daty dziennej "[...]" należało skreślić i wpisać to miejsce oznaczenie daty dziennej "[...]". Wobec powyższego, Sąd Administracyjny na podstawie art. 184, art. 156 § 3 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.