II GZ 218/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1093/19 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1093/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. S. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie w dniu 26 lipca 2019 r. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyżej opisaną skargę B. S. Następnie Sąd I instancji przekazał akta Sądowi kasacyjnemu celem rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2019 r. Zarządzeniem z dnia 1 października 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o udzielenie informacji, czy w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1093/19, do dnia 11 października 2019 r. wpłynął do tego Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 28 sierpnia 2019 r. W odpowiedzi z dnia 15 października 2019 r., Sąd I instancji poinformował, że do dnia 11 października 2019 r. nie wpłynął wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku do sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1093/19. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednak zgodnie z art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia o oddaleniu skargi. W przypadku uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę ochrona tymczasowa traci bowiem rację bytu wynikającą z tego, że trwa ona tak długo, jak długo nie rozstrzygnięto prawomocnie o tym, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W niniejszej sprawie, przed rozpoznaniem zażalenia na zaskarżone postanowienie z dnia 5 lipca 2019 r., Sąd I instancji wydał wyrok oddalający skargę. W sprawie nie złożono wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie otwartym do dokonania tej czynności (co do zasady siedmiodniowym, stosownie do art. 141 § 2 p.p.s.a. lub trzydziestodniowym zgodnie z art. 177 § 2 p.p.s.a.), co potwierdza informacja udzielona Sądowi kasacyjnemu przez Sąd I instancji w dniu 15 października 2019 r. (k. 67 akt WSA). Postępowanie sądowoadministracyjne zakończyło się zatem prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co skutkuje tym, że bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie zażalenia na postanowienie odmawiające zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.