I SA/Bk 866/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, asesor sądowy WSA Marcin Kojło, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty w podatku od towarów i usług oraz oprocentowania nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za okresy rozliczeniowe: maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz styczeń, luty i maj 2011 r. oddala skargę UZASADNIENIE I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Wnioskiem z dnia 25 marca 2020 r. pełnomocnik Gminy D. (dalej jako: "Gmina") wystąpił o zwrot oprocentowania nadpłaty oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym, wykazanych do zwrotu za okres od dnia powstania nadpłaty (od dnia zapłaty podatku) do trzydziestego dnia od publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015 r., w sprawie C-276/14 Gmina Wrocław w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wynikających z korekt deklaracji VAT-7 z następujących dat: - 22 lipca 2014 r. za okresy maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r., - 2 stycznia 2015 r. za okresy styczeń, luty i maj 2011 r. Uzasadniając wniosek, pełnomocnik Gminy wskazał na złożone w dniach 1 sierpnia 2014 r. i 22 stycznia 2015 r. wnioski o stwierdzenie nadpłaty za okresy maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz styczeń, luty i maj 2011 r. wraz z korektami deklaracji VAT-7. Pełnomocnik wskazał, że uzasadnienie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie zawierało powołania się na wyrok TSUE C-276/14 opublikowany w Dz. Urz. UE z 16 listopada 2015 r. (C2015.381.7), gdyż wyrok ten wydany został dopiero 26 września 2015 r. Zdaniem pełnomocnika nadpłata podatku powstała w wyniku dokonania przez jednostkę samorządu terytorialnego korekty rozliczeń z powołaniem się na wyrok TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 Gmina Wrocław, a zatem stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 74 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2002 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "o.p."). W konsekwencji nadpłata ta podlega oprocentowaniu na podstawie art. 78 § 5 pkt 1 lub 2 o.p., w zależności od terminu złożenia wniosku o zwrot nadpłaty. 2. Po rozpatrzeniu wniosku Gminy z 25 marca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...], odmówił zwrotu oprocentowania nadpłaty w podatku od towarów i usług oraz oprocentowania nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za poszczególne okresy rozliczeniowe. 3. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, pełnomocnik Gminy pismem z 22 lipca 2020 r. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. 4. Decyzją z [...] października 2020 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzja stwierdzająca nadpłatę została wydana [...] grudnia 2018 r. Nadpłata za poszczególne miesiące została zwrócona Gminie w 18 stycznia 2019 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 2 o.p.; zachowanie terminu zwrotu nadpłaty wyklucza jej oprocentowanie. DIAS dodał, że w przedmiotowej sprawie nadpłata powstała po przeprowadzonym postępowaniu wszczętym na wniosek Gminy z 1 sierpnia 2015 r. i 22 stycznia 2015 r. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 o.p. Powstanie tego rodzaju nadpłaty reguluje art. 74a o.p. Jedynym przepisem nakazującym oprocentowanie nadpłat powstałych w trybie art. 74a o.p. jest art. 78 o.p. Odnosząc się zaś do unijnego kontekstu odwołania, DIAS zauważył, że Gmina Dziadkowice nie skorzystała z przysługującego jej prawa rozliczenia wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2016 poz. 1454, dalej jako: "ustawa szczególna"). Stwierdzona nadpłata w podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. i 2011 r. nie była konsekwencją korekt rozliczeń na podstawie przepisów ustawy szczególnej. Gmina miała świadomość konieczności złożenia scentralizowanych rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące. Zatem po wydaniu wyroku TSUE w sprawie C-276/14 mogła dopełnić tej powinności także w odniesieniu do spornego okresu, jednak zaniechała dokonania tej czynności. 5. Nie zgadzając się z powyższym, Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła naruszenie: - art. 78 § 5 pkt 2 w zw. z art. 74 o.p. - poprzez błędną interpretację i uznanie, iż wnioskowany przez Gminę zwrot nadpłaty nie powstał w wyniku wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015 r. w sprawie Gmina Wrocław przeciwko Minister Finansów (C-276/14), co w konsekwencji prowadziło do odmowy wypłaty oprocentowania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010, 2011 r.; - art. 121 § 1 o.p. z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu wskazanych w skardze zasad konstytucyjnych. Mając na uwadze powyższe, Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o kosztach postępowania. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym: Podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie a sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. 4. Podstawę rozważań w niniejszej sprawie stanowią następujące przepisy: W myśl art. 72 § 1 pkt 1 o.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Art. 74 tej ustawy stanowi, że jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1: 1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację; 2) został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1; 3) nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot. Z kolei art. 74a o.p. wskazuje, że w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. Zgodnie z art. 77 § 1 pkt 2 o.p., nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty. Według art. 78 § 3 o.p., oprocentowanie nadpłaty przysługuje: 1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 o.p. - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji; 2) (uchylony); 3) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 o.p. - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją): a) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, b) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent, c) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6 o.p., chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent; 4) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 pkt 2 i 3 o.p. - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3 o.p., lub od dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a; 4a) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 5a i § 2 pkt 1 o.p. - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 45 dni od dnia złożenia zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1 o.p., lub od dnia skorygowania zeznania w trybie art. 274 lub art. 274a o.p. 5) (uchylony). W myśl § 4 art. 78 o.p., oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 5 pkt 2. Z kolei § 5. stanowi, że w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a o.p. oprocentowanie przysługuje za okres: 1) od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny; 2) od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt. 5. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy dokonany przez organ pierwszej instancji zwrot nadpłaty i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikające z korekt deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2010 i 2011 r., złożonych przy wniosku o stwierdzenie nadpłaty z 1 sierpnia 2014 r. i 22 stycznia 2015, można uznać za powstały w wyniku wyroku TSEU z dnia 9 września 2015 r. wydanego w sprawie C-276/14, a w konsekwencji czy Gminie przysługuje oprocentowanie od nadpłaty na zasadach określonych w art. 78 § 5pkt 1 lub 2 w zw. z art. 74 o.p. 6. Skład orzekający uznaje stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji za prawidłowe. 7. Przypomnieć trzeba, że Gmina żąda oprocentowania nadpłaty w podatku VAT oraz zwrotu nadwyżek podatku naliczonego nad należnym określonych prawomocnymi decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] grudnia 2018 r (za poszczególne okresy 2010 i 2011 r.). Decyzje te zostały wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy, ze względu na wcześniejsze ich uchylenie przez tut. sąd, na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 o.p., w zakresie określenia Gminie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy, w miejsce zadeklarowanych w deklaracjach VAT-7, oraz art. 74a o.p. w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za poszczególne okresy rozliczeniowe. 8. Z kolei ww. wnioski Gminy o stwierdzenie nadpłaty wskazywały na podstawę prawną z art. 72 § 1 ust. 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. b o.p. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nadpłata jest wynikiem zwiększenia kwot podatku naliczonego o podatek wynikający z faktur VAT dokumentujących wydatki na budowę oczyszczalni ścieków i system kanalizacyjny, przekazanych następnie nieodpłatnie w trwały zarząd Zakładowi Gospodarki Komunalnej Gminy D. Skoro więc decyzja stwierdzająca nadpłatę została wydana [...] grudnia 2018 r., a sporna nadpłata została zwrócona Gminie 18 stycznia 2019 r., to biorąc pod uwagę przytoczone przez sąd brzmienie przepisów (m. in. art. 77 § 1 pkt 2 i art. 78 o.p.), należy uznać, że nadpłata została Gminie zwrócona z zachowaniem terminu, co de facto wyklucza jej oprocentowanie. Termin zwrotu nadpłaty zaczyna swój bieg od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, zaś w art. 78 o.p. ustawodawca nie przewidział oprocentowania nadpłat wynikających z decyzji określającej jej wysokość, zwróconych z zachowaniem ustawowego terminu. 9. Wbrew twierdzeniom autora skargi, w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 78 § 5 pkt 2 o.p. (o przytoczonej powyżej treści), ze względu na fakt, że postępowanie wszczęte zostało na podstawie art. 72 § 1 o.p., na wniosek Gminy. Choć powstanie tego rodzaju nadpłaty reguluje art. 74a o.p. (określenie nadpłaty przez organ podatkowy), to art. 78 o.p., stanowiący o oprocentowaniu nadpłat, nie obejmuje oprocentowania zwróconych w terminie przez organ nadpłat wynikających z określających ich wysokość decyzji (art. 77 § 1 pkt 2 o.p.). 10. Sąd nie znalazł także podstaw do uznania, że sporna w sprawie nadpłata powstała na podstawie art. 74 o.p., tj. w związku z wyrokiem TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14. Gmina nie skorzystała z przysługującego jej prawa rozliczenia w sposób scentralizowany, wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy szczególnej (informacja z 8 listopada 2016 r.), zadeklarowała ona rozliczanie podatku od towarów i usług wraz ze wszystkimi jednostkami organizacyjnymi od 1 stycznia 2017 r. Skoro więc nie podtrzymała ww. sposobu rozliczenia, to podtrzymała zasadę oddzielnego rozliczenia VAT przez siebie i swoje jednostki organizacyjne za okresy poprzedzające dzień 1 czerwca 2016 r. Wobec tego nie można uznać, że stwierdzona nadpłata w VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. i 2011 r. nie była konsekwencją korekt rozliczeń na podstawie przepisów ustawy szczególnej. Jak stanowi bowiem art. 23 ustawy szczególnej, w przypadku złożenia przez jednostkę samorządu terytorialnego przed dniem wejścia w życie ustawy korekt deklaracji podatkowych w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości za niektóre okresy rozliczeniowe, w których jednostki organizacyjne rozliczały odrębnie podatek, jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana, na wezwanie właściwego naczelnika urzędu skarbowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, do złożenia informacji, w jakim terminie zobowiązuje się złożyć wszystkie korekty deklaracji podatkowych, licząc od najwcześniejszego okresu rozliczeniowego, za jaki została złożona korekta deklaracji podatkowej. Po wydaniu przedmiotowego wyroku TSUE, Gmina miała możliwość złożenia wniosku dot. scentralizowanych rozliczeń także za sporne okresy, jednak tego nie dokonała. Potwierdzeniem powyższego jest, przytoczone także przez organ, stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku składu siedmiu sędziów z 23 kwietnia 2018 r., sygn. I FSK 1237/17 (CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA wskazał w nim, że dla skuteczności złożonej przez jednostkę samorządu terytorialnego przed dniem 1 października 2016 r. deklaracji korygującej rozliczenie w zakresie podatku od towarów i usług w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, tj. w celu realizacji uprawnienia z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), wymagana jest w świetle art. 23 w zw. z art. 12 ustawy szczególnej centralizacja rozliczeń jednostki samorządu terytorialnego i wszystkich jej niesamodzielnych jednostek organizacyjnych, począwszy od najwcześniejszego okresu rozliczeniowego, którego dotyczy korekta. Ze złożonych przez Gminę wniosków o stwierdzenie nadpłaty wynika natomiast, że dokonała ona korekt deklaracji VAT-7 za poszczególne okresy rozliczeniowe tylko w zakresie kwot nieodliczonego uprzednio podatku naliczonego z tytułu budowy oczyszczalni ścieków wraz z systemem kanalizacji, przekazanych w trwały zarząd Zakładowi Budżetowemu Gminy, który to wykorzystuje przekazaną inwestycję do świadczenia usług opodatkowanych podatkiem VAT. Co wymaga podkreślenia, organy słusznie przyjęły, za stanowiskiem NSA wyrażonym w uchwale siedmiu sędziów z 26 października 2015 r., sygn. I FPS 4/15, że Gmina jest podatnikiem VAT, natomiast zakład budżetowy jako jednostka organizacyjna Gminy nie ma takiego statusu. Określając więc decyzjami z 21 grudnia 2018 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu oraz zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, organ pierwszej instancji przyjął do rozliczenia zadeklarowany w deklaracjach VAT-7, podatek należny i podatek naliczony z tytułu nabyć, przez Gminę i jej jednostki organizacyjne tj. Zespół Szkół w Dziadkowicach i Zakład Gospodarki Komunalnej w D. (za miesiące luty i maj 2011 r.), nie zaś te wynikające z korekt deklaracji VAT. 11. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w zaskarżonej decyzji. W sprawie nie było podstaw do uznania, że sporna nadpłata powstała w związku z wyrokiem TSUE, jak też, że przysługuje Gminie z tego tytułu oprocentowanie. Bezpodstawny wobec tego był zarzut naruszenia art. 78 § 5 pkt 2 w zw. z art. 74 o.p. Zaskarżona decyzja została sformułowana prawidłowo, a organ dokonał ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego i we właściwy sposób zastosował przepisy. Ustawa o.p. w sposób wyczerpujący reguluje kwestie oprocentowania nadpłaty, nie pozostawiając swobody organom podatkowym w dowolności wyboru w naliczaniu oprocentowania nadpłaty. O naruszeniu przepisów i zawartych w nim norm nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcie odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Skład orzekający nie stwierdził więc, by w sprawie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, a także powoływanych w skardze przepisów art. 2 i 64 Konstytucji RP. Trudno też mówić o naruszeniu przez organy zasady efektywności prawa wspólnotowego, na którą powołuje się pełnomocnik skarżącej, wskazując, że z zgodnie z powyższą zasadą Państwo Członkowskie obowiązane jest zapewnić zwrot wszelkich opłat pobranych z naruszeniem prawa wspólnotowego. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do uznania, że sporna w sprawie nadpłata powstała na podstawie art. 74 o.p., tj. w związku z wyrokiem TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14. Ponadto, pomimo że autor skargi powoływał orzeczenia sądów administracyjnych, które przemawiałyby za słusznością jego stanowiska, zdaniem sądu nie mogły one mieć zastosowania w sprawie ze względu na odmienne stany faktyczne powoływanych w niej spraw. 12. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł o oddaleniu przedmiotowej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.