II OSK 398/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 384/17 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oraz wznowienia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 10 września 2020 r., sygn. II SA/Gl 384/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oraz wznowienia robót budowlanych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M.W., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił: 1) nierozpoznanie istoty sprawy i naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 51 ust. 4 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), przez ich niewłaściwą wykładnię i brak właściwej oceny przedłożonego projektu budowlanego zamiennego; b) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i stwierdzenie, że przedstawiony projekt zamienny spełnia warunki określone przez przepisy w zakresie wykonania muru oporowego; c) art. 36a ust. 1 i 5 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie w związku z przyjęciem, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę przed zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego jest dopuszczalne, pomimo, że z treści przepisów wynika dokładnie co innego; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że wykonanie muru oporowego przy ogrodzeniu nie było prawidłowe a jego parametry nie były zgodne z przepisami oraz poprzez dowolne przyjęcie, że dopuszczalne jest przedstawienie projektu zamiennego w sytuacji, gdy godzi on w pierwotne zamierzenia i normy prawa miejscowego, jak MPZP, ochrony środowiska, warunki zabudowy, w szczególności poprzez dowolne ustalenie, że zamierzenie budowlane zaprojektowane zostało zgodnie z zasadami sztuki budowlanej oraz przepisami oraz stwierdzenie, że wzniesiona konstrukcja nie wywiera istotnego wpływu na nieruchomości sąsiednie, a także poprzez przyjęcie, że różnica w usytuowaniu budynków pomiędzy projektem pierwotnym a zamienny nie jest istotna; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 7 k.p.a. w związku z art. 79 k.p.a. oraz art. 73 i art. 77 § 1 k.p.a. i art 78 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wykonania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego w całości, który umożliwiłby wszechstronne wyjaśnienie sprawy i ustalenie wszelkich okoliczności istotnych w danej sprawie oraz wydanie decyzji merytorycznej w sposób prawidłowy, oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania oraz niedokonanie czynności dowodowych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i uzasadniony interes strony, 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie orzeczenia na podstawie części przeprowadzonego materiału dowodowego, który nie został rozpatrzony wyczerpująco, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące załatwieniem sprawy w sposób naruszający zasadę swobodnej oceny dowodów, 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 12 k.p.a., a to pobieżne załatwianie sprawy oraz nieprzeprowadzenie czynności postępowania pomimo istniejących możliwości ich przeprowadzenia, 6) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo jej wydania z rażącym naruszenie prawa; 7) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, w tym zarzutów wskazujących na nieważność postępowania oraz nierozpoznanie istoty sprawy, 8) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie podnoszonych przez skarżącego zarzutów, pominięcie zarzutów merytorycznych dotyczących konieczności prowadzenia postępowania w sprawie. W związku z powyższym, na podstawie art. 176, art. 185 § 1 i art. 188 p.p.s.a., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonych decyzji w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej skarżącemu z urzędu, powiększonej o podatek VAT według obowiązujących stawek, ponieważ nie zostały one opłacone ani w całości ani w części. Skarżący wniósł ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na to, że wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 p.p.s.a). Przedmiotem postępowania przed Sądem I instancji było postępowanie legalizacyjne wszczęte w związku z robotami budowlanymi zrealizowanymi z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] z wiatą jednostanowiskową w zabudowie szeregowej na działce nr [...] w [...], objętego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. Jak wynika z treści rozpoznawanej skargi kasacyjnej, pierwsza ze sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej podstaw kasacyjnych, obejmująca zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 51 ust. 4 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego przez ich niewłaściwą wykładnię i brak właściwej oceny projektu budowlanego zamiennego, uzasadniona została przez skarżącego kasacyjnie wskazaniem, że zarówno organy administracyjne, jak i sąd administracyjny rozpatrujący skargę nie dokonały należytego zweryfikowania projektu zamiennego pod względem jego merytorycznej zawartości. Skarżący podnosi, że chodzi tu o obowiązek zbadania zgodności przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z przepisami techniczno - budowlanymi, a nie tylko w zakresie jego kompletności czy sporządzenia zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Twierdząc jednak, że "kwestie powyższe nie zostały w pełni rozważone przez organy nadzoru budowlanego na etapie zatwierdzania projektu zamiennego", skarżący kasacyjnie nie wskazuje w podstawach kasacyjnych konkretnych przepisów techniczno-budowlanych, przez prymat których, w jego ocenie, projekt budowlany zamienny został niewłaściwie, czy też "nie w pełni" oceniony. Uniemożliwia to sądowi kasacyjnemu merytoryczne odniesienie się do powyższych wniosków skarżącego, zważywszy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, sporządzanym przez profesjonalnego pełnomocnika, a jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym w świetle art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. jest, m.in., wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie w sposób zapewniający, by dostrzegana w wyroku Sądu I instancji wadliwość odpowiadała przepisowi prawa powołanemu w skardze kasacyjnej jako jej podstawa. Przypomnieć w związku z tym należy, że wskazany w pierwszej podstawie kasacyjnej, jako naruszony przez Sąd I instancji, przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego upoważniał organ, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, do sprawdzenia wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Przepis ten stanowi ponadto, że w decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zakres uprawnień i obowiązków organów wynikających z przepisu art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego na gruncie tej sprawy nie jest sporny. Żadna ze stron postępowania pierwszoinstancyjnego, jak również Sąd I instancji, nie rozumiała tego przepisu inaczej niż jako umożliwiającego wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny po przeprowadzeniu oceny przedstawionego projektu budowlanego przez pryzmat wymagań określonych w art. 35 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w tym oceny jego zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie ma wobec tego w tej sprawie żadnych podstaw, by za usprawiedliwiony uznać zrzut skarżącego dotyczący dokonania przez organy i Sąd I instancji błędnej wykładni przepisu art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Jeśli zaś chodzi niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 51 ust. 4 omawianej ustawy (gdyż przyjąć trzeba, że w powyższy sposób należy zakwalifikować postawiony przez M.W. zarzut niewłaściwej merytorycznej oceny projektu budowlanego zamiennego), to skuteczna polemika ze stanowiskiem Sądu I instancji, który uznał, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dokonał szczegółowej oceny zatwierdzonego projektu budowlanego z punktu widzenia treści art. 35 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagałaby – jak wskazano powyżej – przywołania przepisów prawa, w świetle których projekt zamienny niewłaściwie, zdaniem skarżącego, został oceniony. Przepisów takich rozpoznawana skarga kasacyjna nie wskazuje. Powołany bowiem równocześnie w analizowanej podstawie kasacyjnej art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego wydaje się być przepisem przypadkowo podanym przez skarżącego w podstawach kasacyjnych, gdyż określa on właściwość rzeczową powiatowego inspektora nadzoru budowlanego i wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, które w tej sprawie nie zostały naruszone. W żadnym fragmencie skargi kasacyjnej strona zastrzeżeń odnośnie do właściwości organów w tej sprawie nie czyni. Kolejno podana podstawa kasacyjna zawiera zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i stwierdzenie, że przedstawiony projekt zamienny spełnia warunki określone przez przepisy w zakresie wykonania muru oporowego. W odniesieniu do tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z uwagi na jej wadliwe formułowanie nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych, o których stanowi art. 176 p.p.s.a., należy rozumieć szczegółowe określenie tych przepisów prawa, które – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i ich uzasadnienie. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd do domyślania się, który przepis prawa, w zakresie wyrażonej w nim normy prawnej, autor skargi kasacyjnej miał na uwadze (por. wyrok NSA z 3 listopada 2015 r. sygn. I OSK 755/14; wyrok NSA z 3 września 2015 r. sygn. II OSK 41/14; wyrok NSA z 14 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2081/13; wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 614/1; wyrok NSA z 7 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1280/12). Skarżący kasacyjnie nie precyzuje we wniesionej skardze kasacyjnej rodzaju ewentualnej, a dostrzeżonej przez niego wadliwości wykonania muru oporowego, pozostającej zarazem w łączności ze wskazaniem przepisu prawa, który ową wadliwość nakazywałby uznać za dyskwalifikującą przedstawiony projekt budowlany zamienny. Zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 36a ust. 1 i 5 Prawa budowlanego również nie stanowią usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. Naruszenia powyższych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w wadliwym przyjęciu przez Sąd I instancji, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę przed zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego jest dopuszczalne, "pomimo, że z treści przepisów wynika dokładnie co innego". Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powyższej interpretacji przepisów art. 36a ust. 1 i 5 Prawa budowlanego autor skargi kasacyjnej dokonał wyłącznie na gruncie tych przepisów literalnie wykładanych i stosowanych w postępowaniu zmierzającym do uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, że przepis art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego stanowi samodzielną podstawę prawną decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Skarżący dokonując wskazanej powyżej wykładni ww. przepisu zdaje się nie dostrzegać, że na gruncie tej sprawy przepis ten nie był stosowany samodzielnie, lecz w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, a zatem powinien był wykładany z uwzględnieniem mających zastosowanie w tej sprawie przepisów dotyczących legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 51 Prawa budowlanego (zob. art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 1a tej ustawy). Powyższy zarzut okazał się z tych względów zarzutem chybionym. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo stwierdził, że istotą kontrolowanego przez ten Sąd postępowania legalizacyjnego, wobec niekwestionowanego stwierdzenia istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę, jest ocena dopuszczalności zalegalizowania tych odstępstw. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił następnie, że nie było zatem podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu zamiennego z tego powodu, że według zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu zamiennego odległość budynku nr [...] od granicy działki skarżącego wynosi według twierdzeń skarżącego 14,59 m w sytuacji, gdy według projektu pierwotnego odległość ta wynosiła 15,38 m. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, usytuowanie tego budynku od granicy w odległości podawanej przez skarżącego nie narusza dopuszczalnych odległości, o jakich mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), wielokrotnie dopuszczalne odległości przekraczając. Przy takim usytuowaniu tego budynku oraz jego wysokości, w związku z treścią § 13 i § 57 warunków technicznych, nie może być też mowy o ograniczaniu przez ten budynek naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącego. Z powyższymi wnioskami Sądu I instancji skarżący kasacyjnie nie podjął merytorycznej polemiki opierającej się na adekwatnych podstawach kasacyjnych, tj. podstawach obejmujących zarzuty naruszenia przepisów ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji, co powoduje, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej odnosić się muszą do działania wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie organów. Dla poprawności zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność administracji publicznej. Skarżący pomija, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie ocenia prawidłowość ich zastosowania przez organy, wobec czego powołanych przepisów k.p.a. Sąd nie mógł naruszyć. Kontroli tej sąd administracyjny dokonuje w oparciu o konkretne przepisy p.p.s.a. Sytuacja, w której autor skargi kasacyjnej formułuje zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organy wskazując jedynie przepisy mające zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, nie może jednakże powodować bezwarunkowego i automatycznego dyskwalifikowania takiej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny powinien wtedy – przeanalizowawszy uzasadnienie skargi kasacyjnej – samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie, mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej (zob. uzasadnienie uchwały całego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09). Na gruncie tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny przyjął jednak, że zarzuty te mogły zostać rozpoznane w związku z postawieniem w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. W odniesieniu zatem do tych zarzutów, wbrew stanowisku strony skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok oddalający skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2017 r. wydany został w warunkach wskazujących na to, że przy wydawaniu tej decyzji doszło do naruszenia w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy powołanych w podstawach kasacyjnych przepisów regulujących zasady postępowania przed organem administracji publicznej. Postawione przez stronę zarzuty niezauważenia przez Sąd I instancji, że organy uchybiły przepisom art. 12 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 79 k.p.a. oraz z art 73 i art. 77 § 1 k.p.a. i art 78 § 1 k.p.a., skarżący kasacyjnie wspiera szeregiem ogólnikowych stwierdzeń oraz odwołaniem się do orzecznictwa sądowego w zakresie wykładni tych przepisów, nie nadając tym zarzutom zindywidualizowanego w okolicznościach faktycznych tej sprawy charakteru. Skarżący nie wskazuje w szczególności, jakich istotnych w tej sprawie ustaleń zabrakło, ani który element stanu faktycznego tej sprawy ustalony został niezgodnie z wskazanymi przez niego normami procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny domyślać się, które istotne w tej sprawie fakty, zdaniem skarżącego, nie zostały ustalone. Zarzut "oparcia się na części przeprowadzonego materiału dowodowego" (podstawa kasacyjna oznaczona nr 4) również jest zarzut zbyt ogólnym, by na jego podstawie oparty mógł zostać wyrok uchylający orzeczenie Sądu I instancji. Z kolei niepodzielenie przez skarżącego przyjętych przez Sąd I instancji oraz organy wniosków w odniesieniu do ustaleń faktycznych dokonanych w tej sprawie nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż tego rodzaju zarzuty mogą być skutecznie podnoszone w ramach zrzutów dotyczących niewłaściwego zastosowania przepisów materialnych. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo jej wydania z rażącym naruszenie prawa nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Skarżący nie wskazuje w ramach tej podstawy kasacyjnej przepisu prawa, który w sposób rażący naruszałyby kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje organów obu instancji, ani okoliczności faktycznych w odniesieniu do których wniosek taki należałoby w postępowaniu pierwszoinstacyjnym wyprowadzić. Nieusprawiedliwiony jest też zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, w tym zarzutów wskazujących na nieważność postępowania oraz nierozpoznanie istoty sprawy. Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza treści skargi adresowanej do WSA w Gliwicach dowodzi, że skarga ta nie zawiera zarzutu nieważności decyzji, zaś do wszystkich podniesionych w niej kwestii (braku wglądu skarżącego do akt sprawy, przesunięcia budynku, kwalifikacji miejsc postojowych, zacieniania posesji skarżącego) Sąd I instancji się odniósł, co prowadzi zarazem do oddalenia zarzutu dotyczącego naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało w sposób odpowiadający wymogom tego przepisu, jego konstrukcja jest poprawna, uzasadnienie stanowi czytelną całość i jest syntezą stanowiska Sądu I instancji, umożliwiającą dokonanie kontroli instancyjnej. Ubocznie zauważyć trzeba, że niepodniesienie przez skarżącego w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego zarzutu nieważności objętej tą skargą decyzji administracyjnej, w świetle art. 134 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie zwalniało Sądu I instancji od oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 k.p.a. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną zasada ta jednak nie obowiązuje z uwagi na to, że sąd kasacyjny z urzędu bada jedynie przesłanki nieważności postępowania sądowego. Ma to ten skutek, że uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na decyzję, która obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa jest możliwe w przypadku skutecznego postawienia przez skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z odpowiednim przepisem art. 156 § 1 k.p.a. Tego rodzaju podstaw kasacyjnych rozpoznawana skarga kasacyjna jednakże nie zawiera. Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.