I Ns 437/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I Ns 437/19</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 17 grudnia 2019 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: ASR Ewa Malinka </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 roku w Dzierżoniowie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z wniosku <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong> </p> <p>przy udziale <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. S.</span> </strong>, <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. S.</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. K.</span> </strong> </p> <p>o stwierdzenie zasiedzenia jednego pokoju o powierzchni ok. 20 m^{<!-- -->2} wraz z pomieszczeniem gospodarczym usytuowanych w domu mieszkalnym położonym w <span class="anon-block">G.</span> numer <span class="anon-block">(...)</span> wraz z odpowiednią drogą dostępu do domu i pokoju położonego na I piętrze</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>oddalić wniosek.</p> <p>Zarządzenie:<span class="underline"> <!-- --> Sygn. akt I Ns 437/19</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>We wniosku złożonym w dniu 16 sierpnia 2019 r. wnioskodawca <span class="anon-block">S. K.</span> wniósł o stwierdzenie, że wnioskodawca nabył na własność w drodze zasiedzenia jeden pokój o powierzchni ok. 20 m^{<!-- -->2} wraz z pomieszczeniem gospodarczym, usytuowane w domu mieszkalnym będącym aktualnie własnością albo <span class="anon-block">J. S.</span> albo <span class="anon-block">D. S.</span>, położonym w <span class="anon-block">G.</span> numer <span class="anon-block">posesji (...)</span>, wraz z odpowiednią drogą dostępu do domu i do pokoju położonego na I piętrze, z dniem 29 marca 1984 r. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał jedynie, że od chwili urodzenia, tj. od 28 marca 1954 r. zamieszkiwał w <span class="anon-block">G.</span> w domu oznaczonym numerem <span class="anon-block">(...)</span>, najpierw z rodzicami, później z bratem <span class="anon-block">E. K.</span>. Kilka miesięcy przed złożeniem wniosku uczestnik postępowania <span class="anon-block">D. S.</span> odłączył wnioskodawcy prąd i kazał mu się wynosić z zajmowanego od kilkudziesięciu lat pokoju i pomieszczenia gospodarczego twierdząc, że jest właścicielem tej nieruchomości. Nie okazał jednak żadnych dokumentów, dlatego wnioskodawca nie wie kto jest formalnym właścicielem domu i działki gruntu, na której położony jest budynek.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje</strong>:</p> <p>Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172)">art. 172 k.c.</a> posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie) (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172 § 1)">§ 1</a>). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172 § 2)">§ 2</a>).</p> <p>Przedmiotem zasiedzenia może być tylko rzecz jako przedmiot materialny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 45)">art. 45 k.c.</a>), mogąca być przedmiotem własności i obrotu cywilnoprawnego oraz indywidualnego posiadania. Nie może być przedmiotem zasiedzenia rzecz, która nie może być samodzielnym przedmiotem prawa własności. Dotyczy to w szczególności części składowych nieruchomości. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 47;art. 47 § 1)">art. 47 § 1 k.c.</a> część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">praw rzeczowych</a>, a co za tym idzie nie może być przedmiotem samoistnego posiadania. Tym samym niedopuszczalne jest jej zasiedzenie i w orzecznictwie jednoznacznie wyklucza się w związku z tym zasiedzenie części składowych budynków lub lokali (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1988 r. III CRN 459/87, LEX nr 8858 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1989 r. III CZP 14/89, OSNCP 1990/2/27). W uchwale z dnia 15 marca 1989 r., III CZP 14/89, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest dopuszczalne zasiedzenie jednego z kilku pokoi wchodzących w skład lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odrębnej własności. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że pokój taki w obiegu prawnym nie jest rzeczą nieruchomą, która z upływem okresu wymaganego posiadania mogłaby w ogóle stać się przedmiotem odrębnej własności innej osoby. Nie może on występować w takim obiegu jako rzecz lub jej część, która przez wyodrębnienie uzyskałaby cechę samoistności. Pokój stanowiący składnik mieszkania, będącego przedmiotem odrębnej własności, jest integralnie związany z lokalem i dzieli jego los prawny. Wskazany stan rzeczy przynosi taką konsekwencję, że poza lokalem, do którego przynależy, jeden z pokoi nie może być też traktowany w zakresie własności na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 k.c.</a> jako przedmiot samoistnego posiadania, które stanowi istotną przesłankę zasiedzenia, podobnie jak nie może być właścicielsko posiadany cały lokal, nie stanowiący przedmiotu odrębnej własności.</p> <p>Z tych względów brak jest możliwości nabycia przez zasiedzenie jednego pokoju o powierzchni ok. 20 m^{<!-- -->2} wraz z pomieszczeniem gospodarczym, znajdującego się w <span class="anon-block">budynku numer (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Z uwagi na brak prawnego wyodrębnienia pokój nie może stanowić przedmiotu własności, a tym samym nie może stanowić przedmiotu zasiedzenia. Sporne pomieszczenia w obiegu prawnym nie są rzeczą nieruchomą, która z upływem okresu wymaganego posiadania mogłaby w ogóle stać się przedmiotem odrębnej własności innej osoby. W konsekwencji bezzasadny jest także wniosek o stwierdzenie zasiedzenia służebności drogi dostępu do domu i do pokoju położonego na I piętrze w <span class="anon-block">budynku numer (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Do powstania i istnienia służebności gruntowej konieczne jest bowiem istnienie dwóch nieruchomości: władnącej i obciążonej, zaś pokój w budynku taką nieruchomością nie jest.</p> <p>Zważyć należy, iż co do zasady możliwe jest zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości, jednak w niniejszej sprawie wnioskodawca domagał się stwierdzenia zasiedzenia pokoju i pomieszczenia gospodarczego będących częścią składową budynku położonego w <span class="anon-block">G.</span> numer <span class="anon-block">(...)</span>. W sprawach o zasiedzenie zastosowanie ma z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a> wynikająca z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a> zasada związania granicami żądania, przy czym owo związanie dotyczy przedmiotu zasiedzenia, a zatem między innymi wskazania czy chodzi o nabycie prawa własności czy współwłasności nieruchomości lub jej oznaczonej części (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r. IV CSK 297/09, LEX nr 584771).</p> <p>Wedle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 514;art. 514 § 2)">art. 514 § 2 k.p.c.</a>, nawet w wypadkach, gdy ustawa wymaga przeprowadzenia rozprawy, sąd może, bez wzywania zainteresowanych do udziału w sprawie, oddalić wniosek na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z treści wniosku wynika oczywisty brak uprawnienia wnioskodawcy.</p> <p>Wobec treści wniosku wszczynającego postępowanie i zawartych w nim żądań, Sąd uznał że nie zachodzi konieczność przeprowadzania postępowania dowodowego. Tym samym, na podstawie powołanych powyżej przepisów, Sąd orzekł o braku zasadności żądania wnioskodawcy na posiedzeniu niejawnym, oddalając wniosek.</p> </div>