II Ca 1170/19

<p>Sygn. akt II Ca 1170/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2019 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Mariusz Broda </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Barbara Dziewięcka </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędzia Sądu Okręgowego Bartosz Pniewski</strong> </p> <p>Protokolant: St. sekr. sądowy Katarzyna Nawrot</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. w Kielcach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">G. W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach</p> <p>z dnia 20 marca 2019 r. sygn. VIII C 2137/16</p> <p>1. zmienia zaskarżony:</p> <p>a) w punkcie I (pierwszym) w całości i oddala powództwo,</p> <p>b) w punkcie III (trzecim) w całości i zasądza od <span class="anon-block">G. W.</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwotę <span class="anon-block"> (...)</span> (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem kosztów procesu,</p> <p>c) w punkcie V (piątym) w całości i nakazuje ściągnąć od <span class="anon-block">G. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kielcach kwotę <span class="anon-block"> (...)</span>,90 (jeden tysiąc trzysta trzydzieści pięć 90/100) złotych tytułem kosztów sądowych;</p> <p>2.zasądza od <span class="anon-block">G. W.</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">W.</span> kwotę <span class="anon-block"> (...)</span> (pięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 1170/19 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 20.03.2019r. (k.448) Sąd Rejonowy w Kielcach:</p> <p>- w pkt. I zasądził od pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> <br/>na rzecz powoda <span class="anon-block">G. W.</span> kwotę 53.121,05 zł, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 15 grudnia 2016 roku do dnia zapłaty;</p> <p>- w pkt. II oddalił powództwo w pozostałej części;</p> <p>- w pkt. III zasądził od pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">G. W.</span> kwotę 5.156,11 zł tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>- w pkt. IV nakazał pobrać od powoda <span class="anon-block">G. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kielcach kwotę 494,10 zł tytułem nieuiszczonych wydatków postępowania;</p> <p>- w pkt. V nakazał pobrać od pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> <br/>w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 1.335,90 zł tytułem nieuiszczonych wydatków postępowania.</p> <p>Podstawy faktyczne i prawne takiego orzeczenia zostały wskazane w pisemnym uzasadnieniu (k.454-459). Z jego treści w szczególności wynika, że zasądzona w pkt. I kwota, to łączne, utracone przez powoda dochody w okresie od stycznia 2011r. do października 2012r. (po 3481,80 zł miesięcznie) z tytułu braku zdolności do pracy, na skutek uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia, które stanowiły następstwa wypadku komunikacyjnego, którego sprawca posiadał u pozwanego ubezpieczyciela polisę OC. Kwota ta była już wynikiem pomniejszenia przez Sąd Rejonowy ,żądanej pozwem sumy, o 19 996 zł (otrzymanych już świadczeń). Sąd Rejonowy zakwalifikował dochodzoną przez powoda kwotę jako odszkodowanie w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 kc</a>, nie uwzględnił zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia.</p> <p>Wyrok w części obejmującej pkt. I,III,V zaskarżył pozwany. W wywiedzionej apelacji zarzucił:</p> <p>- naruszenie prawa materialnego tj. 118 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120)">art. 120 kc</a> poprzez jego niezastosowanie i wskutek tego nieprzyjęcie, że roszczenia o zwrot utraconych dochodów określonych w kwocie 3481,80 zł miesięcznie w okresie od stycznia 2011r. do października 2012r. dochodzone w niniejszym procesie uległy przedawnieniu;</p> <p>- naruszenie prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 1)">art. 442^{<!-- -->1}§ 1 kc</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wskutek tego przyjęcie, że roszczenia dochodzone w niniejszym procesie nie uległy przedawnieniu.</p> <p>Wobec powyższego skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm prawem przepisanych; zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego także według norm prawem przepisanych.</p> <p>Powód wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego także według norm prawem przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja okazała się zasadna.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia, co do wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie były one także kwestionowane w postępowaniu apelacyjnym. Z tych względów Sąd Okręgowy w całości jej podziela i przyjmuje za własne.</p> <p>Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji, a graniach zaskarżenia bierze pod uwagę naruszenia przepisów prawa procesowego. Oznacza to także i to, że z urzędu stosuje przepisy prawa materialnego. Realizując tę powinność w pierwszej kolejności zauważyć należy, że Sąd Rejonowy wadliwie zakwalifikował charakter dochodzonego przez powoda roszczenia, skoro doszedł do wniosku, że jest to odszkodowanie w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 kc.</a> Skoro powód niespornie wywodził swoje roszczenie z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej), to nie ulega żadnej wątpliwości, że żądał z tego tytułu renty (w kwocie po 3481,80 zł) – w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 2)">art. 444 § 2 kc.</a> Oczywiście jest to roszczenie odszkodowawcze „sensu largo”, ale mające postać renty „wyrównawczej”, a tej treści konkluzja znajduje potwierdzenie także w ukształtowanym od kilkudziesięciu lat orzecznictwie (p. m.in. wyrok SN z dnia 4.10.2011r. I PK 48/11, ale i analogicznie – wyrok SN z dnia 3.12.2009r. II CSK 278/09; analogicznie – wyrok SN z dnia 19.02.2015r. III CSK 167/14).</p> <p>Ta zmieniona przez Sąd Okręgowy na prawidłową, prawnomaterialna kwalifikacja postaci dochodzonego w niniejszym postępowaniu roszczenia, miała bezpośredni wpływ na ostateczną weryfikację zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia.</p> <p>Ma rację skarżący, o ile zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przywołanych w apelacji przepisów prawa materialnego i wyprowadzenie błędnego wniosku, co do tego, że zgłoszone przez powoda roszczenie nie uległo przedawnieniu. Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że przedmiotem dochodzonego w niniejszym postępowaniu roszczenia jest odszkodowanie (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 kc</a>), którego przedawnienie należy oceniać na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(2);art. 442(2) § 2)">art. 442 ^{<!-- -->2}§ 2 kc.</a> Tym czasem, okresowy – co oczywiste – charakter świadczenia rentowego z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej, a więc i utraty zdolności do wypracowywania dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, obligował do oceny zarzutu przedawnienia z uwzględnieniem owej „okresowości”. W tym miejscu w zasadzie można by poprzestać jedynie na przywołaniu trafnego stanowiska, jakie skarżący przedstawił w apelacji, wraz z zawartą w niej argumentacją, popartą właściwie wskazanym orzecznictwem. To wszystko Sąd Okręgowy w całości podziela.</p> <p>Niezależnie od tego, raz jeszcze podkreślić należy, że czym innym jest przedawnienie samego roszczenia o rentę - co do samej zasady, które należy ocenić na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 2)">art. 442 ^{<!-- -->1}§ 2 kc</a> (o ile oczywiście źródłem roszczenia o rentę, jak w niniejszej sprawie jest występek), a czym innym – pozostaje już przedawnienie roszczenia o poszczególne, okresowo wymagalne, części renty, co należy oceniać już na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 118 zd. 1)">art. 118 zd. 1 <em> <!-- -->in fine</em> kc.</a> Istota tego rozróżnienia tkwi w prawidłowej wykładni relacji, w jakiej pozostaje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 2)">art. 442 ^{<!-- -->1}§ 2 kc</a> i art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 kc.</a> </p> <p>Jak wyjaśnił to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4.10.2011r. I PK 48/11, ale także i w wyroku z dnia 19.02.2015r. III CSK 167/14 (w tym drugim przypadku na potrzeby oceny przedawnienia roszczenia o rentę z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 446;art. 446 § 2)">art. 446 § 2 k.c.</a>) poszczególne świadczenia (raty) rentowe przedawniają się - jako świadczenia okresowe - w terminie trzech lat od dnia wymagalności każdej z rat (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>). Natomiast roszczenie o rentę (o prawo do renty) - jak każde roszczenie majątkowe - ulega przedawnieniu, ale zasady przedawnienia tego roszczenia w pierwszej kolejności zostały określone w przepisach dotyczących tego świadczenia, a dopiero w drugiej kolejności, w sprawach w nich nieuregulowanych, stosuje się przepisy ogólne. Do przedawnienia roszczenia o rentę z tytułu rozstroju zdrowia lub uszkodzenia ciała (w wyniku czynu niedozwolonego) i utraty wskutek tego (całkowitej lub częściowej) zdolności do pracy zarobkowej zastosowanie ma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1))">art. 442^{<!-- -->1} k.c.</a> Przy ocenie biegu terminu przedawnienia roszczenia o rentę wyrównawczą każdorazowo należy dokonać rozróżnienia pomiędzy roszczeniem o rentę rozumianym jako roszczenie o przyznanie prawa do renty wyrównawczej, a roszczeniem o wymagalną rentę, czyli o zapłatę poszczególnych rat renty. Rozróżnienie to zostało w orzecznictwie szczegółowo opisane w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 19 listopada 1965 r., III PO 32/64 (OSNCP 1966, nr 6, poz. 90). Według Sądu Najwyższego należy odmiennie traktować - w świetle przepisów o przedawnieniu - roszczenia o rentę oparte na przepisach o czynach niedozwolonych, a odmiennie - roszczenia o poszczególne świadczenia okresowe tej renty. Gdy jednak przedawni się prawo do renty, to tym samym przedawni się roszczenie o zaległe świadczenie okresowe. Jak wskazał Sąd Najwyższy, wprawdzie uchwała ta została podjęta w odniesieniu do przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19330820598" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. - Kodeks zobowiązań - Dz. U. z 1933 r. Nr 82, poz. 598 ()">Kodeksu zobowiązań</a>, jednak wyrażony w niej pogląd na temat różnic pomiędzy roszczeniem o rentę, a roszczeniem o zaległe świadczenie okresowe tej renty nie utracił aktualności pod rządami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a>. O zachowaniu aktualności wskazanego rozróżnienia po wejściu w życie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> - z tym zastrzeżeniem, że roszczenia o zaległe świadczenia okresowe renty przedawniają się z upływem trzech lat (powód nie może dochodzić zaległych rat renty za okres dłuższy niż trzy lata wstecz od daty wniesienia pozwu) - Sąd Najwyższy wielokrotnie przypominał w późniejszych orzeczeniach (por. np. wyrok z 5 marca 1970 r., I PR 2/70, OSNCP 1970 nr 11, poz. 205). To rozróżnienie przekłada się na sposób ustalenia początku biegu przedawnienia roszczenia powoda o rentę. Bieg przedawnienia roszczeń o zaległe raty rentowe nie może rozpocząć się wcześniej niż bieg przedawnienia roszczenia o rentę (o prawo do renty). Stąd też początek biegu przedawnienia roszczenia o rentę może być wcześniejszy, ale nigdy późniejszy, od początku biegu przedawnienia roszczenia o zaległe świadczenia okresowe (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 czerwca 1974 r., I PR 184/74, LEX nr 14261). Wprawdzie początek biegu przedawnienia roszczeń z czynu niedozwolonego został określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.c.</a> (podobnie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 1)">art. 442^{<!-- -->1} § 1 k.c.</a>) inaczej niż początek biegu przedawnienia roszczeń okresowych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>, jednakże wymagalność poszczególnych rat renty łączy się na tyle ściśle z wymagalnością samej renty, że podlegają one temu samemu reżimowi. Inaczej mówiąc, skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia roszczenia o rentę (o prawo do renty) według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 1)">art. 442^{<!-- -->1} § 1 k.c.</a> oznacza bezzasadność roszczeń o poszczególne raty renty, choćby nie były one jeszcze przedawnione według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2011 r., I PK 142/10, LEX nr 786795). Natomiast w odwrotnej sytuacji, tj. w przypadku, kiedy w dacie wytoczonego powództwa roszczenie o prawo do renty – co do zasady, nie jest jeszcze przedawnione, nie oznacza to, że roszczenie o wszystkie jej zaległe raty także nie zostaje przedawnione, skoro bieg terminu przedawnienia roszczeń o poszczególne części świadczenia rentowego łączy się ściśle z datami ich wymagalności w poszczególnych okresach.</p> <p>Te wszystkie uwagi z oczywistych względów zachowują aktualność także na potrzeby rozważenia przedawnienia roszczenia o prawo do świadczenia rentowego – co do samej zasady, jeżeli zachowanie stanowiące podstawę owego roszczenia ma charakter występku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 2)">art. 442^{<!-- -->1} § 2 k.c.</a>), jak i zachowują aktualność na potrzeby rozważenia przedawnienia roszczenia już o konkretne świadczenia rentowe z tego tytułu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 118 zd. 1)">art. 118 zd. 1 <em> <!-- -->in fine</em> k.c.</a>)</p> <p>Reasumując, czym innym jest ocena przedawnienia roszczenia o rentę, co do samej zasady, a czym innym ocena przedawnienia roszczeń o kolejne – wymagalne w pewnych okresach, np. miesięcznych części świadczenia rentowego, czyli kolejne elementy świadczeń okresowych. Jeżeli w tym pierwszym przypadku, kiedy źródłem roszczenia jest odpowiedzialność deliktowa, a sam delikt ma postać występku, ocena zarzutu przedawnienia łączy się ze stosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 2)">art. 442 ^{<!-- -->1}§ 2 k.c.</a> (jako przepisu szczególnego wobec <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 118 zd. 1)">art. 118 zd. 1</a> <em> <!-- -->in principio</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a>), w części dotyczącej 20 – to letniego terminu przedawnienia, to w tej drugiej sytuacji podstawą weryfikacji zarzutu przedawnienia jest już <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 118 zd. 1)">art. 118 zd. 1 <em> <!-- -->in fine</em> k.c.</a> O ile bowiem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 2)">art. 442 ^{<!-- -->1}§ 2 k.c.</a>, stanowi przepis szczególny względem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 118 zd. 1)">art. 118 zd. 1</a> <em> <!-- -->in principio</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a>, to nie ma takiego przepisu szczególnego – w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 118 zd. 1)">art. 118 zd. 1 <em> <!-- -->in fine</em> k.c.</a>, tj. odmiennie regulującego termin przedawnienia samego roszczenia okresowego, który derogowałby obowiązujący w tym zakresie przepis ogólny, czyli w brzmieniu wynikającym wprost z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 118 zd. 1)">art. 118 zd. 1 <em> <!-- -->in fine</em> k.c.</a> To, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 2)">art. 442 ^{<!-- -->1}§ 2 k.c.</a> nie stanowi przepisu szczególnego w stosunku do ogólnej reguły przedawnienia roszczeń okresowych (stanowiącej o trzyletnim terminie), że taki przepis szczególny w tym przypadku nie istnieje, znajduje potwierdzenie także w jednym z orzeczeń przywołanych w samej apelacji, z trafnie wskazanym przykładem dotyczącym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 125)">art. 125 k.c.</a>, gdzie ustawodawca rzeczywiście wprost odmiennie uregulował termin przedawnienia roszczenia o świadczenia okresowe, stwierdzone prawomocnym wyrokiem.</p> <p>Uwzględniając dotychczasowe rozważania, jak i biorąc pod uwagę okres czasu, za jaki powód dochodził roszczenia rentowego z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej, nie ulega żadnej wątpliwości to, że w dacie wytoczenia powództwa o zasądzenie tego świadczenia, roszczenie o nie było już w całości przedawnione. Tym samym pozwany mógł uchylić od jego zaspokojenia, z czego skutecznie skorzystał (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art.117 § 2 k.c.</a>).</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> orzekł jak w pkt. 1.a sentencji. Konsekwencją zmiany zaskarżonego wyroku co do meritum, była także konieczność jego zmiany w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu (pkt. 1.b), czego Sąd Okręgowy dokonał stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> oraz § 2 pkt. 6 Rozp. <span class="anon-block">M.</span>. Spr. z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.z 2018r. poz. 265). Stosując odpowiednio zasadę wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a> poprzez art. 113 ust. 1 u.k.s.c zmianie uległo także zaskarżone orzeczenie w zakresie kosztów sądowych (pkt. 1.c sentencji).</p> <p>Z kolei o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł (pkt. 2 sentencji) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a> oraz § 2 pkt. 6, § 10 ust. 1 pkt. 1 Rozp. <span class="anon-block">M.</span>. Spr. z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.z 2018r. poz. 265).</p> <p> <em> <!-- -->SSO Barbara Dziewięcka SSO Mariusz Broda SSO Bartosz Pniewski </em> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>