II GZ 336/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Syndyka Masy Upadłości "S." Sp. z o.o. w upadłości układowej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 306/12 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "S." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił skarżącej S. Spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] marca 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podano, że nieuwzględnienie wniosku oznacza likwidację punktu gier oraz szereg działań logistycznych i administracyjnych związanych z procedurą ponownego uruchomienia punktu. Nie ma również pewności czy skarżąca ubiegając się o ponowne uruchomienie automatu taką zgodę otrzyma. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje trudną do odwrócenia utratę prawa do organizowania gier na automatach. Sąd I instancji odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, iż skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji spółka winna w sposób wyczerpujący uzasadnić swój wniosek wraz z przedstawieniem dokumentacji finansowej oraz uprawdopodobnić niezbędność wnioskowanego wstrzymania decyzji. Syndyk Masy Upadłości "S." Sp. z o.o. w upadłości układowej w W. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez orzeczenie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje całkowitą likwidację punktu gier, a co za tym idzie utratę wszelkich dochodów z przedmiotowego punktu. Nieistotnym jest jak wysokie są to kwoty (dochody) w odniesieniu do przeciętnych przychodów firmy, gdyż w istocie brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje całkowitą utratę dochodów. Dodatkowo skarżący będzie musiał uruchomić skomplikowaną procedurę cofnięcia zezwolenia i likwidacji punktu gier. Niemożliwym jest czasowe usunięcie automatu z miejsca jego funkcjonowania lub zawieszenie jego pracy. Instytucja zawieszenia eksploatacji urządzenia nie jest przewidziana w przepisach podatkowych i nie zwalnia z zapłaty podatku, który ma charakter ryczałtowy. Pozostawienie automatu w punkcie, w którym się znajduje, wymaga dalszej zapłaty czynszu dzierżawnego, natomiast zabranie automatu z miejsca jego posadowienia skutkuje zmianą miejsca położenia czyli utratę zgody na użytkowanie i koniecznością sporządzenia całej dokumentacji zamykającej pracę automatu, a następnie odtwarzającej dokumenty legalizacyjne automatu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej zasady i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w p.p.s.a. przesłanek. Istotne jest zatem, aby strona należycie uzasadniła swój wniosek, poprzez wykazanie istnienia przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przystępując do oceny prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji należy przede wszystkim wskazać, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Zatem sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09, zbiór lex nr 563508). Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił wskazywane przez skarżącego w treści skargi okoliczności, mające jego zdaniem, uzasadniać złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia te sprowadzały się bowiem do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Taki charakter mają wskazywane przez skarżącego okoliczności dotyczące zamknięcia punktu gier, czy też kwestie organizacyjne i techniczne spowodowane wycofaniem automatu z obrotu. Zauważyć przy tym należy, że decyzja cofająca skarżącej zezwolenie na urządzanie gier była spowodowana tym, że skarżąca zaprzestała wykonywania działalności w spornym punkcie gier. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Wnioskowanie takie należy uznać za co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości przez Sąd sytuacji finansowej skarżącego. Skarżący zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również w zażaleniu nie wykazał, dlaczego Sąd winien uznać, iż jej wykonanie spowoduje wskazywane przez niego zagrożenia. Do akt nie złożono bowiem żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącego, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności i które pozwoliłyby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku cofnięcia zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.