II SA/Kr 1576/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Mariusz Kotulski / spr. / Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "[...]" SA w T. na postanowienie Wojewody z dnia 28 kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko skargę oddala UZASADNIENIE Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, wszczęte wnioskiem z dnia [....] 1999r. Zakładów Przemysłu Owocowo-Warzywnego "[....] " Sp. z o.o., sprecyzowanym pismem z dnia [....] .2006r. o wydanie pozwolenia na budowę zespołu handlowo-usługowego wraz z parkingami na terenach położonych przy ulicach [....] i [....] w T. , ponownie, po decyzji kasatoryjnej organu nadzorczego, toczyło się przed Prezydentem Miasta T. W odpowiedzi na zapytanie organu I instancji, Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta T. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdziły, iż planowana inwestycja wymaga opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie zgodnym z art. 52 ustawy z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska. Postanowieniem Prezydenta Miasta T. z dnia 17.03.2006r., znak [....] , w oparciu o art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 z 2001r., poz. 627 ze zm.) i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 27 czerwca 2005r., Nr 113, poz. 954), stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia - tj. budowy Centrum Handlowego "[....] " - na środowisko i określono, że zakres raportu winien być zgodny z ustaleniami przepisu art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem wymogów określonych w art. 52 ust. 1 punkty: 1) a), c); 2); 3); 5); 6) a), c); 7); 10); 11); 14); 15); 16); ust. 3, ust. 4 Prawo ochrony środowiska oraz przewidywanych wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz natężenia hałasu wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia oraz określeniem zabezpieczeń mających na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko w fazie realizacji i eksploatacji powyższego przedsięwzięcia. Na w/w postanowienie zażalenie złożyła Spółka Akcyjna "[....] " z siedzibą w T. twierdząc, iż jest wadliwe ponieważ ustalenia oparto na rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2002r., zamiast zastosować się do przepisów obowiązującego od dnia 8 grudnia 2004r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004 r., Nr 257, poz. 2573). Ponadto zarzucono, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo z powodu zawężenia zakresu wymaganego raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji powyższych zarzutów wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i określenie, że wymagany raport powinien obejmować wszystkie wymogi przewidziane w art. 52 ust. 1 w/w ustawy tj. zawarte również w art. 52 ust. 1 w punktach 1) b), 4), 6) b), 8), 9) oraz 13). Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2006r., nr [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż postanowienie organu I instancji wydane zostało zgodnie z prawem. Natomiast zarzuty strony o niezastosowaniu się organu pierwszej instancji do obowiązujących przepisów oraz zawężeniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ II instancji uznał za bezzasadne. W ocenie organu odwoławczego, inwestor na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27 czerwca 2005r., Nr 113, poz. 954) miał prawo wnosić o stosowanie dotychczasowych przepisów do wszczętego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, nie zakończonego decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy (przed dniem 28 lipca 2005r.). Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony żalącej, wskazano, iż z sentencji zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wynika, iż zakres raportu powinien być zgodny z ustaleniami zawartymi w całym art. 52 w/w ustawy, a wymogi wymienione w podanych wybiórczo przepisach tego artykułu należy uwzględnić w szczególności. Skargę na powyższe postanowienie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółka Akcyjna "[....] ’ z siedzibą w T. , podnosząc zarzuty naruszenia: - prawa materialnego tj. art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zamianie ustawy - Prawo ochrony środowiska i innych ustaw przez jego błędne zastosowanie; - art. 32 ust.4 pkt 1 ustawy prawo budowlane z 7.07.1994r. przez jego niezastosowanie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie nie stanowiło kontynuacji postępowania wszczętego na podstawie wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 18.01.1999r.; traktować je należało jako nowe, niezależne postępowanie zainicjowane w dniu [....] .2006r. Wniosek zmodyfikowany obejmuje bowiem działki nie wskazane we wniosku z 1999r., a ponadto dotyczy całkowicie odmiennego projektu budowlanego niż projekt pierwotny. W związku z powyższym, w ocenie strony skarżącej, przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27 czerwca 2005 r., Nr 113, poz. 954) nie powinien zostać zastosowany w sprawie, a wszelkie uzgodnienia z zakresu ochrony środowiska winny być dokonane w oparciu o aktualny stan prawny, tj. ustawę prawo o ochronie środowiska i aktualnie obowiązujące rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy zaznaczył, iż z żadnego dokumentu zgromadzonego w sprawie nie wynika, by inwestor cofał wniosek z 1999r. Kolejne wnioski, na które powołuje się strona skarżąca, stanowią modyfikację wniosku pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005r., sygn. akt: FSK 2326/04). Decyzja administracyjna (postanowienie) jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd - nie związany granicami skargi, zawartymi w niej argumentami i zarzutami, stwierdził, iż organy administracyjne prawidłowo zastosowalny przepisy prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001r., nr 62, poz.627 z późn.zm.) oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27 czerwca 2005 r., Nr 113, poz. 954). Zgodnie z art. 51 ust. 2 w/w ustawy "obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (...)." W art. 19 ust. ustawy z dnia 18.05.2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), obowiązującej od dnia 28.07.2005r., stwierdzono, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Przede wszystkim należy zauważyć, iż zakwestionowane przez Spółkę Akcyjną "[....] " postanowienie Wojewody [....] z dnia 28 kwietnia 2006r., utrzymujące w mocy rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne z dnia 17 marca 2006r. o stwierdzeniu obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 24 kwietnia 2001r. – prawo ochrony środowiska, podjęte zostało po dniu 28 lipca 2005 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (zwana dalej ustawą zmieniającą). Zawierała ona wskazany przez Wojewodę [....] art. 19 ust. 1, pozwalający na stosowanie przepisów dotychczasowych do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, na wniosek uprawnionego podmiotu. Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek taki w oparciu o ów art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej został przez inwestora złożony w piśmie z dnia [....] .2005r. Należy zauważyć, że możliwość odwołania się do stosowania przepisów dotychczasowych w oparciu o art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw dotyczyła inwestycji, dla których wszczęto procedurę oceny oddziaływania na środowisko i nie została ona zakończona przed dniem wejścia w życie owej ustawy zmieniającej, tj. przed dniem 28 lipca 2005r. Zatem organy orzekające w sprawie winny były przeprowadzić całe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z brzmieniem przepisów obowiązujących przed dniem 28.07.2005r. Przepis art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r. nr 62, poz. 627) stanowił, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.) W trakcie ponownego (po decyzji Wojewody .....z dnia 04.07.2005r., znak: [....] , uchylającej decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 10.05.2005r., znak: [....] , w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "[....] " Spółce z o.o. w upadłości pozwolenia na budowę budynku handlowego - Centrum Handlowego "[....] " oraz przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji) rozpatrywania wniosku inwestora z dnia [....] .1999r., uzupełnionego następnie pismem z dnia [....] 2006r. – o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, Prezydent Miasta T. , jako organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przeprowadził stosowne postępowanie w trybie art. 51 ust. 3 ustawy prawo ochrony środowiska. Organ administracyjny ustalił, że przedmiotowe przedsięwzięcie należało uznać za mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Należy wskazać za stroną skarżącą, iż organ I instancji błędnie powołał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia 17.03.2006r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24.11.2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2002r., nr 179, poz. 1490 ze zm.), bowiem w dniu 8 grudnia 2004 roku weszła w życie nowelizacja przepisów w tym przedmiocie - rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004 r., nr 257, poz.2573). Jednakże podkreślenia wymaga, iż zarówno rozporządzenie z dnia 24.11.2002r. jak i unormowanie obowiązujące od dnia 8.12.2004r. tak samo kwalifikują przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postanowienia ( § 3 ust. 1 pkt 11 b "starego" rozporządzenia odpowiada § 3 ust. 1 pkt 52 b "nowego" rozporządzenia) jako centrum handlowe, o powierzchni użytkowej nie mniej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą, mogące wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zatem uznać należy, iż błędne powołanie w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji uchylonego rozporządzenia z dnia 24.11.2002r. w okoliczności, gdy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracyjne, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. również dawało podstawę do wydania tej samej treści postanowienia przez organ I instancji, nie mogło mieć istotnego znaczenia przy ocenie jego prawidłowości. Argument strony skarżącej, iż inwestor wnioskiem z dnia [....] 2006r. wszczął nowe postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę planowanego przedsięwzięcia, a zatem w przedmiotowej sprawie organy administracyjne winny orzekać według obowiązującego stanu prawnego, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt administracyjnych wynika bowiem, iż sprawa o wydanie pozwolenia na budowę, wszczęta została wnioskiem z [....] 1999r. Pierwotny wniosek złożony został w trakcie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z [....] 1998r. (decyzja była ważna do 30.11.2000r.). Pierwsze decyzje organów administracyjnych w przedmiocie tego wniosku zostały uchylone wyrokiem NSA z 1.12.2003r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01. Nie sposób przyjąć, że późniejsze modyfikacje wniosku prowadzą do wszczęcia nowych postępowań administracyjnych. Niewątpliwie wciąż mamy do czynienia z jednym postępowaniem administracyjnym wszczętym wnioskiem z 1998r., który co najwyżej jest modyfikowany przez wnioskodawcę. W szczególności trudno mówić o całkowicie nowym zamierzeniu inwestycyjnym, a więc i nowym wniosku porównując treść pisma inwestora z [....] .2006r. (data wpływu.....2006r., na które powołuje się strona skarżąca) z zamierzeniem inwestycyjnym określonym w pierwotnym wniosku z 1998r. Tym samym zarzut zawarty w skardze uznać należało za bezpodstawny. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.