II OSK 3143/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Jaworzna o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2832/16 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania hali magazynowej oraz odbiorników magazynowych odmówić dopuszczenia Prezydenta Miasta Jaworzna do udziału w postępowaniu. UZASADNIENIE Wyrokiem z 30 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako "Spółka") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie wstrzymania użytkowania hali magazynowej oraz odbiorników magazynowych. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem z 20 września 2017 r. Prezydent Miasta Jaworzna wniósł o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Natomiast stosownie do art. 33 § 2 ustawy p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym może zgłosić także osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 ustawy p.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Przepisy te znajdują zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zgodnie z art. 193 ustawy p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadniczą przesłanką dopuszczenia konkretnej osoby do postępowania sądowego, jest ustalenie, czy posiada ona interes prawny w tej sprawie. Pojęcie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony, nie zostało ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Interes prawny to zatem interes, który jest chroniony przez prawo, a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Żeby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, w ramach którego podmiot pozostaje bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie można wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności od organu administracji. Ponadto, stwierdzenie, że dany podmiot posiada interes prawny polega na ustaleniu związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, wówczas nie można mówić o interesie prawnym strony, a więc także o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezydent Miasta Jaworzna nie wykazał, że wynik sprawy dotyczy jego interesu prawnego. We wniosku Prezydent Miasta Jaworzna nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego, z którego mógłby wynikać jego interes prawny w tym postępowaniu. Prezydent Miasta Jaworzna powołał się jedynie na okoliczność, że Spółka prowadzi działalność na terenie Jaworzna, oraz wskazał na normy z art. 9, art. 10 § i art. 28 k.p.a., które nie stanowią norm o charakterze materialnopranwym mogących uzasadniać dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 365 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.). Z treści tego przepisu, jak również z żadnej innej normy szczególnej, nie wynika, żeby prezydent miasta, na terenie którego prowadzona jest instalacja objęta wstrzymaniem użytkowania, był stroną tego postępowania. Norma ta nie nakłada również na Prezydenta Miasta Jaworzna żadnych obowiązków ani nie przyznaje żadnych praw w związku z wstrzymaniem użytkowania instalacji wskazanej w zaskarżonej decyzji. Nie ulega zatem wątpliwości, że Prezydent Miasta Jaworzna dysponuje co najwyżej interesem faktycznym w tej sprawie, natomiast nie wykazał, że dysponuje interesem prawnym. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 33 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.