II FSK 1933/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku K. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1131/10 w sprawie ze skargi K. C. na Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1131/10, oddalającego skargę K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 sierpnia 2010 r. nr [...] wniosła Ona o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, na błędny jego zdaniem sposób rozliczenia przez organy podatkowe wpłat, zwrotów VAT i nadpłat podatków. Dodatkowym argumentem przemawiającym za wstrzymaniem zaskarżonych decyzji jest jego zdaniem wpis w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. VII Wydział Ksiąg Wieczystych hipoteki przymusowej kaucyjnej w kwocie 80000zł na rzecz Skarbu Państwa – Urzędu Skarbowego w S. tytułem zabezpieczenia wierzytelności z tytułu zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270; dalej p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Również wniesienie skargi kasacyjnej nie wywiera takiego skutku. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania decyzji nie jest zatem interes strony lub interes publiczny. Również okoliczności, które spowodowały wniesienie skargi na decyzję administracyjną, nie są podstawą rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. To, że strona nie zgadza się z decyzją i zarzuca jej naruszenie prawa materialnego, czy przepisów postępowania, nie podlega ocenie w ramach postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie o udzielenie ochrony tymczasowej. Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie subiektywnie sformułowane przez stronę przesłanki, które nie znajdują oparcia w przepisach ustawy p.p.s.a. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Wobec faktu, iż wnioskodawczyni w niniejszej sprawie nie przedstawił jakichkolwiek dowodów to trudno uznać ponad wszelką wątpliwość, aby ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie miało spowodować znaczną szkodę, czy nieodwracalne skutki, a co za tym idzie, aby Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na etapie postępowania kasacyjnego, miał bezsprzeczne podstawy do uwzględnienia tego wniosku. Trzeba w tym miejscu wskazać, że po pierwsze - wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a po drugie - w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Natomiast w żadnym razie fakt ustanowienia hipoteki nie jest okolicznością przemawiającą za udzieleniem ochrony tymczasowej. Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Pełnomocnik Skarżacej nie wykazał, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia jego wniosku, należało stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzec jak w sentencji