II SA/Wa 1752/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia - oddala skargę - UZASADNIENIE I. Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka podała, że nie została spełniona przesłanka wykreślenia z rejestru, o której mowa w art. 18m pkt 5 w zw. z art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.), gdyż to wiceprezes zarządu została ukarana prawomocnym wyrokiem sądowym, a podmiotem wykreślonym z rejestru jest spółka z o. o., która nie może odpowiadać za wykroczenia członków swego zarządu. I. Sp. z o. o., jako agencja zatrudnienia, nie może ponosić odpowiedzialności za działania członków swoich władz, gdyż brak jest ku temu podstawy prawnej. Zgodnie z art. 18n ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zaskarżona decyzja, jako ostateczna w administracyjnym toku instancji, stanowi podstawę do wykreślenia spółki z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia i to pomimo poważnych wątpliwości dotyczących jej prawidłowości. Ponieważ zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, agencje zatrudnienia mogą prowadzić jedynie podmioty wpisane do rejestru agencji zatrudnienia, wykreślenie skarżącej z tego rejestru doprowadzi do uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie. W konkluzji skargi I. Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18m pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) stanowiący, że marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b – 19d oraz art. 85 ust. 2 – 5. Przepis art. 19 ww. ustawy stanowi natomiast, że podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1, powinien spełniać następujące warunki: 1) nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o ile był obowiązany do ich opłacania; 2) być niekaranym za przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w art. 121 – 121b; 3) być podmiotem, w stosunku do którego nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono jego upadłości. Nie jest kwestionowane, że (były) członek zarządu skarżącego E. B. została skazana prawomocnym wyrokiem karnym, wydanym w dniu [...] czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt [...] przez Sąd Rejonowy [...] w W. Obwiniona została za to, że jako członek zarządu I. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w okresie od 1 czerwca 2004 r. do 18 marca 2010 r. prowadziła działalność w zakresie pośrednictwa pracy i doradztwa personalnego bez wymaganego wpisu do rejestru agencji zatrudnienia tj. o wykroczenie z art. 121 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W pkt 1 sentencji tego wyroku E. B. została uznana za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i skazana na karę grzywny w wysokości 3.000 zł. Jak trafnie uznały organu obu instancji okoliczność ta stanowi uzasadnioną podstawę wykreślenia I. Sp. z o. o. z siedzibą w W. z rejestru agencji zatrudnienia. Skarżący kwestionuje jednak odpowiedzialność spółki za czyny członków jej zarządu. Organy zważyły, że podmiot świadczący usługi w zakresie promocji zatrudnienia powinien być niekaranym za przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w art. 121 ustawy. Bezzasadne są argumenty, że spółka nie może odpowiadać za czyny członków swego zarządu, skoro E. B. została obwiniona właśnie za to, że jako członek zarządu I. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w okresie od 1 czerwca 2004 r. do 18 marca 2010 r., prowadziła działalność w zakresie pośrednictwa pracy i doradztwa personalnego bez wymaganego wpisu do rejestru agencji zatrudnienia. Czyn E. B. musi więc wywoływać bezpośredni skutek dla sytuacji prawnej spółki, gdyż to właśnie spółka I. w istocie w okresie od 1 czerwca 2004 r. do 18 marca 2010 r., czyli prawie 6 lat, prowadziła działalność w zakresie pośrednictwa pracy i doradztwa personalnego bez zezwolenia. Czyn ten jest potwierdzony wyrokiem Sądu Karnego, w sprawie, w której obwinioną była członek zarządu spółki, E. B. Powołanie się przez organy na konieczność wykreślenia z rejestru spółki na podstawie art. 121 ustawy jest naturalną konsekwencją skazania członka zarządu za sprzeczne z prawem działanie spółki I. Kodeks karny nie zna odpowiedzialności osób prawnych, a jedynie odpowiedzialność osób fizycznych. Jednocześnie stwierdzenie braku odpowiedzialności spółki za czyny członków jej zarządu, polegające na prowadzeniu zadań spółki tj. działalność w zakresie pośrednictwa pracy i doradztwa personalnego bez zezwolenia prowadziłby do akceptacji naruszenia prawa, dokonywanego przecież przez skarżącą spółkę przez 6 lat prowadzenia działalności bez zezwolenia. Hipotetycznie rzecz ujmując, spółka mogłaby w nieskończoność bez zezwolenia prowadzić działalność w zakresie pośrednictwa pracy i doradztwa personalnego, a każdorazowe skazanie jej członka zarządu za tego rodzaju czyny powodowałoby tylko odwołanie skazanego członka zarządu i powołanie nowego członka zarządu, aż do czasu skazania i jego za dalsze prowadzenie działalności spółki bez zezwolenia. W ten sposób spółka nigdy nie poniosłaby odpowiedzialności za własne, sprzeczne z prawem działanie. Organy orzekające w sprawie, a także Sąd w składzie niniejszym, na taką sytuację nie może pozwolić. Skazanie członka zarządu spółki za wykroczenie z art. 121 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowi uzasadnioną przyczynę wykreślenia spółki z rejestru agencji zatrudnienia na podstawie art. 19 pkt 2 w związku z art.18m pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nieuprawnione jest odwoływanie się pełnomocnika skarżącej do jedynej jego zdaniem przewidzianej w ustawodawstwie sytuacji odpowiedzialności osób prawnych za działania członków swoich władz, zawartej w ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. z 2002 r. Nr 197, poz.1661 ze zm.), gdyż ustawa ta dotyczy tylko zasad odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary jako przestępstwa lub przestępstwa skarbowe, a czyn E. B. do tego katalogu nie należy. Okoliczność ta nie może jednak sanować bezprawnej działalności I., która bez wątpienia prowadziła działalność bez zezwolenia, a obecnie chce uniknąć odpowiedzialności za wieloletnie naruszenia prawa w tym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.