II SA/Bd 1216/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14b, art. 71 ust. 1 i 2 w związku z art. 104a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. Starosta A. orzekł o odmowie przyznania A.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wskazano w uzasadnieniu, A. W. była zatrudniona w okresie od [...] do [...], przy czym w trakcie zatrudnienia, wyżej wskazana przebywała na urlopie macierzyńskim w okresie [...] do [...]. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż z uwagi na treść art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy brak jest podstaw do przyznania A. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem udokumentowany przez nią okres zatrudnienia w okresie poprzedzającym dzień rejestracji ([...] – [...]), z uwagi na niewliczenie do niego okresu przebywania na urlopie bezpłatnym trwającym powyżej 30 dni, wynosi 114 dni, zamiast wymaganych 365 dni. Od powyższej decyzji odwołała się A. W. wnosząc o przyznanie zasiłku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 71 ust. 1 i 2 w związku z art. 104a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Wojewoda zauważył, iż zgodnie z ustawowymi warunkami przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, wynikających z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, przy czym w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organ drugiej instancji wskazał, że odwołująca się w trakcie zatrudnienia w firmie D. 2. we W. ([...] – [...]) korzystała z urlopu macierzyńskiego (m. in. okres od [...] do [...]). Wobec powyższego, w myśl art. 104a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pracodawca po powrocie odwołującej nie opłacał za nią składek na Fundusz pracy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego. Spowodowało to, iż w badanym okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji ([...] – [...]), na poczet uprawnienia do zasiłku można zaliczyć jedynie 118 dni, zamiast wymaganych 365, nie może być bowiem zaliczony okres, w którym pracodawca nie opłacał składek na Fundusz Pracy, wobec czego zasiłek nie może zostać przyznany. W skardze A. W. wskazała, iż odmowa przyznania jej zasiłku jest dla niej krzywdząca i godzi w jej interes. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w treści zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z akt sprawy wynika, że skarżącą w dniu [...] urodziła córkę, J. i w okresie od dnia [...] do dnia [...] korzystała z urlopu macierzyńskiego. W dniu [...] urodziła córkę, Z. i w okresie od dnia [...] do dnia [...] korzystała z urlopu macierzyńskiego. Ponownie podjęła pracę w dniu [...] i pracowała do dnia [...] (świadectwo pracy). Jako bezrobotna, skarżąca zarejestrowała się w dniu [...]. Art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) zawiera warunki wskazujące, kiedy bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Jednym z warunków jest okres zatrudnienia - prawo to przysługuje, jeżeli bezrobotny był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Orzekające w sprawie organy trafnie stwierdziły, że w okresie osiemnastu miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia [...] do dnia [...], udokumentowany przez skarżącą okres zatrudnienia wynosi co najmniej 365 dni. Jednakże okresu przypadajacego po powrocie z urlopu macierzyńskiego nie zaliczono do zasiłku. Stoi temu na przeszkodzie przepis art. 104a, który stanowi , że pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego. Art. 71 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy przewiduje, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli m.in. był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Ponieważ po powrocie z urlopu wychowawczego pracodawca nie ma obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy, orzekające w sprawie organy trafnie wyeliminowały ten okres z okresu zatrudnienia mającego znaczenie dla prawa do zasiłku. Ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sad, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.