VI SA/Wa 2043/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie rzecznika patentowego w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia w części prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" postanawia: odmówić przyznania skarżącej G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. prawa pomocy w żądanym zakresie. UZASADNIENIE Skarżąca – G. Sp. z o.o. siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie odmowy udzielenia w części prawa ochronnego na znak towarowy "[...]". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 21 września 2017 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpis pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, obrazującego sposób reprezentacji oraz osoby do tej reprezentacji upoważnione w dniu wniesienia skargi. Ponadto, zarządzeniem z tego samego dnia, skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1000 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca otrzymała 24 października 2017 r. W odpowiedzi na powyższe skarżącą w piśmie z 31 października 2017 r. wniosła o prolongatę terminu dostarczenia odpisu z KRS do czasu otrzymania tego odpisu oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia rzecznika patentowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2017 poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (zob. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. stwierdził, że skarżąca w siedmiodniowym terminie nie usunęła braku formalnego skargi, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu odrzucił skargę. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż skarga skarżącej jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. albowiem skarżąca nie wykonała wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do jej reprezentacji. Podobne stanowisko zajmował już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 608/08 i z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 284/08, a także z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1077/14, z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt. II FZ 340/12. W postanowieniu z 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1077/14 NSA uznał za słuszne stanowisko Sądu I instancji, że skoro skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to tym samym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, prawo pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a. nie przysługiwało. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.