II SA/Kr 95/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Nr LXXXVIII/2145/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 listopada 2017 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kazimierz" skargę oddala UZASADNIENIE A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 8 listopada 2017 roku nr LXXXVI1I/2145/17 w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego "Kazimierz". Zaskarżonej uchwale zarzucił: 1. naruszenie art. 2 Konstytucji RP - poprzez prowadzenie procedury planistycznej w sposób mający na celu jak najszybsze uchwalenie planu miejscowego, pomimo tego, że przedmiotowy sposób procedowania skutkował uchwaleniem planu miejscowego posiadającego istotne nieprawidłowości w swojej treści, 2. naruszeniu art. 21 i 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego - poprzez podjęcie uchwały, która bezpośrednio narusza interes prawny Skarżącego, jak również w nieuzasadniony sposób ingeruje w przysługujące mu prawo własności, 3. naruszenie 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień Skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętej planem. 4. naruszenie art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez brak rozstrzygnięcia w prawidłowy sposób zgłoszonych na etapie procedury planistycznej uwag do projektu planu. 5. naruszenie art. 5 -7 Załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku, w sprawie zasad techniki prawodawczej - poprzez przyjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z zasadami techniki prawodawczej. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę planu w zakresie par. 26 pkt. 5 uchwały w odniesieniu do budynku frontowego kamienicy przy ul. [...] wskazanej w par. 26 pkt.3 pod pozycją 12) poprzez wykreślenie zakazu podniesienia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku do maksymalnej wysokości zabudowy określonej w par. 26 pkt.2 ust.3 wynoszącej 24 m, nie więcej jednak niż do wysokości bezwzględnej zabudowy 228 m n.p.m., ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi - wskazując na przysługujący mu interes prawny w zaskarżeniu uchwały - wskazał, że właścicielem samodzielnych, wydzielonych lokali mieszkalnych położonych na ostatniej kondygnacji budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie: - nr [...] dla którego Sąd Rejonowy dla Krakowa [...] w Krakowie prowadzi księgę wieczystą nr [...] - nr [...], dla którego Sąd Rejonowy dla Krakowa [...] w Krakowie prowadzi księgę wieczystą nr [...] Skarżący jest także współwłaścicielem nieruchomości wspólnej, która stanowi grunt oraz części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli, objętej księgą wieczystą nr [...] W ocenie skarżącego podjęta przez Radę Miasta Krakowa Uchwała nr LXXXVIII/2145/17 z dnia 8 listopada 2017 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kazimierz" narusza jego prawo własności, bowiem zapis planu w odniesieniu do budynku przy ul. [...] nr [...], którego jest współwłaścicielem zakazuje podnoszenia górnej krawędzie elewacji frontowej budynku, co uniemożliwia iw sposób nieuzasadniony ogranicza właścicieli w prawie do dysponowania swoją własnością. W tym konkretnym przypadku interes indywidualny skarżącego rysuje się w sposób wyraźny - zakaz podnoszenia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku - pozbawia właściciela możliwości nadbudowy przedmiotowej Nieruchomości uzyskania dodatkowej powierzchni użytkowej. Brak jest jednak wskazania w planie, jaki interes publiczny jest prawnie chroniony i pozbawia właścicieli pełnego władztwa nad swoją własnością. Podkreślono, że sąsiednie nieruchomości, tj. budynki objęte numerami [...] są znacznie wyższe, bowiem budynek nr [...] składa się z 5 kondygnacji, zaś sąsiadujący obok budynek o nr [...] składa się z 4 kondygnacji, podczas gdy budynek nr [...] ma jedynie trzy kondygnacje. Mając na uwadze przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać, iż w wypadku braku obowiązującego planu dla obszaru Kazimierz, Skarżący bezsprzecznie uzyskał by zgodę na nadbudowę budynku. Przy odniesieniu do parametrów sąsiednich budynków spełnione zostały by wszystkie warunki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności pierwszy warunek, aby "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu''. Wprowadzenie planu w sposób nieuprawniony uniemożliwiło odniesienie się do parametrów sąsiednich budynków. Zapisane w par. 3 planu sformułowania określające cel planu nie zawierając koniecznego uzasadnienia do wprowadzenia tak daleko idących ograniczeń Prawa własności. Skarżący A. W. prowadzi działalność gospodarczą i nabywając udział w nieruchomości oraz wydzielone lokale planował ich rozbudowę na cele prowadzonej działalności. Skarżący uzyskał zgodę pozostałych współwłaścicieli nieruchomości na nadbudowę budynku, na dowód czego przedłożył uchwałę z dnia 1 sierpnia 2018 roku, uzgodnił także zakres projektu także z właścicielami sąsiednich kamienic, w ramach dobrosąsiedzkich stosunków. Z kolei zarzut naruszenia art. 17 pkt 9 u.p.z.p. skarżący uzasadnił w ten sposób, że w czasie obrad Rada Miasta Krakowa nie poddała ocenie i glosowaniu uwag, jakie do projektu w trakcie trwania procedury pianistycznej zostały złożone, co stanowi naruszenie prawa, bowiem w oparciu o przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p., powinno nastąpić przegłosowanie uchwały wraz z załącznikiem o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2014 roku, sygn. akt: II SA/Kr 1238/13. Podsumowując skargę A. W. podkreślił, że rozbudowa o dodatkową kondygnację wyrówna do jednolitego poziomu linie górnej elewacji - co wpłynie na poprawę standardów estetycznych oraz kompozycyjnych tej pierzei. Istniejący zapis planu w sposób nieuzasadniony uniemożliwia dokonanie nadbudowy przedmiotowej nieruchomości, co zostało zapisane w planie, wyłącznie w odniesieniu co do nielicznych budynków mieszkalnych, pomimo, iż możliwość wykonania nadbudowy wręcz wprost wynika z przesłanek technicznych, urbanistycznych i architektonicznych a nadto, kulturowych, społecznych i ekonomicznych. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. Podkreślono, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie sygn. II SA/Kr 881/18, w której oddalono skargi. Zwrócono uwagę, że jeżeli Skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to można mówić o posiadaniu przez niego interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności planu miejscowego tylko w odniesieniu do części tego planu, która dotyczy nieruchomości Skarżącego. Stwierdzone naruszenia przy procedowaniu uchwały planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny podmiotu skarżącego. Dlatego w ocenie strony przeciwnej, domaganie się przez Skarżącego stwierdzenia nieważności uchwały w całości nie jest uzasadnione i w tym zakresie skarga na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a) ppsa powinna być odrzucona. Dalej odniesiono się do zarzutu zbyt szybkiego uchwalenia planu miejscowego. Do sporządzania zaskarżonego planu miejscowego przystąpiono w dniu 5 listopada 2014 r. na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXXI/1928/14 z dnia 5 listopada 2014 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ,,Kazimierz". Natomiast zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 8 listopada 2017 roku. Zestawienie powyższych terminów wskazuje, iż procedura planistyczna trwała ponad 3 lata. Zgodnie z art. 17 ww. ustawy udział społeczeństwa w pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyglądał następująco: - składanie wniosków do projektu planu (od 21 listopada do 15 grudnia 2014 r.); - składanie uwag do projektu planu (od 23 maja do 5 lipca 2016 r.); - udział w dyskusji publicznej (13 czerwca 2016 r.); - składanie uwag do projektu planu (od 2 stycznia 2017r. do 14 lutego 2017r.): - udział w dyskusji publicznej (26 stycznia 2017r); - składanie uwag do projektu planu (od 18 kwietnia 2017 do 2 czerwca 2017r); - udział w dyskusji publicznej (18 kwietnia 2017r); - składanie uwag do projektu planu (od 7 sierpnia 2017r do 19 września 2017r); - udział w dyskusji publicznej (24 sierpnia 2017r); a ponadto: - spotkanie informacyjne dla mieszkańców (4 grudnia 2014 r.): - spotkanie informacyjne dla mieszkańców (13 października 2015 r.): - posiedzenie Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK (30.11.2015 r), podkomisja (7 grudnia 2016 r.) oraz wydanie opinii (14 grudnia 2015 r.): - spotkanie z członkami rady Dzielnicy I w dniu 16 lutego 2017r. - liczne spotkania mieszkańców i urzędu w siedzibie Biura Planowania Przestrzennego UMK. Mając na uwadze tak obszerny i długotrwały zakres współpracy z mieszkańcami podkreślić należy, iż Skarżący oraz poprzednia właścicielka nieruchomości składającej się z wyodrębnionych lokali nr [...] w budynku przy ul. [...] w Krakowie nie uczestniczył w procedurze planistycznej poprzez składanie uwag i wniosków. Odnosząc się do zarzutu nadużycia władztwa planistycznego podniesiono, że ustalając parametry i możliwości zabudowy przedmiotowej nieruchomości organy planistyczne miały na uwadze główny cel sporządzania planu, który został wyznaczony przez strategiczny dokument planistyczny gminy, jakim jest Studium. Mając na uwadze ten dokument, jako podstawowy cel sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kazimierz" przyjęto ochronę obszaru o wysokich wartościach historycznych, kulturowych, urbanistycznych i kompozycyjnych, mający priorytetowe znaczenie dla ładu przestrzennego miasta i jego atrakcyjności. Celem planu jest zachowanie tych wyjątkowych wartości, w tym ochronę przestrzeni objętej wpisem na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ochronę sylwety miasta oraz ochronę powiązań widokowych (obszar planu, wraz z innymi dzielnicami śródmiejskimi, został uznany - na mocy Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 8 września 1994 r. (M.P. Nr 50 poz. 418) - za pomnik historii "Kraków - historyczny zespół miasta", którego jednym z celów ustanowienia jest zachowanie układu urbanistyczno-architektonicznego śródmiejskiej części Krakowa). Nieruchomość strony skarżącej znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków (układ urbanistyczny oraz zespół zabudowy Kazimierza w obrębie tzw. "nowego miasta" wraz z historycznymi przedmieściami: Łąką św. Sebastiana, Podbrzeziem oraz Polami Kazimierzowskimi, wpisany do rejestru zabytków pod numerem [...], decyzja z dnia 18 lipca 2011 r. w granicach oznaczonych na rysunku planu, a sam budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. Mając to na uwadze, wszystkie podejmowane przez organ sporządzający projekt planu czynności planistyczne były umocowane w wytycznych organu ochrony zabytków, czyli Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. Kwestionowany przez stronę skarżącą paragraf 26 planu dopuszcza nadbudowę przedmiotowego budynku, z zastrzeżeniem, że górna krawędź elewacji frontowej ma zostać w niezmienionym miejscu i kształcie - co jest przedmiotem skargi. Należy mieć na uwadze, że przesądzenie o pozostawieniu górnej krawędzi elewacji frontowej w obecnym stanie wynika wprost z opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 29 października 2015r. dotyczącego wytycznych konserwatorskich do sporządzania mpzp obszaru "Kazimierz", w której wskazano, że zróżnicowanie wysokości zabudowy jest jedną z charakterystycznych cech Kazimierza, które należy zachować. Stanowisko to zostało powtórzone w uzgodnieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 23 marca 2016r. mówiącym, że zasadą powinno być dążenie, żeby zachować skyline pierzei ulic, jako linię o zróżnicowanej wysokości, która tworzy dachy budynków pierzei - jako cechę charakterystyczną zabytkowego obszaru śródmiejskiego. Organ planistyczny sporządzając projekt planu, chcąc uwzględnić wnioski mieszańców dotyczące umożliwienia zagospodarowywania poddasza oraz będąc zobowiązanym do uwzględnienia i zachowania warunków konserwatorskich zaproponował obowiązujące rozwiązanie, czyli pozostawienie górnej krawędzi elewacji frontowej w obecnym miejscu, co zapewnia spełnienie uwarunkowań konserwatorskich, a pozostawił możliwość podniesienia kalenicy i tylnej części budynku, co zostało zapisane w projekcie planu. Rozwiązanie takie zostało pozytywnie uzgodnione przez konserwatora zabytków na dalszych etapach procedury planistycznej. Wyjaśniono, że proponowane przez stronę skarżącą rozwiązanie nie mogłoby zostać wprowadzone do planu miejscowego gdyż wyrównałoby gabaryty zabudowy wzdłuż ulicy [...] i zubożyłoby atrakcyjny aktualnie, zróżnicowany skyline pierzei ulic, co zgodnie ze stanowiskiem konserwatora powinno być zachowane. Zwrócono uwagę, że to właśnie ten zróżnicowany skyline został objęty wpisem do UNESCO i objęty ochroną jako Miasto Pomnik Historii. Wskazać należy, iż Skarżący bezzasadnie wywodzi, iż otrzymałby odmienną decyzje WZ od ustaleń zaskarżonej uchwały. Takie twierdzenie jest dalece nieadekwatne, gdyż na terenie wpisanym do rejestru, projekt ewentualnej decyzji również jest uzgadniany z właściwym konserwatorem zabytków. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 pkt. 9 ustawy o planowaniu oraz § 5 - 7 załącznika do rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej wskazano, że załącznik o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag stanowi załącznik do zaskarżonej uchwały (Załącznik oznaczony nr 2), opracowany w oparciu o wzór wg załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1587). Wraz z projektem uchwały i pozostałymi załącznikami, po wykonaniu przez organ wykonawczy gminy czynności planistycznych, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., zostaje on przekazany organowi uchwałodawczemu gminy. Tak też było w przypadku zaskarżonej uchwały. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 grudnia 2020 r. (k – 83-84) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli sądu administracyjnego poddane zostały między innymi akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd ją oddala. W przedmiotowej sprawie kontrolowana uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 8 listopada 2017 roku nr LXXXVI1I/2145/17 w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego "Kazimierz" odpowiada prawu. Dyspozycja art. 101 ust. 1 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, 1378.) - dalej: "u.s.g. - stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Na wstępie konieczne jest rozważenie kwestii legitymacji procesowej skarżącego. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Elementem niezbędnym do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, który został naruszony uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie wskazuje się, iż "związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, prawnie gwarantowaną (a nie tylko faktyczną) sytuacją wnoszącego skargę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., winien polegać na tym, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację." (tak: Wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 1041/07). Jednocześnie przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes ten co do zasady powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. (tak: Dolnicki Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II). W rozpatrywanej sprawie skarżący swój konkretny interes prawny wywodzi z treści art. 140 k.c. zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący, jako właściciel samodzielnych wydzielonych lokali mieszkalnych nr [...] położonych na ostatniej kondygnacji budynku nr [...] przy ul [...] w Krakowie, ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały planistycznej. Zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, bowiem zakazuje podnoszenia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, którego współwłaścicielem jest skarżący. Uniemożliwia możliwość nadbudowy nieruchomości i powstania dodatkowej powierzchni użytkowej. Podkreślenia wymaga, że sam fakt naruszenia interesu prawnego nie przesądza o zasadności skargi, a jedynie stwierdza, że podmiot skarżący posiada legitymację procesową do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Podnoszone przez A. W. zarzuty skargi mają dwojaki charakter: proceduralny - związany z trybem uchwalania planu, a następnie merytoryczny - który odnosił się wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżącego związanego z wykonywaniem konkretnego prawa własności, brakiem możliwości nadbudowy na cele działalności gospodarczej. W kwestiach zachowania wymogów procedury przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kazimierz" wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 881/18. Jak wskazał Sąd Wojewódzki : " W świetle akt planistycznych oraz twierdzeń organu zawartych w odpowiedziach na skargi tok formalnoprawny podjęcia zaskarżonej uchwały przedstawia się następująco: 1) w dniu 5 listopada 2014 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr CXXI/1928/14 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kazimierz"; następnie ukazało się ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu – w dniu 21 listopada 2014 r.; 2) termin składania wniosków do planu – do dnia 15 grudnia 2014 r.; 3) rozpatrzenie wniosków do planu – Zarządzenie Nr 131/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 stycznia 2016 r.; 4) przekazanie projektu planu do uzgodnień i opiniowania nastąpiło w dniu 19 stycznia 2016 r. i ponownie w dniu 13 kwietnia 2016 r.; 5) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – w dniu 13 maja 2016 r.; 6) wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – od dnia 23 maja do dnia 21 czerwca 2016 r.; 7) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu – w dniu 13 czerwca 2016 r.; 8) termin składania uwag dotyczących wyłożonego projektu planu – do dnia 5 lipca 2016 r.; 9) rozpatrzenie uwag dotyczących wyłożonego projektu planu – Zarządzenie Nr 1952/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 lipca 2016 r.; 10) przekazanie projektu planu do ponownych uzgodnień i opiniowania – w dniu 30 sierpnia i ponownie w dniu 30 listopada 2016 r.; 11) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – w dniu 23 grudnia 2016 r.; 12) ponowne wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – od dnia 2 stycznia do dnia 31 stycznia 2017 r.; 13) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonym projekcie planu – w dniu 26 stycznia 2017 r.; 13) termin składania uwag dotyczących ponownie wyłożonego projektu planu – do dnia 14 lutego 2017 r.; 14) rozpatrzenie uwag dotyczących ponownie wyłożonego projektu planu – Zarządzenie Nr 571/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 marca 2017 r.; 15) przekazanie projektu planu do ponownych uzgodnień i opiniowania – w dniu 16 marca 2017 r.; 16) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – w dniu 7 kwietnia 2017 r.; 17) ponowne wyłożenie do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – od dnia 18 kwietnia do dnia 19 maja 2017 r.; 18) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonej części projektu planu – w dniu 18 kwietnia 2017 r.; 19) termin składania uwag dotyczących wyłożonej części projektu planu – do dnia 2 czerwca 2017 r.; 20) rozpatrzenie uwag dotyczących wyłożonej części projektu planu – Zarządzenie Nr 1455/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 czerwca 2017 r.; 21) przekazanie projektu planu do ponownych uzgodnień w dniu 19 lipca 2017 r.; 22) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – w dniu 28 lipca 2017 r.; 23) ponowne wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – od dnia 7 sierpnia do dnia 5 września 2017 r.; 24) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonej części projektu planu – w dniu 24 sierpnia 2017 r.; 25) termin składania uwag dotyczących ponownie wyłożonej części projektu planu – do dnia 19 września 2017 r.; 26) rozpatrzenie uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu – Zarządzenie Nr 2462/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 października 2017 r.; 27) przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu – Zarządzenie Nr 2519/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2017 r.; 28) przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu – Zarządzenie Nr 2520/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2017 r.; 29) uchwalanie planu – Sesja Rady Miasta Krakowa – w dniu 25 października 2017 r. – pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie dotyczące projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu – Rada podjęła uchwałę Nr LXXXVII/2134/17; 30) uchwalanie planu – Sesja Rady Miasta Krakowa – w dniu 8 listopada 2017 r. – drugie czytanie projektu uchwały – Rada podjęła uchwałę Nr LXXXVIII/2145/17 w sprawie uchwalenia planu. Analiza toku formalnoprawnego podjęcia zaskarżonej uchwały, a także jej samej – w rozważanym teraz aspekcie – prowadzi do konkluzji o braku istotnych naruszeń zasad i trybu procedury planistycznej mogących mieć wpływ na interes prawny skarżących ". Skarga kasacyjna od tego rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2020 r II OSK 2600/19. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wywody i ocenę prawną zaprezentowaną przez sąd I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W sprawach wymienionych Sąd Wojewódzki i Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zajmowały się całościowo procedurą uchwalania planu, w kwestii jej zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, nie dopatrzono się naruszeń prawa, które mogłyby doprowadzić do stwierdzenia nieważności planu. Zaprezentowane argumenty i wnioski o prawidłowości procedowania nad zaskarżoną uchwałą podziela również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wywołaną skargą A. W.. Dodatkowo wskazać należy, że Rozstrzygnięcie Rady Miasta Krakowa w kwestii wniesionych uwag (załącznik nr 2 do uchwały z dnia 8 listopada 2017 r) miało charakter merytoryczny i towarzyszyła mu ocena zasadności wszystkich uwag. Uwaga mogła zostać uwzględniona lub odrzucona. Każdy radny mógł w ramach uprawnień związanych z wykonywaniem mandatu zażądać treści każdej z uwag i zapoznać się z jej treścią. Radni mieli pełną możliwość wprowadzenia zmian – poprawek do projektu uchwały. Nie ma żadnych wymogów, co do zakresu poprawki, więc mogła ona dotyczyć zarówno sposobu rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag a także poszczególnych ustaleń. Brak takiej poprawki oznacza, że każdy radny oraz Rada Miasta Krakowa w całości, uznali, iż w ich ocenie nie zaistniały przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych wniesionych uwag. Tryb dokonywania zmian w projekcie uchwały planistycznej oparty jest o postanowienia statutu. Regulacje statutu są komplementarne z normą ustawową i zostały zachowane w procedurze uchwalania planu. Projekt planu był szczegółowo analizowany na posiedzeniach właściwych komisji w obecności radnych. Był szczegółowo dyskutowany. Każda z uwag została należycie rozważona przez radnych biorących udział w poszczególnych czynnościach procedowania nad uchwałą. Rację ma organ stwierdzając, że głosowanie przez Radę Miasta Krakowa poprawek do uchwały nie może zostać uznane za głosowanie nad listą uwag. Każda wniesiona przez radnego poprawka jest indywidualnie głosowana, a jej przegłosowanie przez Radę skutkuje odpowiednią zamianą w załączniku do projektu uchwały, dotyczącym sposobu rozpatrzenia uwag. Nie można uznać, że w przypadku braku poprawek radnych, nastąpiło głosowanie przez Radę Miasta Krakowa nad listą uwag. Należy raczej stwierdzić, że żaden z radnych nie uznał, iż zaproponowany w nieuwzględnionej uwadze kierunek zagospodarowania terenu winien zostać rozpatrzony w sposób odmienny, niż to uczynił organ sporządzający projekt planu. W konsekwencji, skoro nie znalazł się ani jeden radny, który gotów byłby poprzeć inny sposób rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag, indywidualne głosowanie uwag, stanowiłoby fikcję. Wbrew zarzutom skargi wymogi art. 20 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały zachowane, bowiem sama czynność uchwalenia planu nastąpiła jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag i jednocześnie z dokonaniem oceny w przedmiocie zgodności planu ze studium. Zgodzić należy się również z argumentami wskazanymi przez Radę Miasta Krakowa, że miało miejsce prawidłowe udostępnienie projektu planu w placówkach organu sporządzającego projekt oraz na stronach internetowych urzędu. Taki sposób wyłożenia odpowiadał wymogom prawnym, co umożliwiło wszystkim zainteresowanym zapoznanie się z treścią projektu i wniesieniem ewentualnych uwag. Do czasu uchwalenia planu w 2017 r projekt planu był wykładany czterokrotnie do publicznego wglądu a mieszkańcy mogli składać uwagi do tego dokumentu. W ten sposób udział czynnika społecznego w tworzeniu planu miejscowego stosownie do art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został zachowany. Skarżący oraz poprzednia właścicielka nieruchomości nie uczestniczyli w przeprowadzonej procedurze planistycznej związanej z zaskarżonym planem, poprzez składanie wniosków oraz uwag do planu, czy też udział w dyskusjach publicznych. Wbrew ogólnym zarzutom skargi, treść uchwały jest skonstruowana prawidłowo, zgodnie z zasadami techniki prawodawczej. W rozpatrywanej sprawie, kwestią najistotniejszą było udzielenie odpowiedzi, czy interes publiczny leżący u podstaw podjęcia uchwały przez Radę Miasta Krakowa, jest uzasadniony i tym samym czy ma on prymat względem interesu prywatnego (właścicielskiego) skarżącego oraz czy zaskarżona treść planu jest zgodna z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. W orzecznictwie wskazuje się, że co do zasady, brzmienie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w u.p.z.p. rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki (tak: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 76/18). Dyspozycja art. 3 ust. 1 u.p.z.p. określa, że gminie przysługuje niekwestionowane władztwo planistyczne, realizowane w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy (miejska) ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Przepis ten upoważnia gminę do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie w akcie prawa miejscowego przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, pod warunkiem, że ograniczenia te uchwałodawca wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Władztwo planistyczne obejmuje kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ingerencja gminy w prawa właścicielskie może się dokonywać wyłącznie na zasadzie poszanowania porządku prawnego i nie może prowadzić do nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Gmina może te uprawnienia wykonywać w granicach wynikających z Konstytucji RP oraz ustaw. Ewentualne nadużycie władztwa planistycznego przez gminę podlega kontroli sądu administracyjnego (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 42/19) Trafnie wskazuje się, że przepisem Konstytucji stwarzającym granice dla władztwa planistycznego gminy jest art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zawierający zasadę proporcjonalności, gdyż plan miejscowy przede wszystkim oddziałuje na prawo własności nieruchomości, które jest z kolei chronione poprzez zapisy art. 64 Konstytucji RP (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 42/19). Podejmując zaskarżona uchwałę Rada Miasta Krakowa nie dopuściła się naruszenia prawa powszechnie obowiązującego, jak również nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, a konkretne postanowienia planu miejscowego są wynikiem racjonalnego wyważenia interesu publicznego z interesem prywatnym właścicieli nieruchomości, na które owa zmiana oddziałuje. Przesądzenie o pozostawieniu górnej krawędzi elewacji frontowej w obecnym stanie wynika wprost z opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 29 października 2015r. dotyczącego wytycznych konserwatorskich do sporządzania mpzp obszaru "Kazimierz", w której wskazano, że zróżnicowanie wysokości zabudowy jest jedną z charakterystycznych cech Kazimierza, które należy zachować. Stanowisko to zostało powtórzone w uzgodnieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 23 marca 2016r. mówiącym, że zasadą powinno być dążenie, żeby zachować skyline pierzei ulic, jako linię o zróżnicowanej wysokości, która tworzy dachy budynków pierzei - jako cechę charakterystyczną zabytkowego obszaru śródmiejskiego. Organ gminy procedował w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kazimierz" zgodnie z wymogami ustawy, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie stwierdził uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania kwestionowanego aktu z obrotu prawnego. Zarówno zawartość aktu planistycznego, jego ustalenia oraz standardy dokumentacji planistycznej nie budzą w ocenie Sądu żadnych zastrzeżeń. W nadesłanych przez Radę Miejską materiałach planistycznych Sąd nie dostrzegł naruszeń, które mogłyby zostać uznane za istotne naruszenie trybu sporządzania planu, określonego w art. 14 ust. 1 oraz art. 17 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80 poz. 717 ze zm. ) Wbrew twierdzeniom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia obowiązku wyważenia interesów indywidualnych podmiotów i interesu publicznego, a także uwzględnienia aspektów racjonalności działań czy proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP. Zakres ingerencji organu w tę sferę nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych interesem publicznym. Należy, bowiem wskazać, że władztwo planistyczne gminy w sposób immanentny pozostaje w korelacji z uprawnieniami właścicielskimi podmiotów prywatnych, o czym świadczy treść art. 6 ust 1 u.p.z.p. zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Podzielić należy stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny Warszawie w wyroku z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. Akt II OSK 76/18, "że ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga wykazania, że gmina, stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania, nie nadużyła władztwa planistycznego." W ocenie Sądu, działania planistyczne Rady Miasta Krakowa cechują się przymiotem legalności, bowiem interes publiczny wymaga tego, aby poddać ochronie obszar "Kazimierz "- jako teren o wysokich wartościach historycznych ,kulturowych, urbanistycznych i kompozycyjnych, mających priorytetowe znaczenie dla ładu przestrzennego miasta i jego atrakcyjności. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". Ustalenia studium określające kierunki zagospodarowania przestrzennego ( jego perspektywy) a także same uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego mają wiążące znaczenie dla organu gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Niezgodność planu miejscowego z ustaleniami studium skutkuje tym, że dochodzi do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza silniejszy stopień związania niż we wcześniej używanych terminach "spójność" czy "niesprzeczność" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581; z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1670/11; z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1408/12). Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to, jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium ( z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z 25 kwietnia 2012 r sygn.II OSK 329/12). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie tylko jest aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz także zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych zasad zagospodarowania. Studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. ( Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, 7. Wydanie C.H. Beck , Warszawa 2013, str. 79-81) Analiza postanowień obowiązującego w Mieście Krakowie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa – uchwały Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r zmienionej uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r, zmienionej uchwałą Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r oraz ich konfrontacja z postanowieniami kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że nie są trafne zarzuty skargi, które miałyby wskazywać na niezgodność postanowień planu ze studium. Studium zaliczyło do najważniejszych celów polityki przestrzennej Miasta Krakowa zachowanie unikalnych wartości środowiska kulturowego oraz przeciwdziałanie przeobrażeniom struktury i sposobom zagospodarowania, które mogą stanowić zagrożenie dla jego wyjątkowych walorów. Główne kierunki ochrony wartości kulturowych to tworzenie warunków zintegrowanej ochrony przyrody i dziedzictwa kulturalnego, kształtowanie nowych wartości kulturowych i przyrodniczych Miasta, wykorzystywanie istniejącego dziedzictwa w celu zwiększenia atrakcyjności inwestycyjnej promocji turystycznej Miasta, wzmacniającej jego szanse rozwojowe. Realizacja tych celów wymaga respektowania między innymi zasad ochrony zabytków wpisanych do rejestru zabytków i ochrony zabytków ujętych w ewidencji konserwatorskiej. W celu konkretyzacji tych przyjętych kierunków wyznaczono strefę ochrony wartości kulturowych, która objęła obok zabytkowego Śródmieścia oraz zabytkowych zespołów i pojedynczych obiektów chronionych z mocy prawa również inne zespoły i obiekty o wysokich wartościach kulturowych i historycznych. W ramach strefy wyróżniono następujące kategorie związane z zakresem koniecznych działań: dominacji, rewaloryzacji i integracji. Wśród kierunków działań na tym obszarze przeważają: konserwacja , remonty i odtworzenia. Występuje w tym obszarze ochrony ograniczona możliwość nowych kreacji architektonicznych, bowiem zachodzi koniczność podporządkowania ich układowi urbanistycznemu i lokalnemu kontekstowi zabytkowemu. W studium wyznaczono strefę ochrony sylwety Miasta celem ochrony obszarów, które tworzą unikalną sylwetę Krakowa i wymagają wprowadzenia całkowitego zakazu zainwestowania ( w terenach otwartych) lub ograniczeń gabarytowych pozwalających na właściwą ochronę sylwety. Do tej strefy ochrony sylwety miasta zaliczono również Kazimierz. Ochrona sylwety miasta wymaga między innymi działań ukierunkowanych na ochronę oraz utrzymanie i podkreślenie w kompozycjach urbanistycznych swoistych cech budowy formy architektonicznej układów i zespołów zabudowy, w tym zachowanie lokalnych gabarytów i charakteru architektury istniejącej i projektowanej. Nieruchomość skarżącego w zaskarżonej uchwale znajduje się w terenie MWU.7. Treść § 26 zaskarżonej uchwały jest następująca. § 26. 1. Wyznacza się Teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej, oznaczony symbolem MW/U.7 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, budynkami mieszkalno-usługowymi lub budynkami usługowymi. 2. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 24 %; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 – 4,1; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 24 m, jednak nie więcej niż do wysokości bezwzględniej zabudowy: 228m n.p.m.; chyba że inne parametry oraz zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zostały ustalone w ust. 4-9. 3. W wyznaczonym terenie, znajdują się obiekty objęte ochroną konserwatorską, ujęte w gminnej ewidencji zabytków, oznaczone na rysunku planu, pod adresem: ... ... 12) ul. [...] - kamienica; 4. W odniesieniu do budynków frontowych, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 5, 7-8, 13, 18-19 dopuszcza się realizację robót budowlanych, celem wykorzystania poddasza ustalając: 1) zakaz podnoszenia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku; 2) zakaz podnoszenia kalenicy budynku; 3) dopuszczenie podniesienia górnej krawędzi elewacji tylnej budynku maksymalnie do wysokości kalenicy. 5. W odniesieniu do budynków frontowych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-4, 6, 9-10, 12, 22-23 dopuszcza się realizację robót budowlanych, celem wykorzystania poddasza ustalając: 1) zakaz podnoszenia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku; 2) dopuszczenie podniesienia kalenicy (max. nachylenie frontowej połaci dachu: 40o) oraz podniesienia górnej krawędzi elewacji tylnej budynku maksymalnie do wysokości kalenicy. Biorąc pod uwagę przedstawione wartości, konieczne było zachowanie interesu publicznego przez zapewnienie spełnienia uwarunkowań konserwatorskich to jest pozostawienie górnej krawędzi elewacji frontowej w obecnym miejscu. Jednocześnie pozostawiono możliwość podniesienia kalenicy i tylnej części budynku, co zostało pozytywnie uzgodnione z konserwatorem zabytków a zgodne jest z interesem właścicieli nieruchomości. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 8 listopada 2017 roku nr LXXXVIII/2145/17 w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego "Kazimierz" w zakresie kwestionowanym przez skarżącego, w związku z naruszeniem jego interesu prawnego jest zgodna z prawem, bowiem ani argumentacja sformułowana przez skarżącego, ani żadne inne okoliczności nie wskazują by było inaczej. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.