II FZ 572/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 568/07 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 lutego 2007 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od osób prawnych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt: I SA/Kr 568/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 lutego 2007 r., nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku od osób prawnych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał okoliczności uzasadniających powstanie po jego stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które stanowią przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. W dniu 9 sierpnia 2007 r. J. S. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nie wykazano dyspozycji zawartej w tym przepisie normy prawnej. Ponadto skarżący oświadczył, że jak wynika z treści skargi oraz załączonych do niej dokumentów, jest w trudnej sytuacji majątkowej, a prowadzenie dalszych postępowań egzekucyjnych wywoła trudne do odwrócenia skutki w jego sferze majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie ciąży obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tego wniosku powinno wskazywać konkretne zdarzenia, na podstawie których sąd będzie mógł wywieść, że wstrzymanie wykonania danego aktu lub czynności jest zasadne. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu zawartego w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zaznaczyć, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w przypadku, gdy występują w sprawie przesłanki, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodobniających niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, co uprawniałoby Wojewódzki Sąd Administracyjny do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Twierdzenia strony, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli uniknąć niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody związanej z egzekucją administracyjną z jej majątku stanowi jedynie powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie przesądzają o spełnieniu tych przesłanek. Za podstawę uwzględnienia wniosku nie mogło również zostać uznane twierdzenie skarżącego, zgodnie z którym nie dysponuje on majątkiem pozwalającym na zapłatę zobowiązania podatkowego. Twierdzenie to w żaden sposób nie uprawdopodobnia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciami tymi należy bowiem rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.