I SA/Wr 507/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. w Wydziale I - na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: V. F. na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 2 grudnia 2020 r., o sygn. akt I SAB/Wr 144/20: I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości: 500,00 zł (pięćset złotych); II. stwierdza bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wykonania ww. wyroku, mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Strony skarżącej kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi V.F. (dalej: Strona, Skarżący) jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 2 grudnia 2020 r. o sygn. akt I SAB/Wr 144/20 w sprawie przewlekłego prowadzenia przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: Organ, Wojewoda) postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W powołanym wyroku zobowiązano Organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II). Prawomocny ww. wyrok wraz z aktami sprawy Sąd doręczył Organowi 30 kwietnia 2021 r. W dniu 07.07.2021 r. Organ otrzymał wezwanie Strony do wykonania ww. wyroku WSA we Wrocławiu z 2 grudnia 2020 r. Pismem wewnętrznym datowanym na 15 lipca 2021 r. Organ wskazał na konieczność przelewu dla Skarżącego kwot: sumy pieniężnej i kosztów postępowania sądowego z ww. wyroku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (data wpływu do Organu to 28 stycznia 2022 r.) na niewykonanie wyroku o sygn. akt I SAB/Wr 144/20 zawarto wnioski o: 1) wymierzenie Organowi grzywny w wysokości 10.000,00 zł; 2) stwierdzenie bezczynności Wojewody mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) przyznanie od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł; 4) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym; 5) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że mimo pisemnego wezwania przez Stronę do wykonania prawomocnego wyroku, Organ zwrócił jedynie koszty postępowania, a ostatnia czynność Organu datowana jest na 12 sierpnia 2020 r. Postępowanie prowadzone jest przewlekle, a aktualnie Organ bezczynny. Wojewoda nie wniósł odpowiedzi na skargę, natomiast 20 stycznia 2023 r. nadesłał elektronicznie informację o zakończeniu postępowania wraz załącznikami (niepodpisanymi) zawierającymi decyzję i potwierdzenia jej odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem stosownemu wnioskowi Strony nie przeciwstawił się Organ. Sąd rozpoznał, więc sprawę w ww. trybie, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów stosownie do wymogów z art.120 p.p.s.a. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 154 § 2 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w dalszym ciągu, mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia. Wymierzenie grzywny następuje zatem, gdy mimo wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji pozostaje w dalszym ciągu w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie z przyczyn zależnych od tego organu. Zdaniem Sądu nie może być wątpliwości, że w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin wykonania takiego orzeczenia poprzez wydanie aktu/dokonanie czynności jest jednoznacznie oznaczany przez sąd stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tak wyznaczony przez sąd termin jest terminem dodatkowym wobec terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 sierpnia 2020 r., o sygn. akt III SA/Wr 571/19). Równocześnie w przypadku uwzględnienia skargi na niewykonanie wyroku sąd ma obowiązek stosownie do art. 154 § 2 p.p.s.a. zbadać, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2020 r. (sygn. akt I OSK 2269/19 – LEX nr 3056273) – "O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Ocena, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, musi być zatem zawsze dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy jako rozpatrywanej indywidualnie." W sprawie nie jest sporne wydanie 2 grudnia 2020 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku o sygn. akt I SAB/Wr 144/20, którym Sąd stwierdził, że Wojewoda prowadził przewlekle postępowanie z wniosku Strony, a przewlekłość ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wymienionym wyrokiem zobowiązał również Organ do załatwienia sprawy, w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także przyznał od Wojewody na rzecz Skarżącego sumę pieniężną i zasądził od Organu na rzecz Skarżącego koszty postępowania. Z akt administracyjnych wynika również, że prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy Sąd doręczył Organowi 30 kwietnia 2021 r., a więc 30 dniowy okres do wydania aktu w postępowaniu upływał z końcem 30 maja 2021 r. Skoro zaś Wojewoda, w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu sprawy nie załatwił, to wynikający ze skargi wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zdaniem Sądu stan po doręczeniu prawomocnego wyroku, aż do daty złożenia skargi nie da się określić inaczej jak bezczynność Organu (pkt II). Dla merytorycznego załatwienia wniosku Skarżącej Wojewoda nie uczynił jakiejkolwiek czynności po wpływie prawomocnego orzeczenia do Organu. Mając na uwadze okres owej bezczynności liczony na moment wniesienia skargi na niewykonanie wyroku Sąd orzekł o grzywnie w wysokości 500,00 zł, która to kwota mieści się w wymiarze określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku. Sąd uznał również, że bezczynność Organu ma charakter rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Za takim stanowiskiem Sądu przemawia w szczególności okoliczność, iż Organ po otrzymaniu prawomocnego wyroku z 2 grudnia 2020 r. wraz z aktami administracyjnymi sprawy, dopiero po wpływie skargi podjął czynności w sprawie, tworząc pismo - wezwanie do Strony. Tak więc mimo orzeczenia sądu administracyjnego potwierdzającego przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę sprawy Strony od dnia otrzymania akt sprawy postanowił nie uczynić jakiejkolwiek czynności dla merytorycznego zakończenia sprawy Strony. Przepis art. 154 § 7 p.p.s.a. - w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na niewykonanie wyroku - przydaje sądowi kompetencję przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Brzmienie przepisu wskazuje na fakultatywność działania sądu uzależnioną od każdorazowej oceny danego przypadku. Jak podkreśla się w orzecznictwie komentowana norma prawna ma za zadanie kompensować doznaną przez stronę postępowania niedogodność z powodu bezczynności i przewlekłości organu. Na obecnym etapie postępowania zdaniem Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności po stronie Skarżącej, które wymagałyby zasądzenia na Jej rzecz sumy pieniężnej. Natomiast sama okoliczność, że organ nie wykonał wyroku nie przesądza o przyznaniu sumy pieniężnej. Wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję z tytułu niewykonania wyroku pełni wymierzona Organowi grzywna w wysokości 500,00 złotych. Z tego względu w tej części Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt IV sentencji.