I GSK 647/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 561/20 w sprawie ze skargi K na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 561/20 oddalił skargę K. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Sad I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. K. wniósł do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. w terminie przewidzianym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 951, dalej: rozporządzenie Ministra Rodziny). Fundusz pismem z [...] stycznia 2019 r., działając na podstawie art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (aktualnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 426 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji), poinformował stronę, że wyliczona przez nią wysokość przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. oraz kwota dofinansowania wyliczona przez organ różnią się. Pismem nadanym w dniu [...] stycznia 2019 r. (wpływ do Funduszu w dniu 4 lutego 2019 r.) strona przesłała wniosek o wydanie decyzji o wysokości dofinansowania za wrzesień 2018 r. Pismem z [...] lutego 2019 r. organ powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. oraz wezwał do przesłania: listy płac za wrzesień 2018 r. wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń za wrzesień 2018 r., deklaracji ZUS DRA i ZUS RCA wraz z potwierdzeniami opłacenia składek ZUS od wynagrodzeń za wrzesień 2018 r. (lub październik 2018 r. jeśli wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym zostały wypłacone w październiku 2018 r.), potwierdzenie opłacenia podatku za wrzesień 2018 r.(lub październik 2018 r. jeśli wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym zostały wypłacone w październiku 2018 r.), wraz z dokumentem wskazującym wysokość podatku. W odpowiedzi pismem z [...] lutego 2019 r. strona przesłała żądane dokumenty, potwierdzające m.in., że wypłata wynagrodzeń za wrzesień 2018 r. nastąpiła w październiku 2018 r. Pismem z [...] lutego 2019 r., znak: Ldz. [...] organ wystąpił do ZUS o informację, kiedy płatnik opłacił składki ZUS za: wrzesień 2018 r. - październik 2018 r. W odpowiedzi, pismem z [...] marca 2019 r., ZUS poinformował, iż składki ZUS za październik 2018 r. zostały opłacone w dniach: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. Z informacji wynikało, że strona była zobowiązana do opłacenia składek ZUS za październik 2018 r. w wysokości 6 480,19 zł., a kwota opłacona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji wynosi 3 987,20 zł, a więc powyżej 2 % składek należnych za przedmiotowy miesiąc. Decyzją z [...] lipca 2018 r. Prezes PFRON ustalił stronie wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. w kwocie 0,00 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 45 ust. 3a, art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Pismem nadanym w dniu [...] lipca 2019 r. (wpływ do Funduszu w dniu [...] lipca 2019 r.) strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie wyjaśniła, że składki ZUS zostały uiszczone w terminie przewidzianym w art. 26a ust. 1a1 pkt 3. Podkreśliła że w ww. artykule ustawy o rehabilitacji określa się wyłącznie dofinasowanie związanie z cechami dotyczącymi konkretnego pracownika, na którego pracodawca zamierza uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego, a także w związku z cechami terminów płacy tej osoby. Oznacza to konieczność indywidualnego ustalenia terminów do porównania, czy zachodzą przesłanki wyłączenia dofinansowania określone w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. W toku rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w celu ustalenia terminowości opłacenia składek ZUS za październik 2019 r., za poszczególnych pracowników niepełnosprawnych, organ zwrócił się do ZUS pismem z 9 sierpnia 2019 r. z zapytaniem czy płatnik pokrył całość deklarowanej kwoty z deklaracji ZUS DRA za październik 2018 r. za pracowników zgłoszonych we wniosku. Jednocześnie Fundusz zapytał czy E. i U. mają ustalone prawo do emerytury. W odpowiedzi ZUS pismami z dni: • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] poinformował, że U. podlegała ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...]poinformował, że E. podlegała ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 6 maja 2019 r, • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] poinformował, że A. podlegała ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 4 września 2018 r. oraz od 15 października 2019 r. do 31 marca 2019 r., • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] poinformował, że P. podlegał ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 9 maja 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z [...] września 2019 r., sygn. sprawy: [...] r. poinformował również, że za: [...], płatnik składki ZUS za październik 2018 r. opłacił w dniach: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni z zastrzeżeniem ust. 1a2. Prezes PFRON opierając się na analizie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że pracownicy niepełnosprawni podlegają ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu oraz że składki ZUS za październik 2018 r. zostały opłacone w dniach: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. Organ podkreślił, że ustawą z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2192) do art. 26a ustawy o rehabilitacji, dodano ust. 1a2 w brzmieniu: kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Powyższe wskazuje, że jeżeli pracodawca ubiegający się o wypłatę środków Funduszu tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, dokona częściowej zapłaty składek do ZUS z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, zaś kwota opłacona po terminie wskazanym w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, nie przekroczy 2% składek należnych za dany miesiąc, pracodawca nie traci prawa do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ten okres. Organ na podstawie danych uzyskanych z ZUS ustalił, że strona opłaciła składki ZUS za październik 2018 r. w całości, lecz w części po terminie. Składki ZUS za październik 2018 r. Strona opłaciła wpłatami z dni: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. Jednocześnie ww. pismo z 11 września 2019 r., sygn. sprawy: 270000/4121/235813/2019 wskazuje, że Strona była zobowiązana do opłacenia składek ZUS za październik 2018 r. w łącznej kwocie 6 480,19 zł, a wpłata z dnia 21 grudnia 2018 r., a więc dokonana z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni, opiewała na kwotę 3 987,20 zł, tj. ponad 2% składek należnych za ten miesiąc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podejmując wskazane na wstępie rozstrzygnięcie zauważył, że w sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych za pracowników niepełnosprawnych. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Prezes PFRON prawidłowo ustalił stan faktyczny wskazując, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący wypłacił wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym za wrzesień 2018 r. w październiku 2018 r., co oznacza, że badaniu organu podlegało ustalenie terminowości opłacenia kosztów pracy (składek na ubezpieczenia) za październik 2018 r. Na podstawie przedstawionych informacji pochodzących od ZUS (pismo z [...] września 2019 r. sygnatura [...]), a więc informacji mających walor dokumentu urzędowego organ ustalił, że skarżący był zobowiązany do zapłaty składek za październik 2018 r. - na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz Fundusz Pracy, Solidarnościowy Fundusz Wsparcia Osób Niepełnosprawnych i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - w łącznej kwocie 6 480, 19 zł. Natomiast kwota składek opłaconych z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, tj. w dniu 21 grudnia 2018 r., wynosi 3 987, 20 zł, a zatem znacznie powyżej 2% składek należnych za analizowany okres. Organ dokonał powyższych ustaleń w oparciu o wiarygodne dane i informacje przekazane przez ZUS na zapytania organu kierowane do ZUS zarówno na etapie postępowania prowadzonego przed wydawaniem pierwszej decyzji z [...] lipca 2019 r. jak i zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2019 r. Natomiast skarżący, pomimo zapewnienia przez organ czynnego udziału w całym przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, nie przedstawił argumentów, a tym bardziej dowodów, które podważałyby w jakikolwiek sposób prawidłowość i wiarygodność ustaleń Prezesa PFRON w zakresie terminowości regulowania składek za pracowników niepełnosprawnych. Przedstawiając powyższe Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego polegające na: niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i braku ustalenia czy koszt pracy (składki ZUS), w stosunku do zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych, były opłacane w sposób terminowy, a także na wadliwym utrzymaniu w mocy decyzji Prezesa PFRON z [...] lipca 2019 r. Informacja ZUS zawarta w piśmie z [...] września 2019 r., dotycząca regulowania przez skarżącego składek za październik 2018 r., przekazana została na zapytanie organu o terminowość płatności składek wobec: [...], tj. wobec zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych (status tych pracowników jako niepełnosprawnych potwierdził również sam Skarżący w skardze). W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że ustalenia organu oparte na informacji ZUS odnoszą się do składek regulowanych względem pracowników niepełnosprawnych. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnego dowodu na potwierdzenie swojego twierdzenia, że płatność składek na rzecz zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych nastąpiła w wymaganym terminie. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazuje, że organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, a także właściwie i wnikliwie go ocenił. Organ zwracał się do ZUS w sprawie informacji czy wpłaty zostały dokonane wobec pracowników niepełnosprawnych w obowiązującym płatnika terminie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których ustalił wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w określonej kwocie. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes PFRON, po uzupełnieniu postępowania dowodowego o dodatkowe informacje z ZUS, miał pełne podstawy do utrzymania w mocy własnej decyzji z [...] lipca 2019 r., co powoduje, że także zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi. Niezależnie od powyższego i odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że nie regulował w wymaganym terminie należności składkowych jedynie w odniesieniu do pracowników niebędących osobami niepełnosprawnymi Sąd wskazał, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. poz. 1831) co do zasady określa konkretny sposób zaliczania wpłat na poszczególne fundusze. Przepisy powyższego rozporządzenia wskazują na proporcjonalny sposób zaliczania wpłaty, co oznacza, że uiszczanie przez pracodawcę tylko część należności składkowych powoduje, że w stosunku do każdego z pracowników w tym również niepełnosprawnych powstaje niedopłata wymagająca uzupełnienia. W powołanym rozporządzeniu brak jest więc jakiegokolwiek przepisu, który umożliwiałby lub nakazywałby w pierwszej kolejności księgowanie należności składkowych za pracowników niepełnosprawnych. W ocenie Sądu nieuzasadnione były również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w zw. z art. 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 26a ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Jak już zostało wykazane powyżej, w realiach rozpoznawanej sprawy, skarżący nie może skutecznie powoływać się, że uiścił należne składki względem zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych w wymaganym terminie, a tym samym spełnił warunki do otrzymania wnioskowanego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych. W tej sytuacji pomimo złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania Skarżący nie może oczekiwać wypłaty tego dofinansowania, co czyni zarzut naruszenia art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 12 k.p.a. także niezasadny. Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a., polegający na oddaleniu skargi wskutek braku właściwego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, pomimo iż fakt terminowego uiszczenia składek ZUS, w stosunku do pracowników niepełnosprawnych, uzasadniał zmianę bądź uchylenie decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2019 r., nr sprawy: [...] oraz decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2019 r., nr sprawy: [...], jako niezgodnych z przepisami prawa materialnego; II. na podstawie art. 174 § 2 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w zw. z art. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej, przez jego niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na fakt, iż wszelkie koszty pracy (ze szczególnym uwzględnieniem składek ZUS), w stosunku do zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych zostały uiszczone przez skarżącego sposób terminowy, zaś osoby nie będące osobami niepełnosprawnymi nie podlegają zakresowi regulacji niniejszej ustawy; 2. art. 26 a ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej, przez jego niezastosowanie, z uwagi na spełnienie warunków uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych o których mowa w art. 26a- 26c ustawy o rehabilitacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutem skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. – przedstawienie w odniesieniu do tego zarzutu motywów rozstrzygnięcia. Niniejsza skarga kasacyjna został oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także – niezastosowanie art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w zw. z art. 1 oraz art. 26a ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. W jego ocenie organ (a następnie Sąd I instancji) nieprawidłowo przyjął, że składki ZUS od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zostały opłacone po terminie, co doprowadziło do odmowy udzielenia z tego tytułu dofinansowania. Stanowisko to nie znajduje oparcia w stanie prawnym i faktycznym sprawy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu natury procesowej wypada stwierdzić, wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, który został przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania, w zgodzie zasadami wyrażonymi w art. 7 (zasadą prawdy obiektywnej; zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 77 § 1 (zasadą zupełności postępowania) i art. 80 (zasadą swobodnej oceny dowodów) k.p.a. Ciążący na organie obowiązek zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny nie zwalnia jednocześnie strony postępowania z obowiązku przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska. Zwłaszcza w sytuacji, gdy twierdzenia strony nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach organu. W interesie strony jest bowiem ustalenie stanu faktycznego sprawy jak najbardziej zbliżonego do rzeczywistego. Z ustaleń organu wynika, że wypłata wynagrodzeń pracownikom niepełnosprawnym za wrzesień 2018 r. nastąpiła w październiku 2018 r.; z tego tytułu składki ZUS za październik 2018 r. wyniosły łącznie 6.480,19 zł i zostały opłacone w dwóch ratach, tj. 29 listopada 2018 r. i 21 grudnia 2018 r.; opłacone po terminie składki ZUS wyniosły 3.987,20 zł, co przekraczało 2% składek należnych za październik 2018 r.; nieopłacone w terminie składki dotyczyły pracowników niepełnosprawnych (pismo ZUS z [...] września 2019 r.). Mimo nie zgadzania się w pełni z tymi ustaleniami, wnoszący skargę kasacyjną nie przedstawił dowodów, które by je podważały, a więc wskazywałyby na uiszczenie w terminie przedmiotowych składek lub też, że opłacone po terminie składki nie przekroczyły 2% składek za badany okres. Trzeba też stwierdzić, że przedstawione powyżej okoliczności nie potwierdzają tezy, że w tej sprawie zachodzi przypadek, iż przy badaniu terminowości uiszczenia składek ZUS od wynagrodzeń osób niepełnosprawnych organ wziął pod uwagę całość podlegających wpłacie składek za październiku 2018 r., a nie tylko od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, co błędnie zaakceptował następnie Sąd I instancji. Ponieważ, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedmiotem kontroli ZUS były składki opłacane od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania. Skoro wnoszącemu skargę kasacyjną nie udało się podważyć dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, to za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena czy doszło do niewłaściwego zastosowania w sprawie określonych przepisów materialnych jest dokonywana na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który nie podlega wzruszeniu. Zarzut ten nie służy bowiem podważaniu ustaleń faktycznych ani też kreowaniu nowego stanu faktycznego. Naruszenie procedury administracyjnej czy sądowoadministracyjnej może być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), który jak wcześniej zostało wskazane okazał się niezasadny. Z powyższych względów należało uznać, że organ prawidłowo zastosował art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z tym przepisem, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje: jeżeli miesięczne koszty płacy (przez które uznaje się zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Solidarnościowy) zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, a więc w sytuacji, jaka miała miejsce w tej sprawie. Natomiast odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej art. 26a ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, to należy zauważyć, że wprowadza on dodatkowy warunek uzyskania dofinansowania przez podmiot zatrudniający osoby niepełnosprawne. Zgodnie z tym przepisem pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (...) przysługuje w kwocie 1125 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Samo umieszczenie pracownika w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych nie jest jednak wystarczające do otrzymania dofinasowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, o którym mowa w tym przepisie. Tym samym z naruszeniem tego przepisu mielibyśmy do czynienia jedynie wówczas, gdyby pracodawca spełnił pozostałe wymogi ustawowe do uzyskania dofinansowania (w tym opłacił w terminie składki ZUS od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych), a mimo to nie uzyskałby przedmiotowego dofinansowania, co w sprawie nie miało miejsca. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.