II SA/Łd 263/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego oddala skargę. dc UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1202)- dalej: p.b.; Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą: - zamienny projekt budowlany na realizacje zadania pn.: Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr 220, 225/2, 226/2 (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy A. w Z. w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, a także - zmieniającą na wniosek strony ostateczną decyzje nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę zadania pn.: Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr 220, 225/2, 226/2 (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy A. w Z. w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu 28 stycznia 2019 r. I.C., działając w imieniu Firmy Remontowo-Budowlanej "A." Spółka Jawna z siedzibą w B. nr 30A, gm. [...], wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o zmianę wyżej wymienionej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] r. w zakresie: zmiany rodzaju źródła ciepła – ogrzewanie z sieci miejskiej, zmiany układu ścian działowych zgodnie z rysunkami, zwiększenia ilości sanitariatów i zapleczy socjalnych, zmiany kształtu dachu budynku, dodatkowego balkonu na drugim piętrze, zmiany układu mieszkań na drugim piętrze, utworzenia komórek lokatorskich na drugim piętrze, zmiany układu stolarki okiennej elewacji frontowej, zmiany lokalizacji wyłazów dachowych, zmiany instalacji wewnętrznych zgodnie z rysunkami. Do wniosku załączono między innymi 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego, odpis KRS inwestora, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku wszczętego zawiadomieniem z dnia 31 stycznia 2019 r. postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji, stosownie do wymogu art. 35 ust. 1 p.b. przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, wykonanie projektu zgodnie z art. 20 ust. 2 oraz sprawdzenie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się na dzień opracowania projektu lub sprawdzenia zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7. Z akt sprawy wynika także, że z uwagi na położenie terenu inwestycji na obszarze historycznego układu urbanistycznego, włączonego do wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków, wnioskowana zmiana została uzgodniona z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Ochrony Zabytków, w drodze postanowienia z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził zamienny projekt budowlany i zmienił na wniosek strony, ostateczną decyzją z [...] r. o pozwoleniu na budowę zadania pn.: Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr 220, 225/2, 226/2 (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy A. w Z. w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia W.C., współwłaściciel działki o nr ew. 221 graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji, wniosła odwołanie, w którym zarzucała naruszenie: 1. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez pobieżną i niepełną ocenę całokształtu sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności: - poprzestaniu w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia jedynie na ogólnikowych stwierdzeniach nie odnoszących się bezpośrednio do okoliczności sprawy, stanowiących jedynie powtórzenie odpowiednich przepisów ustawy bez ich przełożenia na okoliczności niniejszej sprawy; - zaniechanie ustalenia, czy wnioskodawca na dzień wydania kwestionowanej decyzji posiada tytuł prawny do działek o nr 220, 225/2, 226/2 pomimo, że przedłożone oświadczenie w tym zakresie nie zawiera daty jego podpisania; - zaniechanie ustalenia, czy wnioskodawca na dzień wydania kwestionowanej decyzji posiada tytuł prawny do działki nr ew. 186/3, która nie należy do wnioskodawcy, a do małżonków P. i I.C.; - oparcie rozstrzygnięcia w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych do budynku mieszkalno-usługowego jedynie na oświadczeniu o zapewnieniu miejsc postojowych złożonego jedynie przez I.C., w sytuacji gdy jest ona jedynie współwłaścicielem nieruchomości i nie może bez zgody pozostałych współwłaścicieli decydować o sposobie zagospodarowania nieruchomości; 2. art. 35 ust. 1 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie przez organ pierwszej instancji, w sytuacji gdy nie doszło do spełnienia przez wnioskodawcę warunków z przywołanego przepisu, to jest wadliwe uznanie zgodności projektu budowlanego z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy: - realizowana inwestycja powoduje ograniczenie użytkowania należącej do skarżącej działki o nr ew. 221, w szczególności poprzez jej utwardzenie bez zgody właścicieli; - niewykazaniu przez wnioskodawcę tytułu prawnego do działek o nr ew. 220, 225/2, 226/2 oraz do działki po nr ew. 186/3 wskazanej jako teren przeznaczony na 8 miejsc postojowych dla budynku handlowo-usługowego, która to działka, jak podkreśla skarżąca znajduje się w odległości nie pozwalającej na jej funkcjonalne powiązanie z inwestycją. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W.C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2020 r., II SA/Łd 719/19 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu kwestionowana skargą decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem obowiązku należytego wyjaśnienia i oceny wszystkich, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co stanowiło uchybienie art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania skarżącej Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. Przywołując dokonane w sprawie ustalenia faktyczne wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr 220, 225/2, 226/2 (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy A. w Z. Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2019 r. inwestor przedmiotowej inwestycji wystąpił o zmianę w/w decyzji z [...] r. w zakresie określonym w przedłożonym wraz z wnioskiem zamiennym projekcie budowlanym. Analiza przedłożonej dokumentacji wykazała, że zakres zmian pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczy wyłącznie: zmiany układu ścian działowych, zwiększeniu ilości sanitariatów i zapleczy socjalnych, zmiany kształtu dachu budynku, dodatkowego balkonu na drugim piętrze, zmiany układu mieszkań na drugim piętrze, utworzenia komórek lokatorskich na drugim piętrze, zmiany układu stolarki okiennej elewacji frontowej, zmiany lokalizacji wyłazów dachowych, zmiany instalacji wewnętrznych oraz zmiany rodzaju źródeł ciepła na ogrzewanie z sieci miejskiej. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 36a ust. 1 p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Przy czym jak wynika z ust. 3 wskazanego przepisu w postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy określone w art. 32-35 stosuje się odpowiednio w zakresie uzasadnionym wnioskowana przez inwestora zmianą. Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie jest związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie dotyczące zatwierdzenia projektu zamiennego może dotyczyć jedynie zmian wprowadzonych do tego projektu. Organ wskazał ponadto, iż rozpatrując wniosek o zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę jest zobowiązany do ustalenia, czy zamierzone przez inwestora zmiany pozostają w zgodzie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z wydaną wcześniej decyzją o warunkach zabudowy. Przy czym w tym ostatnim przypadku, w sytuacji wystąpienia sprzeczności pomiędzy ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, a planowanymi zmianami, inwestor może przedłożyć nowa decyzje o warunkach zabudowy, dotyczącą wprowadzanych zmian. W oparciu o powyższe organ wywiódł, iż przebieg postępowania w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę determinuje charakter istotnych zmian, które inwestor zamierza wprowadzić do projektu budowlanego. Organ wskazał, iż dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone zostały decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...]. Ponadto wydaną na wniosek inwestora decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz Miasta [...] zmienił ustalenia w/w decyzji z [...] r. w zakresie sposobu zaopatrzenia projektowanej inwestycji w energię cieplną, z projektowanego pierwotnie indywidualnego źródła ciepła (wskazanego w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z [...] r.) na ciepło dostarczane z sieci miejskiej. W pozostałym zakresie ustalone decyzją z [...] r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pozostały bez zmian. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż porównując wykaz zmian zawartych w złożonym projekcie zamiennym stwierdził, że poza wskazaną wyżej kwestią źródła ciepła, istotną zmianą wymagającą oceny jej zgodności z udzielonymi dla przedmiotowej inwestycji warunkami zabudowy pozostaje zgłaszana przez inwestora zmiana kształtu dachu. W tym zakresie zdaniem organu, wynikająca z projektu zamiennego niewielka, fragmentaryczna zmiana fragmentu dachu w tylnej części budynku jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia [...] r., która w zakresie geometrii dachu stanowi "- pozostałych części budynku: dach spadowy, wielospadowy, kąt nachylenia połaci dachowych od 20 do 200, wysokość od 9,5 m do 12,2 m. Należy zróżnicować wysokość kalenicy dla poszczególnych części bryły budynku." Objęty zmianą fragment budynku jest jednospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowej wynoszącej 2,40, a wprowadzona zmiana na wpływa na zróżnicowanie wysokości kalenic dla poszczególnych części bryły budynku, które wynoszą 11,91 m i11,77 m. Pozostałe zmiany objęte projektem zamiennym dotyczą kwestii, których wydane dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie normują. Odnosząc się do tych organ odwoławczy wskazał, że obowiązujące przepisy nie uprawniają organów architektoniczno-budowlanych, w ramach prowadzonych postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Ocenie podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z warunkami techniczno-budowlanymi, w tym przede wszystkim na gruncie niniejszej sprawy, z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). W tym zakresie zdaniem organu odwoławczego przedłożony projekt zamienny nie powoduje zmian w usytuowaniu obiektów na części rysunkowej zagospodarowania terenu, jak również nie wpływa na wysokość projektowanego budynku. Przeprowadzona ocena wykazała, że wprowadzone zmiany nie powodują ograniczenia możliwości zabudowy działek sąsiednich, jak również pozostają bez wpływu na kwestie ich nasłonecznienia, czy też zacienienia, a nadto na kwestie bezpieczeństwa pożarowego. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony zamienny projekt budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a nadto informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, którzy złożyli stosowne oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wnosząc o zmianę ostatecznej decyzji pozwolenie na budowę do akt sprawy złożono stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane, podpisane przez jednego ze wspólników inwestora. Przeprowadzone w powyższym zakresie postępowanie wyjaśniające, wobec zgłoszonych przez stronę w odwołaniu wątpliwości, wykazało, że przedmiotowe działki ewidencyjne stanowią współwłasność majątkową małżeńską I.C. i P.C., którzy jak wynika z informacji KRS są wspólnikami Firmy Remontowo-Budowlanej "A." Sp.j. i każdemu wspólnikowi przysługuje prawo do reprezentowania spółki w zakresie wszystkich czynności sądowych i pozasądowych. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy w dniu 23 maja 2019 r. I.C. uzupełniła załączone do wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotowymi działkami ewidencyjnymi na cele budowlane, poprzez opatrzenie złożonego oświadczenia o datę jego złożenia, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Natomiast, co do podnoszonej w odwołaniu kwestii dotyczącej usytuowania miejsc parkingowych niezgodnie z ustaleniami powołanej wyżej decyzji z dnia [...] r. organ odwoławczy wskazał, iż przedłożony przez inwestora projekt zamienny nie obejmuje miejsc parkingowych, które były elementem projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Tym samym organ nie ma prawa dokonywać ponownej oceny tej kwestii. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] stwierdził, iż decyzja organu I instancji była prawidłowa, a podniesione w odwołaniu zarzuty nie znajdują uzasadnienia. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.C. zarzuciła naruszenie: - art. 153 p.p.s.a poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2020 r., II SA/Łd 719/19; - art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a poprzez pobieżną i niepełna ocenę materiału dowodowego w szczególności błędne uznanie, że na dzień wydania decyzji inwestor posiada aktualny tytuł prawny do działek o nr ew. 220, 225/5, 226/2 oraz 186/3 w sytuacji, gdy jak wynika z uzasadnienia decyzji w/w działki nie zostały wniesione jako wkład do majątku spółki i stanowią majątek odrębny należący do jej wspólników; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania oraz poprzestanie na ogólnikowych stwierdzeniach stanowiących z jednej strony powtórzenie przepisów bez wskazania w jaki sposób realnie przekładają się one na okoliczności sprawy, z drugiej zaś wymienienie podjętych czynności organów bez wskazania ustaleń, jakich dokonał organ, w szczególności w zakresie wskazanym w uzasadnieniu wyroku z 19 sierpnia 2020 r. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację na zasadność podniesionych zarzutów, popieraną przywołanym orzecznictwem sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 9 sierpnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że żadna ze stron postępowania pomimo wezwania nie potwierdziła możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 14 września 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a, który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Istotnym w niniejszej sprawie pozostaje także przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają one sposób ich postępowania w przyszłości. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyroki NSA z 25 października 2006r., I OSK 1377/05; 13 września 2006r., II FSK 1099/05; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organy przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; wyroki WSA w Gliwicach z 19 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 77/18; z 15 maja 2018 r. IV SA/Gl 1124/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jak już wcześniej wskazano przedmiotem niniejszej skargi W.C. uczyniła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą: 1. zamienny projekt budowlany na realizacje zadania pn.: Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr 220, 225/2, 226/2 (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy A. w Z. w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, a także 2. zmieniającą na wniosek strony ostateczną decyzje nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę zadania pn.: Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr 220, 225/2, 226/2 (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy A. w Z. w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: k.p.a. oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1202)- dalej: p.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku inicjującego postępowanie administracyjne przed organami architektoniczno-budowlanymi. Podkreślenia wymaga, iż kwestia zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji była już przedmiotem toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy wyżej przywołaną decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2020 r. , II SA/Łd 719/19 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd rozpoznający skargę zakwestionował bowiem prawidłowość sporządzenia przez organ odwoławczy uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenia postępowania poprzedzającego jej wydanie, co stanowiło uchybienie art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, Wojewoda [...] uzasadniając kwestionowane skargą rozstrzygnięcie w zasadzie ograniczył się do przytoczenia mający zastosowanie w sprawie przepisów, opisania przedmiotu planowanej inwestycji, lakonicznego stwierdzenia odnośnie miejsc parkingowych, że inwestycja spełnia warunki zabudowy, zaś w zakresie elementów ujętych we wniosku o zamianę pozwolenia na budowę ograniczył się do stwierdzenia, że są zgodne z "przepisami prawa miejscowego, jak również z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". Z uzasadnienia nie wynika natomiast w sposób jednoznaczny jaki był zakres tych zmian, a nadto czy są one zgodne z wydaną dla przedmiotowej inwestycji decyzją z dnia [...] . o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w jakim stosunku pozostają do pierwotnego projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzja z dnia [...] r. Dodatkowo Sąd stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia brak jest należytego odniesienia się do szeregu zarzutów wniesionego odwołania dotyczących: braku dokonania prawidłowej analizy wniosku inwestora i przedłożonej przez niego dokumentacji; wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej, w tym do wynikające z nieuprawnionego utwardzenia tej działki ograniczenia sposobu jej użytkowania; podnoszonych przez stronę wątpliwości, co do prawidłowości oświadczeń inwestora o posiadaniu tytułu prawnego do dysponowania działkami objętymi inwestycją na cele budowlane, w tym do ogólnikowego i w żaden sposób nieudokumentowanego wyjaśnienia kwestii nie opatrzenia datą oświadczenia załączonego do wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. Sąd podkreślił także, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma regulacja zawarta w art. 36a p.b., który w ust. 1 stanowi, iż istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jak wynika z ust. 3 przywołanego przepisu w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Ponieważ wydanie decyzji zmieniającej na podstawie art. 36a ust. 1 podlega tym samym rygorom, co wydanie pozwolenia na budowę (art. 32-35) organ wydający ją musi zbadać, czy będzie ona zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wydaną wcześniej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy wnioskowany zakres zmian w decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, nie przekracza tego, co było przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i czy nie należy wystąpić w związku z tym o wydanie nowej decyzji w tym zakresie. Sąd zaznaczył, że wyjątkowość analizowanej regulacji wyraża się również w "odstępstwie" od zasady, zgodnie z którą prowadząc postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę, organ nie powinien ponownie oceniać całego zamierzenia inwestycyjnego. Jest on bowiem związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego powinno ograniczać się jedynie do wprowadzonych do niego zmian. Wobec powyższego przedmiotem oceny organów w niniejszym postępowaniu może być zatem wyłącznie objęty wnioskiem z 28 stycznia 2019 r. projekt budowlany zamienny i wynikające z niego zmiany w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] r. Końcowo Sąd stwierdził, że organ odwoławczy rozpoznając ponownie odwołanie skarżącej uwzględni powyższe rozważania i usunie wskazane uchybienia. Odniesie się we właściwy sposób do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu uwzględniając okoliczność, że postępowanie niniejsze toczy się na skutek wniosku inwestora o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a p.b., a wydaną decyzję uzasadni w sposób przewidziany w art. 107 § 3 k.p.a. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż wbrew zarzutom skargi, Wojewoda [...] rozpatrując ponownie odwołanie W.C. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. uwzględnił ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2020 r., II SA/Łd 719/19. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ uwzględniając brzmienie art. 36a p.b. oraz wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych, objął prowadzonym postępowaniem zakres zmian wynikających z przedłożonego przez stronę projektu zamiennego. Na podstawie przeprowadzonej analizy przedłożonej dokumentacji organ odwoławczy ustalił, że zakres zmian pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczy wyłącznie: zmiany układu ścian działowych, zwiększeniu ilości sanitariatów i zapleczy socjalnych, zmiany kształtu dachu budynku, dodatkowego balkonu na drugim piętrze, zmiany układu mieszkań na drugim piętrze, utworzenia komórek lokatorskich na drugim piętrze, zmiany układu stolarki okiennej elewacji frontowej, zmiany lokalizacji wyłazów dachowych, zmiany instalacji wewnętrznych oraz zmiany rodzaju źródeł ciepła na ogrzewanie z sieci miejskiej. Przy czym za zmiany istotne, spośród wyżej wymienionych, to jest wymagające przeprowadzenia oceny, co do ich zgodności z ustalonymi dla przedmiotowej inwestycji warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, organ zasadnie uznał kwestie dotyczącą zmiany źródła ciepła dla projektowanej zabudowy oraz niewielką zmianę konstrukcji dachu, pozostającej bez wpływu na ustalone katy nachylenia połaci dachowych oraz ustalone decyzją przedziały wysokości kalenic dla poszczególnych części bryły budynku. W odniesieniu do zmiany pierwotnie projektowanego źródła ciepła dla inwestycji organ wskazał, iż zgodnie z wydaną w dniu [...] r. decyzją Burmistrza Miasta [...] nr [...], ustalone zostało, iż zaopatrzenie to zapewni indywidualne źródło ciepła, spełniające określone parametry, co zostało zatwierdzone ostateczną decyzja o pozwoleniu na budową z dnia [...] r. Wnioskowana przez inwestora zmiana w powyższym zakresie polega na zapewnieniu źródła ciepła z sieci miejskiej, które to rozwiązanie pozostaje w zgodzie z wydaną na jego wniosek decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] o zmianie ustaleń decyzji z [...] r. w zakresie sposobu zaopatrzenia projektowanej inwestycji w energię cieplną. Natomiast, co do kwestii zmiany kształtu dachu budynku organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikająca z projektu zamiennego niewielka zmiana fragmentu dachu w tylnej części budynku jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia [...] r., która w zakresie geometrii dachu stanowi "- pozostałych części budynku: dach spadowy, wielospadowy, kąt nachylenia połaci dachowych od 20 do 200, wysokość od 9,5 m do 12,2 m. Należy zróżnicować wysokość kalenicy dla poszczególnych części bryły budynku." Objęty zmianą fragment budynku jest jednospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowej wynoszącej 2,40, a wprowadzona zmiana na wpływa na zróżnicowanie wysokości kalenic dla poszczególnych części bryły budynku, które wynoszą 11,91 m i11,77 m. Odnośnie pozostałych zmian objętych projektem zamiennym organ odwoławczy wskazał, iż dotyczą one kwestii, których wydane dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie normują. Organ podkreślił także, że obowiązujące przepisy nie uprawniają organów architektoniczno-budowlanych, w ramach prowadzonych postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Dokonywanej przez niego ocenie podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z warunkami techniczno-budowlanymi, w tym przede wszystkim na gruncie niniejszej sprawy, z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). W tym zakresie zdaniem organu odwoławczego przedłożony projekt zamienny nie powoduje zmian w usytuowaniu obiektów na części rysunkowej zagospodarowania terenu, jak również nie wpływa na wysokość projektowanego budynku. Przeprowadzona ocena wykazała, że wprowadzone zmiany nie powodują ograniczenia możliwości zabudowy działek sąsiednich, jak również pozostają bez wpływu na kwestie ich nasłonecznienia, czy też zacienienia, a nadto na kwestie bezpieczeństwa pożarowego. W ocenie Sądu, Wojewoda [...] zasadnie uznał, iż przedłożony przez inwestora zamienny projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 p.b. Przedłożona dokumentacja jest bowiem kompletna, posiada wszystkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a nadto informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, którzy załączyli wymagane prawem oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się do kwestii poprawności oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotowych działek ewidencyjnych o nr 220, 225/2, 226/2, 186/3 na cele budowlane organ wyjaśnił, że do wniosku o zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. złożone zostało stosowne oświadczenie, podpisane przez jednego ze wspólników inwestora - Firmy Remontowo-Budowlanej "A." Sp.j. Przeprowadzone w powyższym zakresie postępowanie wyjaśniające, wobec zgłoszonych przez stronę w odwołaniu wątpliwości, wykazało, że przedmiotowe działki ewidencyjne stanowią współwłasność majątkową małżeńską I.C. i P.C., którzy są wspólnikami w/w Firmy Remontowo-Budowlanej "A." Sp.j. i każdemu wspólnikowi przysługuje prawo do reprezentowania spółki w zakresie wszystkich czynności sądowych i pozasądowych. Powyższe wynika z przedłożonego do akt sprawy odpisu KRS spółki. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 23 maja 2019 r. I.C. uzupełniła na wezwanie organu, załączone do wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane, poprzez opatrzenie złożonego oświadczenia datą jego złożenia, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Powyższe zostało udokumentowane w załączonych do skargi aktach administracyjnych. Wskazać w tym miejscu należy, że składane w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza tylko domniemanie, że składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może zostać jednak obalone dowodami wskazującymi, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Przyjmuje się, że organ co do zasady nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora, złożonego w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co do zasady zwalnia organy administracji z konieczności dowodzenia istnienia takiego prawa i jest ono skuteczne, gdy z zebranego w sprawie materiału nie wynika wniosek przeciwny albo istotne wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Natomiast, co do podnoszonej w odwołaniu strony kwestii dotyczącej usytuowania miejsc parkingowych niezgodnie z ustaleniami powołanej wyżej decyzji z dnia [...] r., zdaniem Sądu organ odwoławczy w sposób prawidłowy wskazał, iż przedłożony przez inwestora projekt zamienny nie dotyczył kwestii miejsc parkingowych, które były elementem projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Tym samym organ nie był uprawniony do ponownej oceny tej kwestii. Reasumując Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącej Wojewoda [...] uwzględnił ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2020 r., II SA/Łd 719/19, a co za tym idzie zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. uznać należy za nieuzasadniony. Za nieuzasadnione w ocenie Sądu uznać także należało zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów procesowych, to jest art. 7, 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew stanowisku strony skarżącej Wojewoda [...] dokonał należytych ustaleń faktycznych sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również odniósł do wszystkich zarzutów wniesionego odwołania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie wydanego rozstrzygnięci odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. is