II GSK 1246/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 275/10 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [..] listopada 2009 r. nr [..] w przedmiocie wpisu na listę adwokatów oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 275/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Sz. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, w punkcie trzecim, zasądził od organu na rzecz M. Sz. zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. M. Sz. w dniu [...] marca 2009 r. złożył wniosek o wpis na listę adwokatów w trybie art. 65, 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm., dalej: Prawo o adwokaturze). We wniosku wskazał, że studia prawnicze na [...]. ukończył w 2004 r. Następnie w okresie od października 2005 r. do września 2008 r. odbył aplikację prokuratorską w okręgu Prokuratury Apelacyjnej we W., podczas której wykonywał przypisane mu obowiązki (w tym: od dnia 4 stycznia do dnia 3 lipca 2008 r. w ramach przygotowania zawodowego w miejscu pracy na podstawie skierowania Powiatowego Urzędu Pracy we W.). Egzamin prokuratorski złożył [...] października 2008 r. Ponadto wskazał, że w okresie od lutego 2004 r. do lutego 2006 r. odbył praktykę w Kancelarii Adwokackiej adw. A. B. we W. Początkowo odbywała się ona na zasadzie wolontariatu, a w okresie od dnia 19 stycznia 2005 r. do dnia 18 stycznia 2006 r. w formie stażu absolwenckiego na podstawie skierowania Powiatowego Urzędu Pracy we W. Do wniosku załączył m.in.: oświadczenie adw. A. B. z dnia [...] lutego 2009 r. o współpracy ze skarżącym i zakresie jego obowiązków, opinię z poszczególnych jednostek organizacyjnych prokuratury i sądów wydawanych przez prokuratorów w trakcie odbywania przez skarżącego aplikacji prokuratorskiej, zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy we W. o odbyciu przygotowania zawodowego w Prokuraturze Okręgowej we W. z dnia [...] lipca 2008 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. uchwałą z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmówiła skarżącemu wpisu na listę adwokatów Izby Adwokackiej w W., uznając, iż poza dokumentem o zdaniu egzaminu prokuratorskiego wnioskodawca nie złożył innych dokumentów wskazanych w art. 68 ust. 3 pkt 3 i 5 ustawy - Prawo o adwokaturze w brzmieniu obowiązującym z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy – Prawo o notariacie (Dz. U. Nr 37, poz. 286, dalej: ustawa z dnia 20 lutego 2009 r.) nowelizującej z dniem 25 marca 2009 r. ustawę – Prawo o adwokaturze, z których wynikałoby, że przez co najmniej 3 lata w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis zajmował stanowiska lub wykonywał czynności uprawniające do uzyskania wpisu na listę adwokatów bez odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego (art. 66 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy). Po rozpatrzeniu odwołania M. Sz., Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej. Organ nie zgodził się z twierdzeniem M. Sz., że ocena jego wniosku powinna być przeprowadzona zgodnie ze stanem prawnym istniejącym w chwili jego złożenia, z dniem [...] marca 2009 r., tj. przed nowelizacją ustawy – Prawo o adwokaturze. Dalej organ wskazał, że w toczących się postępowaniach o wpis na listę adwokatów także tych, które zostały wszczęte przed nowelizacją ustawy – Prawo o adwokaturze, powinno się stosować przepisy powołanej ustawy po nowelizacji, aby wyeliminować jakąkolwiek dowolność decyzji podejmowanych przez okręgowe rady adwokackie przy ocenie "odpowiedniej praktyki w zawodzie prawniczym". W związku z powyższym organ dokonał oceny sytuacji prawnej M. Sz. przy uwzględnieniu treści art. 66 Prawa o adwokaturze, po nowelizacji. Ponadto organ dokonując oceny praktyki zawodowej wnioskodawcy wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 5 Prawa o adwokaturze do okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, w przypadku aplikacji prokuratorskiej pozaetatowej zalicza się proporcjonalnie okres trwania aplikacji przyjmując, że za każdy miesiąc odbywania aplikacji zalicza się 1/4 miesiąca. W związku z powyższym organ zaliczył wnioskodawcy okres 9 miesięcy, jako że wykonywał wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej adwokata na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej. Minister nie podzielił poglądu Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej i stwierdził, iż Okręgowa Rada Adwokacka (dalej: ORA) i Naczelna Rada Adwokacka (dalej: NRA) obowiązane były, ze względu na brak przepisów przejściowych, rozważyć na tle okoliczności sprawy, kwestię związaną z możliwością zastosowania w tej sprawie uregulowań obowiązujących do dnia 25 marca 2009 r., jak również wprowadzonych ustawą z dnia 20 lutego 2009 r., kierując się przy tym zasadą wyboru regulacji. W sytuacji braku przepisów przejściowych i zmiany stanu prawnego każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, uwzględniając w ocenie, które z przepisów materialnoprawnych (obowiązujące w dacie zdarzenia inicjującego postępowanie czy w dacie orzekania) są dla strony korzystniejsze. Z tego względu Minister uznał, że pogląd obu organów samorządu adwokackiego co do wyłącznego stosowania ustawy – Prawo o adwokaturze, po nowelizacji, jest niezasadny. Powyższe uchybienie nie miało jednak, w ocenie organu, wpływu na prawidłowość zaskarżonej uchwały NRA. W ocenie Ministra, w sprawie został zebrany wystarczający materiał dowodowy do podjęcia przez niego rozstrzygnięcia w przedmiocie wpisu M. Sz. na listę adwokatów. Zdaniem Ministra, organy samorządu prawidłowo ustaliły, że skarżący nie spełnia przesłanek w zakresie wpisu na listę adwokatów określonych w art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa o adwokaturze, a brak odniesienia się do jego sytuacji prawnej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze nie miał wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż analiza materiału prowadzi do wniosku o braku podstaw do dokonania wpisu na listę adwokatów, także w świetle przepisów obowiązujących przed nowelizacją powołanej ustawy. M. Sz. [...] stycznia 2004 r. ukończył wyższe studia magisterskie na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii [...]. W latach 2006-2008 ukończył na tym wydziale studia z zakresu prawa karnego gospodarczego, w tym ze specjalizacją prawa karnego skarbowego oraz kryminalistyki. Od 20 stycznia 2005 r. do 19 stycznia 2006 r. na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartej pomiędzy Powiatowym Urzędem Pracy we W. a Kancelarią Adwokacką A. B. odbywał staż dla bezrobotnych w tej Kancelarii na stanowisku praktykanta/asystenta. Od 11 lutego 2009 r. współpracuje jako prawnik z Kancelarią Prawną s.c. S.-W.-W.-B. we W. Ponadto odbył pozaetatową aplikację prokuratorską i w 2008 r. złożył egzamin prokuratorski. Tak ustalony przebieg zatrudnienia wskazuje, w ocenie Ministra, na to, że M. Sz. nie spełnia przesłanek wpisu na listę adwokatów. Okres 12 miesięcy wykonywania funkcji praktykanta/asystenta i krótkotrwała współpraca z Kancelarią Prawną s.c. S.-W.-W. są niewystarczające do uznania, iż posiada on odpowiednią praktykę w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze w brzmieniu określonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt K 6/06, a tym samym nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Zdaniem organu, M. Sz. nie spełnia również przesłanek wskazanych w art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa o adwokaturze, po nowelizacji. M. Sz. złożył egzamin prokuratorski po dniu 1 stycznia 1991 r., jednak w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę adwokatów, łącznie przez okres co najmniej 3 lat, nie zajmował stanowiska aplikanta i nie wykonywał wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związanych ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim lub spółce cywilnej, jawnej, komandytowej, o których mowa w art. 4a ust. 1 powołanej ustawy lub kancelarii radcy prawnego, spółkach, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Organ uznał jednak, iż wbrew poglądowi NRA okres stażu odbywanego w Kancelarii Adwokackiej A. B. na podstawie umowy cywilnoprawnej może zostać zaliczony do okresu, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa o adwokaturze po nowelizacji. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ łączny okres praktyki zawodowej M. Sz. jest krótszy niż 3 lata. Skarżący nie spełnia zatem, w ocenie Ministra, zarówno przesłanek z art. 65 ust. 1 i art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze, będących dotychczas podstawą wpisu na listę adwokatów, jak i wymagań objętych ustawowymi przesłankami wpisu na listę adwokatów wynikających z przytoczonego znowelizowanego art. 66 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. M. Sz. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, polegające na braku wszechstronnego i wnikliwego zbadania dokumentów przedstawionych przez M. Sz., poświadczających jego praktykę w zawodach prawniczych. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. W dniu [...] maja 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo M. Sz., w którym uaktualnił stan faktyczny sprawy, stwierdzając, iż w chwili obecnej posiada już 6-letnie doświadczenie w stosowaniu prawa, przedstawiając etapy jego kariery zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylając decyzję Ministra Sprawiedliwości stwierdził, że narusza ona obowiązujące prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Wskazał, że M. Sz. złożył wniosek w dniu [...] marca 2009 r. przed nowelizacją ustawy – Prawo o adwokaturze. Sąd I instancji podniósł, że zarówno ORA jak i NRA, dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, koncentrowały się wyłącznie na ustaleniach wymaganych przepisami ustawy – Prawo o adwokaturze po nowelizacji. Natomiast w żadnym zakresie nie dokonywały oceny objętego wnioskiem żądania z punktu widzenia art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy w brzmieniu przed nowelizacją. Jak wskazał Sąd I instancji do organów samorządu adwokackiego, a nie do Ministra Sprawiedliwości należy rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wpis i okoliczność, iż od uchwały NRA służy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z k.p.a. (art. 68 ust. 6a) nie ogranicza powyższych kompetencji samorządu. W ocenie Sądu, organy samorządu błędnie zastosowały przepisy ustawy obejmujące przesłanki wpisu na listę adwokatów, w obowiązującym z dniem 25 marca 2009 r. brzmieniu, a skutkiem tego stanu rzeczy był brak oceny materiału dowodowego i ustaleń w aspekcie wymagań stawianych przepisami ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku. Ocena wniosku w świetle dotychczasowych przepisów i poczynienie nowych, wymaganych tymi przepisami ustaleń nastąpiło dopiero w decyzji Ministra Sprawiedliwości, co zdaniem Sądu nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz przepisów ustawy stanowiących o kompetencji organów samorządu do rozstrzygania wniosków w przedmiocie wpisu na listę adwokatów. Ponadto Sąd I instancji podniósł, że organ nie poddał ocenie całego materiału dowodowego. Dalej stwierdził, że M. Sz. trafnie zauważył, iż organ nie odniósł się do wskazanych w skardze dokumentów, poświadczających jego zdaniem praktykę w zawodach prawniczych, co wskazuje w ocenie Sądu I instancji na naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 157 § 3 k.p.a. Minister Sprawiedliwości wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 6a Prawa o adwokaturze poprzez błędne przyjęcie w podstawie zaskarżonego wyroku, iż Minister Sprawiedliwości dokonał oceny wniosku pana M. Sz. wykraczając poza przysługujące mu uprawnienie, jako organu odwoławczego, gdy w rzeczywistości odwołanie zostało rozpoznane w granicach przysługującej Ministrowi Sprawiedliwości kompetencji do rozpatrywania odwołań od uchwał organów samorządu adwokackiego w kwestiach dotyczących wpisu na listę adwokatów; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 157 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie, iż Minister Sprawiedliwości nie poddał ocenie całości materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wpisu pana M. Sz. na listę adwokatów i uchylenie zaskarżonej decyzji, gdy w rzeczywistości stwierdzone uchybienia nie miały wpływu na jej treść, a Minister Sprawiedliwości rozpatrzył całość materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku wymienionego; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia: – podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, – tezy o braku kompetencji Ministra Sprawiedliwości do merytorycznego rozpoznania wniosku pana M. Sz. o wpis na listę adwokatów, – czy staż odbyty w prokuraturze przez wymienionego miał wpływ na ocenę "odpowiedniej praktyki" w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze. Minister Sprawiedliwości uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż Minister Sprawiedliwości nie był uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie wniosku M. Sz., wydał zaskarżony wyrok z naruszeniem przepisów, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto teza Sądu I instancji nie została należycie wyjaśniona w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w związku z czym nie odpowiada ustawowym wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., jak wskazał Minister Sprawiedliwości był on organem nie tylko uprawnionym, lecz wręcz zobowiązanym do dokonania oceny materiału dowodowego poprzez pryzmat przepisów, na które powoływał się odwołujący, tj. w świetle unormowań obowiązujących przed nowelizacją. Analiza materiału dowodnego doprowadziła Ministra do wniosku, iż M. Sz. nie spełnia warunków niezbędnych do wpisu na listę adwokatów wymaganych przepisami ustawy – Prawo o adwokaturze zarówno w brzmieniu przed, jak i po nowelizacji. Wbrew twierdzeniom Sądu okoliczność, iż ocena wniosku oraz poczynienie w wymienionym zakresie ustaleń faktycznych nastąpiło po raz pierwszy dopiero w decyzji Ministra Sprawiedliwości nie naruszało art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., ani też prawa strony do rozpoznania sprawy w toku dwóch instancji. Wadliwe uzasadnienie uchwał organów samorządowych nie zwalniało Ministra od merytorycznego rozpoznania sprawy. Ponadto skarżący organ wskazał, że stwierdzone przez Sąd I instancji uchybienie polegające na zaniechaniu omówienia dokumentów dołączonych przez M. Sz. do odwołania, nie mogło stanowić podstawy uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., ponieważ pozostawało bez wpływu na treść jej rozstrzygnięcia. Dokumenty, które zostały dołączone, potwierdzały jedynie odbycie przez M. Sz. w okresie od stycznia 2008 r. do lipca 2008 r. przygotowania zawodowego w Prokuraturze Rejonowej dla W. w ramach stażu finansowanego przez Powiatowy Urząd Pracy we W., nie wskazywały na przedmiot stażu i kierunek przygotowania zawodowego i czy staż umożliwiał nabycie umiejętności związanych ze świadczeniem pomocy prawnej. Ponadto w ocenie Ministra nie miał on obowiązku poszukiwania dowodów, które wskazywałyby, czy ww. staż mógł stanowić "odpowiednią praktykę" w rozumieniu art. 65 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze w brzmieniu określonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt K 6/06. Ponadto Minister wskazał, że omawiany staż M. Sz. odbył przed zdaniem egzaminu zawodowego. W związku z powyższym wobec treści przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze w brzmieniu uwzględniającym wyrok TK, okres stażu nie mógł zostać zaliczony do czasu "odpowiedniej praktyki". W ocenie Ministra zbędne było omawianie dokumentów przedłożonych na tę okoliczność przez skarżącego przy odwołaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Wnoszący skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości zarzucił w granicach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie szeregu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję Ministra nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów, gdyż dokonał jej wnikliwej kontroli. Należy w pełni podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku oraz kwestionowanej decyzji Ministra Sprawiedliwości, że w niniejszej sprawie względem skarżącego M. Sz. powinny mieć zastosowanie przepisy prawa materialnego – art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o adwokaturze w dotychczasowym brzmieniu, tj. przed nowelizacją, która weszła w życie 25 marca 2009 r. Prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że konsekwencją przyjęcia przez Ministra Sprawiedliwości stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia wniosku przez skarżącego była konieczność szczegółowego zbadania przesłanek wpisu na listę adwokatów z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy w dotychczasowym brzmieniu, czego organy samorządu w obu instancjach nie dokonały, gdyż oparły się na innym stanie prawnym. Minister Sprawiedliwości wprawdzie działał w tej sprawie jako organ odwoławczy od uchwały NRA w szczególnym trybie odwoławczym (charakterystycznym dla Prawa o adwokaturze) i mógł przeprowadzić postępowanie dowodowe i samodzielnie ocenić ten materiał dowodowy oraz dokonać pełnych ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, ale zastrzeżenia Sądu I instancji co do prawidłowości i kompletności tych ustaleń nie mogą być skutecznie podważone skargą kasacyjną. Zarzut Sądu I instancji postawiony zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości, że organ ten nie poddał ocenie całego materiału dowodowego i nie odniósł się do wskazanych w skardze dokumentów, poświadczających praktykę M. Sz. w zawodach prawniczych. W tych warunkach nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a., gdyż właśnie to organy wszystkich instancji, w tym Ministra Sprawiedliwości z naruszeniem powyższych przepisów postępowania nienależycie wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia przesłanki odpowiedniej praktyki w zawodach prawniczych wymaganej przepisem art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o adwokaturze w dotychczasowym brzmieniu w powiązaniu ze wskazaniami Trybunału Konstytucyjnego w orzeczeniu z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt K 6/06 (Dz. U. z 2006 r. Nr 75, poz. 529). Należy przypomnieć, że wykładnia tego przepisu w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym dokonywana w zgodzie z powołanym wyżej orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego nakazywała wnikliwie zbadanie pełnej praktyki wnioskodawcy w zawodach prawniczych w całym okresie jej wykonywania do czasu złożenia wniosku o wpis na listę adwokatów, w oparciu o wszystkie dowody zebrane w sprawie, czego akurat w niniejszej sprawie nawet organ ostateczny, jakim był Minister Sprawiedliwości, nie uczynił w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy – Minister Sprawiedliwości ustalając samodzielnie, że skarżący nie spełnia przesłanek do wpisu na listę adwokatów na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze w dotychczasowym brzmieniu i wykładnią konstytucyjną tego przepisu zawartą w wyroku TK z 19 kwietnia 2006 r. wprawdzie analizował staż pracy i doświadczenie zawodowe wnioskodawcy zarówno w toku odbytej przez niego aplikacji, jak i po jej zakończeniu, jednakże jak to słusznie zauważył Sąd I instancji nie poddał ocenie całego materiału dowodowego i nie ustosunkował się do wszytkach dokumentów wskazanych w skardze a mających istotne znaczenie dla oceny czy rozmiary odbytej przez skarżącego praktyki w zawodach prawniczych i jej zawartość dają rękojmię wykonywania zawodu adwokata w rozumieniu art. 65 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze w brzmieniu określonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. Skoro organ odwoławczy – Minister Sprawiedliwości uznał, że wskazane przez skarżącego dowody są niewystarczające lub też nie w pełni wyjaśniają istotne okoliczności sprawy, to albo mógł zażądać od niego stosownych dodatkowych wyjaśnień lub uzupełnienia materiału dowodowego lub też jeśli nie mógł tego uczynić z innych względów, to należało zastosować przepis art. 138 § 2 k.p.a. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest trafny, gdyż ewentualne uchybienie uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie "braku kompetencji Ministra Sprawiedliwości do merytorycznego rozpoznania wniosku", chociaż Sąd I instancji tak wyraźnie nie stwierdził, nie miało wpływu na wynik sprawy. Kwestionowana decyzja Ministra zawierała bowiem inne wady procesowe skutkujące jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i ten właśnie przepis w powiązaniu z art. 7, 77 § 1 k.p.a. stanowiły podstawę prawną uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej braku wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego wyroku jest chybiony. Natomiast trafnie zarzucono omyłkowe powołanie w wyroku przepisu art. 157 § 3 k.p.a., który w tej sprawie nie miał zastosowania, ale to uchybienie Sądu pozostało bez wpływu na rozstrzygnięcie wyroku. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 185 p.p.s.a.