II SA/Wa 771/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE A. S. złożył skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art.8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową", "u.z.e.p."), w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. A. S. wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu swego wniosku wskazał, że jest byłym funkcjonariuszem Policji z epizodem w Służbie Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...]. W tym czasie nie miał żadnego kontaktu służbowego z osobami internowanymi czy represjonowanymi, a do jego głównych zadań należało realizowanie czynności służbowych w pionie kryminalnym. Podkreślił, iż "honor, godność i etos służby był jego głównym punktem w relacjach ze społeczeństwem, a słowa takie jak te wyhaftowane na sztandarach "Bóg, Honor, Ojczyzna", zawsze towarzyszyły jego służbie". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż wnioskodawca został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] kwietnia 2007 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym nie wypłaca się renty inwalidzkiej z uwagi na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury. Z informacji Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu tj. informacji o przebiegu służby nr [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie służby od dnia [...] października 1982 r. do dnia [...] lutego 1984 r., tj. 1 rok, 4 miesiące i 28 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 26 lat, 5 miesięcy i 20 dni, Do wysługi emerytalnej zaliczono również okres zasadniczej służby wojskowej tj. 2 miesiące i 16 dni. Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych pismem z dnia [...] listopada 2017 r. (znak: [...]) przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby A. S. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby. Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. (znak: [...]) przekazał informację dotyczącą przebiegu służby A. S. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że ww. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki służbowe. Wnioskującemu wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia oraz nagrody pieniężne, został on również odznaczony Brązową Odznaką Zasłużony Policjant. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o udzielonych wymienionemu karach dyscyplinarnych. Brak jest również dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia. Rozpatrując niniejszą sprawę organ wskazał, że w sytuacji, w której całkowity okres służby strony wynosił 26 lat, 5 miesięcy i 20 dni, a służba na rzecz totalitarnego państwa trwała 1 rok, 4 miesiące i 28 dni, nie można mówić o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Organ nie kwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez A. S. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. W opinii Komendanta Głównego Policji ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność jego służby. Jednakże w ocenie organu brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Organ zaznaczył też, że charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji, stanowiących zagrożenie życia i zdrowia, nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Strona - w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno postawa i osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, w ocenie organu nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z przepisów ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2019r. w sprawie o sygn. II SA/Wa 2705/19 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, iż stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Organ błędnie uznał, że okres służby A. S. dla totalitarnego ustroju nie jest krótkotrwały. Tymczasem skarżący pełnił taką służbę w okresie od dnia [...] października 1982 r. do dnia [...] lutego 1984 r., tj. 1 rok, 4 miesiące i 28 dni. Jest to bardzo krótki czas w stosunku do całkowitego okresu służby, który wynosi 26 lat, 5 miesięcy i 20 dni. Skoro zatem okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi zaledwie ok. 5% całkowitego okresu służby skarżącego, bez wątpienia jest okresem krótkotrwałym. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Organ wskazał, iż całkowity okres pełnionej przez A. S. służby wynosi 26 lat, 5 miesięcy i 20 dni. Natomiast służba pełniona przez niego na rzecz totalitarnego państwa to okres 1 roku, 4 miesięcy i 28 dni, co stanowi około 5% całego okresu służby. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wskazany wyżej okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, należy ocenić jako krótkotrwały. Tym samym uznano, że przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej została spełniona. Odnosząc się do analizy przesłanki uwzględnionej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, organ nie kwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września ł989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. W opinii Komendanta Głównego Policji ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby wnioskodawcy. Z zebranej dokumentacji wynika, iż A. S. w toku pełnionej służby w Policji posiadał pozytywne opinie służbowe, dodatkowo wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia oraz nagrody pieniężne, ponadto został odznaczony Brązową Odznaką Zasłużony Policjant. Jakkolwiek wskazano w otrzymanej dokumentacji, iż wnioskowano o obniżenie zainteresowanemu dodatku służbowego, to w ocenie organu powyższe nie dało podstaw do kwestionowania rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych w całym okresie pełnienia służby w Policji. Uwzględniając powyższe organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka uwzględniona w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Natomiast, w ocenie organu, analiza materiału dowodowego (stanowiącego kopię kompletnych akt osobowych o sygn. [...]), bezsprzecznie dowiodła, iż zainteresowany utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, co nie pozostaje bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny, czy sprawa wnioskodawcy stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie wobec niego ww. przepisu. Bezpośrednio po zakończeniu służby w Batalionie Centralnego Podporządkowania wchodzącego w skład Zmotoryzowanych Odwodów Milicji Obywatelskiej A. S. został mianowany na stanowisko w Służbie Bezpieczeństwa (zob. Wniosek Personalny strony akt [...], w którym Zastępca Naczelnika Wydziału [...] KWMO w [...] wnosi o, tu cyt. "(...) Mianowanie na stanowisko [...] wydz. [...] SB" a uzasadnia powyższe, tu cyt. "(...) W/w ukończył 3-miesięczny Kurs Operacyjny SB w [...], który predystynuje go do podjęcia pracy w Służbie Bezpieczeństwa". Organ stwierdził, że ww. nie podjął żadnych działań mających na celu usunięcie go z etatu SB, lecz kontynuował karierę zawodową w tej strukturze w charakterze funkcjonariusza operacyjnego (zob. Raport z dnia [...] sierpnia 1983 r. strony akt [...], tu cyt. "(...) Zwracam się z uprzejmą prośbą o przeniesienie mnie do Wydziału [...]". O zaangażowaniu A. S. w realizację zadań w strukturach SB może również świadczyć, zdaniem organu, mianowanie na stanowisko pracownika stałego w trakcie służby w Służbie Bezpieczeństwa (zob. opinia służbowa z dnia [...] listopada 1983 r. strony akt [...], w której treści napisano, tu cyt. "(...) przeszkolenie zawodowe – specjalny kurs operacyjny Służby Bezpieczeństwa w [...] w 1982 r. (...)" "(...) w Wydz. [...] WUSW w [...] od [...].10.1982 r. na [...] (...)", "(...) Jest pracownikiem operacyjnym (...)", "(...) Jest pracownikiem zdyscyplinowanym, chętnie wykonuje polecenia przełożonych. Obserwuje się u niego coraz większe zaangażowanie w pracy na powierzonym mu odcinku (...)", "(...) Mając na uwadze postępy w pracy [...] S. A. proponuję zatwierdzić na stanowisko pracownika stałego (...)", (zob. Wniosek Personalny, strony akt [...]), tu cyt. "(...) Nadmieniam, że wymieniony z dniem [...].12.1983 r. został mianowany funkcjonariuszem stałym (...)", czy też ukończenie cyklu doskonalenia zawodowego (zob. Zaświadczenie o ukończeniu cyklu doskonalenia zawodowego trwającego od [...] października 1980 r. do [...] maja 1983 r., strona akt [...]). W ocenie organu z powyższych informacji wynika, że przełożeni byli usatysfakcjonowani z wyników, jak i poziomu realizowanych obowiązków służbowych przez A. S. Wnioskodawca był w pełni świadomy co do zawodowej przynależności do SB, z czego czerpał konkretne korzyści. A. S. złożył skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art.8a ustawy zaopatrzeniowej, w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Decyzji tej zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 8a ust. 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej) oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj; - naruszenie przepisów prawa art.6 k. p. a stanowiącego o zasadzie praworządności której podstawą jest art.7 Konstytucji RP; - niedopełnienia obowiązku podjęcia wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i pominięcie obowiązku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w sprawie dotyczącej tak istotnej materii jak prawo do zabezpieczenia społecznego; - art.7b i 8 k. p, a. poprzez naruszenie zasady proporcjonalności wobec braku rozważenia słusznego interesu wnioskodawcy, prawa do wypracowanej z narażeniem zdrowia i życia emerytury w relacji do interesu społecznego, tym samym nie zastosowano przepisu ustawy art.8a de facto wbrew woli ustawodawcy, -art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz niepełne rozeznanie zgromadzonego - w szczególności faktów i dowodów świadczących o ponadprzeciętnym zaangażowaniu wnioskodawcy w obowiązki na rzecz demokratycznej Ojczyzny - Polski i o warunkach pełnionej służby; Nadmieniał, że w dokumentach IPN [...] czy [...] brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących, że realizował cele które są charakterystyczne dla ustroju państw totalitarnych. Realizowaniem tych celów na pewno nie były wyjazdy do Urzędów Gmin na terenie podległym KW MO w [...], kontakty z ludźmi którzy potrzebowali pomocy aby mogli przetrwać ciężki czas stanu wojennego. Wskazywał, iż w czasie służby w SB KW MO manifestował swoją niezależność i religijność, za co podlegał w tym czasie różnego rodzaju dyskryminacji ze strony Oficerów Politycznych. W dokumentach kadrowych znajdowały się notatki służbowe innych pracowników SB o jego poglądach narodowych o uczestnictwie w uroczystościach religijnych o posiadaniu rodziny w USA, rodziny gdzie dziadkowie walczyli w partyzantce. Jeśli chodzi o zaświadczenie o ukończeniu cyklu doskonalenia zawodowego wydanego w dniu [...].07.1983r przez KW MO w [...] skarżący wskazywał, iż jest to dokument kadrowy który otrzymuje każdy funkcjonariusz po okresie przygotowawczym i ma celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza oraz sprawdzenie czy jego cechy osobiste, charakter i zdolności uzasadniają jego dalszą przydatność czy to w SB czy MO (w tym czasie). Z tych przyczyn przełożeni nie byli usatysfakcjonowani z wyników i poziomu realizowanych obowiązków służbowych. Skarżący podkreślał, iż gdyby byli usatysfakcjonowani to by pracował do czasu rozwiązania SB i podlegał weryfikacji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o oddalanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2020r., sygn. akt II SA/Wa 2692/19. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 września 2020r. wskazał, iż: Zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Organ błędnie uznał, że okres służby A. S. dla totalitarnego ustroju nie jest krótkotrwały. Tymczasem Skarżący pełnił taką służbę w okresie od dnia [...] października 1982 r. do dnia [...] lutego 1984 r., tj. 1 rok, 4 miesiące i 28 dni. Jest to bardzo krótki czas w stosunku do całkowitego okresu służby, który wynosi 26 lat, 5 miesięcy i 20 dni. Skoro zatem okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi zaledwie ok. 5% całkowitego okresu służby skarżącego, bez wątpienia jest okresem krótkotrwałym. Sąd również wskazał, że skarżący w toku postępowania podkreślał rodzaj wykonywanych przez siebie czynności operacyjno-rozpoznawczych, uzyskanie Brązowej Odznaki "Zasłużony Policjant" za sposób pełnienia służby, nagród uznaniowych w latach 2001- 2007, dodatków za pracę (tzw. "wysługę"). Przy ocenie kryterium rzetelności organ zupełnie pominął ww. zasługi skarżącego. Jak już zostało wskazane wcześniej, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Zatem skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (v: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, publ. LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a sąd zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08, publ. LEX 551652). Twierdzenie powyższe pozostaje również aktualne w zakresie związania oceną prawną organu administracji publicznej, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie. Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2020 r. mają zatem pierwszorzędne znaczenie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca na gruncie niniejszej sprawy. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku. Jedynym potencjalnie "nowym" elementem dotyczącym stanu faktycznego sprawy jest ocena okresu służby skarżącego na rzecz państwa totalitarnego. Warto w tym miejscu zwrócił uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał w uzasadnieniach wyroków z dnia 13 grudnia 2019 r., wydanych w sprawach sygn. akt I OSK 1464/19 i sygn. akt I OSK 1690/19, że w przypadku ustalenia przez organ, że działalność określonego funkcjonariusza w okresie państwa totalitarnego była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, to wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do tego funkcjonariusza jest w istocie wykluczone, a teoretyczna możliwość wydania - nawet w przypadkach absolutnie wyjątkowych i szczegółowo omówionych w uzasadnieniu - decyzji odmownej, byłaby zanegowaniem konstytucyjnego publicznego prawa podmiotowego funkcjonariusza do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu o materialnoprawne zasady określone w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. W przedmiotowej sprawie organ ustalił natomiast, iż skarżący był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa (wydział [...] SB). Po przejściu szkolenia w zakresie Kursu Operacyjnego w SB w [...] był funkcjonariuszem operacyjnym. Natomiast z dniem [...].12.1983r. został mianowany funkcjonariuszem stałym. Organ nie wykazała natomiast na czym praca operacyjna skarżącego polegała (jakie konkretnie czynności i zadania wykonywał) i na podstawie jakich dowodów można przyjąć, że taka praca była wykonywana, odnosząc się jedynie ogólnikowo do struktury tzw. organów bezpieczeństwa (SB). Minister dokonał zatem nieprawidłowej wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej i w konsekwencji w sposób nienależyty rozważył, czy w rozpatrywanej sprawie można mówić o "szczególnie uzasadnionym przypadku". Podkreślić w tym miejscu należy raz jeszcze, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może wystąpić również wówczas, gdy służba w formacjach wymienionych w art. 13b ustawy nie charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. W tej sprawie takie bezpośrednie zaangażowanie nie występowało (a przynajmniej nie zostało przez organ to wykazane). Zestawiając powyższe z służbą skarżącego pod dniu 12 września 1989r. w ocenie Sądu spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Przedstawione rozważania faktyczne i prawne prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Podda ocenie okoliczności tej konkretnej sprawy administracyjnej w świetle przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi postępowanie będąc związanym oceną prawną przedstawioną w powyższej sprawie (art. 153 p.p.s.a.), poprzez przyjęcie, iż skarżący spełnił przesłanki zawarte w cytowanych przepisach (o ile nie będą zachodzić okoliczności powodujące wyłączenie związania oceną sądu).