II SA/Sz 926/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ł.-Z. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 804/17 oddalającym skargę W. Ł. -Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 804/17, oddalił skargę W. Ł. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Powyższy wyrok uzyskał walor prawomocności od dnia 28 listopada 2017 r. W dniu 22 sierpnia 2018 r. (data nadania skargi) W. Ł. złożyła do Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej ww. wyrokiem Sądu z dnia 27 września 2017 r. Pismem z dnia 13 września 2017 r. Sąd wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie, na którą z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, wymienionych w art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) powołuje się w treści skargi o wznowienie postępowania oraz kiedy dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania, a także do jednoznacznego określenia żądania i jego uzasadnienia. Jednocześnie Sąd pouczył Skarżącą, że niewykonanie powyższego zobowiązania w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi oraz o treści art. 271-273 i art. 277 ww. ustawy. Odpowiadając na powyższe zobowiązanie W. Ł. wyjaśniła, że jej zdaniem naruszony został art. 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast o możliwości wniesienia skargi "o wznowienie postępowania prawomocnego orzeczenia sądu", po wykryciu nowych dowodów w sprawie, dowiedziała się w lipcu br. z mediów. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o: -wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 804/17 oraz uchylenie dokonanej legalizacji altanki ogrodowej imiennie na lokatorkę; - sprawdzenie wypisów i wyrysów dotyczących zagospodarowania dz. nr [...] w M. i porównanie z treścią wydanego zaświadczenia, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zatajenie braku zjazdu z dz. [...] na drogę publiczną krajową nr [...]; - sprawdzenie udzielonych dalszych pełnomocnictw przez osobę, nie będącą prawnikiem, w trakcie wykonywania inwentaryzacji altanki ogrodowej; - uchylenie dokonanej, jej zdaniem, bezprawnie legalizacji altanki ogrodowej; - uwzględnienie w sprawie załączonych dowodów dotyczących tej samej działki [...], tej samej osoby (lokatorki [...].), lecz innej sprawy; - ustalenie przyczyny wydania w 2014 r. "przekłamanego" zaświadczenia z zatajeniem "braku zjazdu na drogę publiczną", które było podstawą dokonania przez PINB w W. legalizacji altanki ogrodowej na dz. nr [...] i utrzymaniem w mocy przez wyższy organ. Odnosząc się do podstaw wznowienia W. Ł. podała, że Burmistrz M. w wydanym zaświadczeniu nr [...] z dnia [...] r. zataił brak zjazdu z dz. [...] na drogę publiczną krajową nr [...]. Zamiast wydać wypisy/wyrysy z dokumentów urzędowych o stanie faktycznym i prawnym, wydano zaświadczenie, wskazując błędne dane z określeniem usytuowania altanki (na gruncie prywatnym), nie mające odzwierciedlenia w dokumentach urzędowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. pismem z dnia 23 sierpnia 2018 r., nr [...] doprecyzowało, że na dz. [...] nie można legalizować obiektów budowlanych ze względu na brak zjazdu na drogę publiczną - kategoryczne przeciwwskazanie. W ocenie Skarżącej, altanka ogrodowa została zalegalizowana bezprawnie na lokatorkę D. M.. Obecnie, po ujawnieniu nowych dowodów - brak zjazdu na drogę publiczna krajową nr [...] (zatajony w roku 2014 przez Urząd Miejski w M.) zachodzi uzasadniona potrzeba wznowienia postępowania i anulowania decyzji legalizującej altankę. W piśmie procesowym z dnia 25 października 2018 r. Skarżąca dodatkowo wskazała, że została wprowadzona w błąd, jak i wszystkie organy powiązane z tą sprawą, a nieruchomość położona na działce nr [...] obarczona jest wadą prawną. Zdaniem Skarżącej, legalizacja samowoli budowlanej jest bezprawna, w związku z tym powinna być uchylona, a postępowanie zasługuje na wznowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), określanej dalej jako "P.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, powołując się na przesłanki określone w art. 271 - 273 P.p.s.a., przy czym podstawę wznowienia mogą stanowić tylko zdarzenia wymienione w tych przepisach. Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się, na mocy art. 276 P.p.s.a., odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu. Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 P.p.s.a.), a ponadto zawierać, stosownie do art. 279 P.p.s.a., oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu tychże okoliczności na rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 277 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy Zatem dopiero skarga wniesiona w terminie i oparta na ustawowej przesłance wznowienia zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia. W razie stwierdzenia braku jednego z wymogów, o których mowa wyżej, sąd skargę o wznowienie odrzuci - stosownie do treści art. 280 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania powołała art. 273 § 2 P.p.s.a., wskazując na ujawnienie nowych okoliczności w sprawie w postaci braku zjazdu na drogę publiczną krajową nr [...] z działki nr [...], położonej w M., obręb nr [...], nieznanych Sądowi w chwili orzekania. W tym miejscu zaznaczyć należy, że nawet jeśliby przyjąć, że powołane okoliczności odpowiadają dyspozycji art. 273 § 2 P.p.s.a. wskazującego, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, to skarżąca nie sprecyzowała jednak, czy owe nowe okoliczności i dowody stały się jej znane dopiero po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego i tym samym, czy powołanie się na nie lub skorzystanie z nich było niemożliwe na wcześniejszym etapie postępowania. Podkreślenia wymaga, że jeżeli wykryta okoliczność faktyczna lub środek dowodowy mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej, to powinny być wykorzystane w tym właśnie postępowaniu. Wówczas dotknięta taką wadą ostateczna decyzja administracyjna podlega zweryfikowaniu w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 i nast. K.p.a.), bez konieczności wcześniejszej zmiany, bądź uchylenia wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzje (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 137/86, ONSA 1986, Nr 1, poz. 29 z aprobującą glosą J. Borkowskiego, OSPiKA 1987 r., Nr 4, poz. 82). Skarżąca podważając trafność ustaleń stanu faktycznego w sprawie przez organy administracji nie odniosła swej argumentacji do wystąpienia podstawy wznowienia postępowania sądowego. Jednocześnie stwierdzić trzeba, że wnosząca skargę o wznowienie postępowania w żaden sposób nie wykazała, że zachowała termin do wniesienia skargi o wznowienie, o którym mowa w art. 277 P.p.s.a. W tym zakresie jedynie wskazała, że "o możliwości wniesienia skargi o wznowienie postępowania prawomocnego orzeczenia sądu, po wykryciu nowych dowodów w sprawie, dowiedziała się w lipcu br. z mediów". Nie powołała się natomiast na żadne okoliczności potwierdzające tę tezę. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 P.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II FSK 295/05). Powyższe oznacza, że Sąd nie ma możliwości rzetelnego zbadania czy okoliczności powołane przez Skarżącą można potraktować jako nowe okoliczności w rozumieniu art. 273 § 2 P.p.s.a., a także ocenić terminowość wniesienia samej skargi o wznowienia postępowania. Mając na uwadze, że to na Skarżącej ciążył obowiązek wykazania powyższych okoliczności oraz fakt, że postępowanie o wznowienie postępowania sądowego ma charakter wyjątkowy Sąd stwierdził, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione i w konsekwencji na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 orzekł, jak w sentencji.