II GSK 1118/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Gabriela Jyż Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1685/10 w sprawie ze skargi T. J. M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1685/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan sprawy. T.M. [...] października 2009 r. złożył w Łódzkim Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Weryfikacja wniosku skarżącego wykazała, że wniosek wymaga uzupełnienia braków formalnych, dlatego też pismem z [...] grudnia 2009 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych, które uzupełnił [...] grudnia 2009 r. i z tym dniem wniosek skarżącego stał się poprawny i kompletny. Z uwagi na kompletność i poprawność wniosku, Łódzki Oddział Regionalny ARiMR [...] grudnia 2009 r. wystąpił do Departamentu Wsparcia Rybactwa ARiMR o przekazanie informacji o dostępności środków finansowych w ramach programu operacyjnego na datę [...] grudnia 2009 r. DWR ARiMR przekazał informację o braku środków finansowych na [...] grudnia 2009 r. Z uwagi na powyższe, [...] kwietnia 2010 r. Kierownik Biura Wsparcia Inwestycyjnego Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR działając w imieniu Prezesa ARiMR, zakończył obsługę wniosku złożonego przez skarżącego, odmawiając przyznania pomocy z powodu braku dostępności środków finansowych w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe". Prezes ARiMR po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, pismem z [...] czerwca 2010 r. poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że pierwotnie złożony przez skarżącego wniosek, tj. [...] października 2009 r., był wnioskiem niekompletnym, gdyż nie dołączono do niego, m.in. aktualnego zaświadczenia potwierdzającego wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na potrzeby realizacji operacji i prawomocnego pozwolenia wodno-prawnego. Sąd podniósł, że podstawą przyznania pomocy jest prawidłowo wypełniony i udokumentowany wniosek zgodnie z § 51 rozporządzenia z 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193). Sąd wskazał, że wobec faktu, że ilość środków może nie być wystarczająca do wypłacenia pomocy wszystkim zainteresowanym, przyjęto zasadę, że pomoc jest przyznawana zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. Ponieważ skarżący złożył wniosek o dofinansowanie, który został uznany za prawidłowy i kompletny dopiero [...] grudnia 2009 r., a dofinansowanie przyznano tylko tym wnioskodawcom, którzy złożyli poprawne wnioski do [...] grudnia 2009 r., nieprzyznanie skarżącemu dofinansowania ze względu na brak środków finansowych jest zgodne z przepisem art. 14 ust. 4 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.; zwaną dalej: ustawą z 3 kwietnia 2009 r.). Sąd uznał, za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r. dotyczących okresu rozpatrywania wniosku. Zgodnie z treścią § 44 ust. 5 ww. rozporządzenia wniosek o dofinansowanie, w przypadku operacji w ramach środka działania wodno-środowiskowe w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku technik i praktyk w chowie lub hodowli ryb, rozpatruje się do końca roku, w którym wniosek został złożony. Z akt sprawy wynika, że złożony przez skarżącego wniosek był niekompletny, więc obowiązkiem organu było wezwanie skarżącego na podstawie § 43 ust. 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r. do uzupełnienia wniosku, co też organ uczynił pismem z [...] grudnia 2009 r. Wniosek stał się kompletny [...] grudnia 2009 r., zaś [...] grudnia 2009 r. Łódzki Oddział Regionalny ARiMR wystąpił do DWR ARiMR z pytaniem odnośnie dostępności środków na dzień [...] grudnia 2009 r. Skoro więc z pytaniem o dostępność środków Oddział Regionalny zwrócił się [...] grudnia 2009 r., to zakończenie weryfikacji wniosku – warunkujące wystąpienie z pytaniem do DWR ARiMR – miało miejsce przed końcem roku, w którym złożono wniosek. Następnie oddział regionalny oczekiwał wyłącznie na informację z Centrali Agencji co do dostępności środków. Sąd podkreślił, że okres oczekiwania nie miał żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż pod uwagę brana była wyłącznie data uzyskania przez wniosek stanu kompletności i poprawności. Odnośnie zarzucanej przez skarżącego niejednolitej praktyki oddziałów ARiMR dotyczącej oceny wniosków i czasu ich rozpatrywania, Sąd wyjaśnił, iż sposób i czas weryfikacji wniosków przez inne niż Łódzki OR ARiMR pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Skarżący zarzucił również Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że jako instytucja pośrednicząca nie podjęła swoich funkcji nałożonych na nią przepisem art. 8 ust. 3 cyt. ustawy, co polegało, w ocenie skarżącego, na niewystąpieniu do Instytucji Zarządzającej o zwiększenie limitu przyznawanych środków. Sąd wyjaśnił, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że Agencja występowała do Instytucji Zarządzającej w sprawie kontraktacji wszystkich wniosków kompletnych i poprawnych na dzień 28 grudnia 2009 r. i realokacji środków finansowych na rzecz środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" z innych środków objętych Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (m.in. pisma Departamentu Wsparcia Rybactwa ARiMR z dnia 4 lutego 2010 r., z dnia 1 marca 2010 r., z dnia 18 marca 2010 r.). Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Instytucja Zarządzająca zawiadomiła ARiMR, iż zwiększenie limitu finansowego na środek 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" nastąpi poprzez nowelizację rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. w sprawie podziału środków finansowych na realizację Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 147, poz. 1192). Jednak wysokość planowanej przez MRiRW realokacji środków finansowych, umożliwiała zakontraktowanie wyłącznie tych wniosków o dofinansowanie, które były kompletne i poprawne na dzień 28 grudnia 2009 r., a dla których zabrakło środków w ramach pierwotnej kwoty limitu dla przedmiotowego środka. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu wobec faktu, iż wniosek skarżącego, który status kompletności i poprawności uzyskał 29 grudnia 2009 r., nie podlegał dofinansowaniu, nie oznacza, iż ARiMR naruszyła przepis art. 8 ust. 3 cyt. ustawy. T.M. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu wnoszący skargę kasacyjną zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. : 1) naruszenie prawa materialnego a mianowicie § 41 ust. 3 w zw. z § 43 ust. 2 w zw. z § 43 ust. 5 w zw. z załącznikiem nr 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2009 r., w zw. z art. 10 ust. 3 i 4 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm., w dalszej części zwana ustawą EFR) poprzez błędną ich wykładnię i w rezultacie bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, iż "z akt administracyjnych sprawy wynika, że pierwotnie złożony przez skarżącego wniosek, tj. 23 października 2009 r., był wnioskiem niekompletnym, gdyż nie dołączono do niego m.in. aktualnego zaświadczenia potwierdzającego wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na potrzeby realizacji operacji, prawomocnego pozwolenia wodno- prawnego. W związku z tym sformułowane przez Agencją w wezwaniu z 11 grudnia 2009 r. – na podstawie § 43 ust. 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r. – żądanie uzupełnienia wniosku przez skarżącego było prawidłowe" oraz błędne uznanie, iż wniosek ten stał się kompletny i prawidłowy dopiero w dniu [...] grudnia 2009 r., co w konsekwencji doprowadziło do nieprzyznania dofinansowania, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w toku sprawy zdaniem skarżącego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że złożony przez wnioskodawcę wniosek o dofinansowanie w dniu [...] 2009 r. był kompletny i kwalifikował się do przyznania dofinansowania, 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 44 ust. 5 w zw. z § 51 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193), zwanego dalej rozporządzeniem z 2009 r." w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm., w dalszej części zwana ustawą EFR) w zw. z art. 29 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. UE. L z dnia 10 maja 2007 r., 120/1 ze zm.) w zw. z art. 4 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. UE. L z dnia 15 sierpnia 2006 r., 223/1 ze zm.) w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez błędną ich wykładnię i w rezultacie bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, iż "Wobec faktu, że ilość środków może nie być wystarczająca do wypłacenia pomocy wszystkim zainteresowanym przyjęto zasadę, że pomoc jest przyznawana zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie (...) Odnośnie zarzucanej przez skarżącego niejednolitej praktyki oddziałów ARiMR dotyczącej oceny wniosków i czasu ich rozpatrywania", przyjęcie przez Sąd "iż sposób i czas weryfikacji wniosków przez inne niż Łódzki OR ARiMR pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy" "Wysokość planowanej przez MRiRW realokacji środków finansowych, umożliwiała zakontraktowanie wyłącznie tych wniosków o dofinansowanie, które były kompletne i poprawne na dzień [...] grudnia 2009 r., a dla których zabrakło środków w ramach pierwotnej kwoty limitu dla przedmiotowego środka. Wobec powyższego fakt, iż wniosek skarżącego, który status kompletności i poprawności uzyskał w dniu 29 grudnia 2009 r., nie podlegał dofinansowaniu, nie oznacza, iż ARiMR naruszyła przepis art. 8 ust. 3 cyt. ustawy", w sytuacji gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną procedura rozpatrywania wniosków o dofinansowanie ma przesądzające znaczenie wobec brzmienia 4 lit c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego oraz powołanego wyżej § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r., natomiast przyjęcie powołanego wyżej stanowiska przez sąd narusza podstawowe zasady i cele pomocy w ramach EFR oraz wyrażoną w Konstytucji zasadę równości, 3) naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z zm., w dalszej części zwana "p.p.s.a.") w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie "iż sam skarżący nie kwestionuje, że wniosek w dniu złożenia był niekompletny, a wezwanie zbędne. W związku z powyższym w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną przyjąć należy, iż faktycznie - tak jak uznał to organ - wniosek stał się kompletny (prawidłowo wypełniony), a więc nadawał się do przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy finansowej dopiero w chwili wykonania wezwania, tj. [...] grudnia 2009 r. oraz fakt, iż sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w danej sprawie powinien to uczynić i zbadać złożony przez skarżącego wniosek również pod kątem jego kompletności i poprawności złożenia i obowiązującego w tym zakresie prawa materialnego, w szczególności w sytuacji, gdy skarżący na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. oświadczył, iż w jego ocenie przedmiotowy wniosek już w dniu jego złożenia, tj. w dniu [...] października 2009 r., był kompletny i prawidłowo złożony, 4) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 133 § 1, art.106 § 3 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie i nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do złożonego na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. przez skarżącego oświadczenia, iż w jego ocenie przedmiotowy wniosek już w dniu jego złożenia, tj. w dniu [...] października 2009 r., był kompletny i prawidłowo złożony oraz do złożonego przez skarżącego na rozprawie pisma. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zawał argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Skarżący podniósł cały szereg zarzutów w ramach obu podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., a zatem w pierwszej kolejności należałoby odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności stwierdzić czy ewentualne uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżący zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. podkreślił, że nie zostało zbadane przez Sąd czy złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie pomocy był kompletny i poprawny i czy organ prawidłowo wzywał skarżącego do jego uzupełnienia. Na wstępie rozważań dotyczących tego zarzutu, który ma kluczowe znaczenie dla przyjęcia zasadności skargi kasacyjnej należy zauważyć, że do tej kwestii odnoszą się również zarzuty naruszenia przepisów art. 133 § 1 i art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Organ administracji publicznej orzekający w tej sprawie po stwierdzeniu niekompletności i braków formalnych wniosku skarżącego, wezwał go do uzupełnienia i poprawienia zgodnie z przepisami § 43 ust. 2 w zw. z pkt 2 ppkt 1, 4, 7, 9 załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z 7 września 2009 r. Początkowo skarżący istotnie nie kwestionował powyższego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, o czym świadczy fakt, że uzupełnił te braki lecz z opóźnieniem oraz że nie podnosił tego zarzutu aż do rozprawy przed Sądem I instancji. Sąd I instancji odniósł się do zarzutu kompletności wniosku, chociaż nie analizował poszczególnych braków, gdyż skarżący nie rozwinął swojego zarzutu, a przez uzupełnienie wniosku potwierdził jego braki. Istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o przyznanie przedmiotowej pomocy finansowej miało ustalenie, czy faktycznie wniosek ten w czasie jego złożenia był kompletny i poprawny w myśl przepisów obowiązującego rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r., a konkretnie załącznika nr 2 do tego rozporządzenia. Dla Sądu I instancji wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku nie budziło wątpliwości i nieodniesienie się szczegółowe do wszystkich braków formalnych nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Dlatego też należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów art. 133 § 1, art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w takim stopniu, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia są oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym – dokumentach i pismach zawartych w aktach sprawy administracyjnej i ocena niekompletności wniosku skarżącego złożonego w dniu [...] października 2009 r. była uzasadniona, a poszczególne braki formalne wniosku wskazane w wezwaniu do usunięcia braków z dnia 11 grudnia 2009 r. faktycznie wystąpiły, a ich charakter prawny wynikał z przepisów załącznika nr 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. W tych warunkach stwierdzenie skarżącego, że wezwanie do usunięcia braków było zbędne, gdyż wniosek jego był już w chwili złożenia kompletny, nie zawierał tego rodzaju braków formalnych, które zgodnie z obowiązującymi przepisami wymagałyby zastosowania przepisu § 43 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. Skarżący we wniosku o dofinansowanie z dnia [...] października 2009 r. zaznaczył w charakterystyce prowadzonej działalności główne kierunki działalności z numerami PKD, co świadczyło, że występuje jako podmiot gospodarczy wpisany do ewidencji działalności gospodarczej i w związku z tym wezwanie do złożenia zaświadczenia potwierdzającego wpis do ewidencji działalności gospodarczej (pkt 2 ppkt 1 załącznika nr 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. było w pełni uzasadnione. Jeżeli chodzi o brak formalny w postaci prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego (ppkt 7 pkt 1.2 załącznika nr 2 rozporządzenia MRiRW), to również nie ma wątpliwości, że pierwotnie złożona kserokopia tegoż pozwolenia nie zawierała potwierdzenia prawomocności. Skarżący potwierdził także brak z ppkt 4 omawianego załącznika, składając w ramach uzupełnienia braków zawiadomienie o zmianie prawa w dysponowaniu nieruchomościami na cel związany z realizacją operacji (k. 120–116 akt administracyjnych) oraz wnosząc pismo procesowe z dnia 27.12.2009 r., w którym poinformował organ o uzupełnieniu wszystkich braków wniosku. Natomiast czy wszystkie te braki uzupełnione przez skarżącego po terminie wyznaczonym do składania kompletnych wniosków stanowiły podstawę do zastosowania przepisu § 43 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r., daje odpowiedź przepis § 41 ust. 3 w związku z odpowiednimi punktami załącznika nr 2 tegoż rozporządzenia. Reasumując powyższe rozważania w zakresie rozpatrzenia zarzutów procesowych skargi kasacyjnej, należy stanowczo stwierdzić, że organ orzekający przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z procedurą uregulowaną zarówno w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisach szczególnych rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. W tej sytuacji Sąd I instancji nie mógł zakwestionować ustaleń faktycznych organu stanowiących podstawę rozstrzygnięcia o odmowie przyznania dofinansowania skarżącemu. Zasadniczą sporną okolicznością bowiem było w niniejszej sprawie, kiedy wniosek skarżącego stał się kompletny i czy nastąpiło to po upływie terminu warunkującego przyznanie pomocy. Skoro okazało się, że w czasie złożenia wniosku nie był on kompletny i wymagał zastosowania procedury wezwania do uzupełnienia braków na podstawie powołanych wyżej przepisów § 43 ust. 2 w zw. z § 41 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r., to zarzuty skarżącego naruszenia przepisów postępowania art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w takim stopniu, aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie są usprawiedliwione. Przechodząc do ustosunkowania się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, a mianowicie § 41 ust. 3 w zw. z § 43 ust. 2 w zw. z § 43 ust. 5 i w zw. z załącznikiem nr 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. oraz art. 10 ust. 3 i 4 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.), zwanej dalej ustawą EFR, poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że pierwotnie złożony wniosek z dnia 23 października 2009 r. był wnioskiem niekompletnym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie nastąpiło naruszenie powyższych przepisów przez Sąd I instancji w żaden sposób, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Treść wyżej powołanych przepisów nie budzi wątpliwości i nie wymagała pogłębionej wykładni, gdyż zarówno wymagania materialnoprawne i proceduralne wniosku o dofinansowanie, jak również skutki ich niezachowania zostały jasno sprecyzowane zarówno w ustawie EFR, jak i rozporządzeniu MRiRW z dnia 7 września 2009 r. Zestaw załączników, które winny być dołączone do wniosku, został szczegółowo określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, jak również nie budzi wątpliwości zastosowanie przepisów § 43 ust. 2 w zw. z § 41 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r. w przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku wskazanych w tych przepisach i załączniku nr 2 do rozporządzenia. W sytuacji gdy ustalono, że brakowało opisanych w wezwaniu do usunięcia braków załączników – dokumentów, to nie można uznać, że żądanie organu ich przedłożenia było nieprawidłowe. Zaś wymaganie złożenia tych załączników w celu zapewnienia kompletności wniosku wynikało wprost z omawianych wyżej przepisów rozporządzenia MRiRW wraz z załącznikiem nr 2. Wbrew twierdzeniom skarżącego, jak już to zaznaczono wyżej, absolutnie nie wynikało z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, że wniosek o dofinansowanie pierwotnie złożony przez skarżącego w dniu 23 października 2009 r. był kompletny i kwalifikował się do przyznania dofinansowania, a wprost przeciwnie z tegoż materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że omawiane wyżej braki formalne, do których uzupełnienia organ wezwał stronę, faktycznie wystąpiły w pierwotnym wniosku o dofinansowanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały w niniejszej sprawie naruszone również przepisy § 44 ust. 5 w zw. z § 51 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy EFR w zw. z art. 29 ust. 2 lit. a/ i b/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 27 marca 2007 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U.E. Nr 120/1) w zw. z art. 4 lit. c/ rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U.E. 223/1) w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że tylko wnioski kompletne i poprawne na dzień 28 grudnia 2009 r. podlegały rozpatrzeniu i dofinansowaniu. Zgodnie z § 51 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. pomoc w ramach środków, o których mowa w § 1, jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych, zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brzmienie cytowanego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że przy przyznawaniu pomocy w ramach środków – do wyczerpania środków finansowych – decyduje kolejność złożenia prawidłowo wypełnionego i kompletnego wniosku. Tym samym postawienie Sądowi I instancji zarzutu błędnej wykładni § 51 rozporządzenia przez przyjęcie, że momentem decydującym o przyznanie dofinansowania jest chwila złożenia wniosku prawidłowo wypełnionego i kompletnego, nie znajduje usprawiedliwienia. Fakt, że prawodawca w celu wykonania ustawowej zasady przyznawania pomocy do wyczerpania limitu środków zawartej w art. 14 ust. 4 ustawy EFR 1 – nie zaś proporcjonalny podział pomiędzy wszystkich, którzy z wnioskiem wystąpili, nie świadczy o niekonstytucyjności regulacji. Zdaniem NSA regulacja ta nie narusza zasady równości, gdyż znajduje zastosowanie jednakowo wobec wszystkich podmiotów, które wystąpiły z wnioskiem o przyznanie pomocy. Nie może stanowić naruszenia zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji przyznawanie pomocy finansowej do momentu wyczerpania środków finansowych przeznaczonych na finansowanie określonego środka, a stworzenie jednolitej procedury i jednolitych zasad przyznawania pomocy stanowi realizowanie zasady równości. Procedura rozpatrywania wniosków o dofinansowanie zgodna była z przepisami prawa europejskiego, a w szczególności art. 4 lit. c/ rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego, tym bardziej że przepisy rozporządzeń Komisji i Rady (WE), na które powołuje się skarżący, pozostawiały regulacje proceduralne prawu krajowemu, a jedynie nakładały na Państwa Członkowskie zobowiązania skonstruowania przepisów szczegółowych sposobu rozdziału środków finansowych w ramach poszczególnych sfer objętych dofinansowaniem odpowiadającym celom i zasadom ustawowym w prawie europejskim. Zarzuty dotyczące niedoszacowania w powyższym zakresie środków finansowych na realizację pomocy w ramach przedmiotowego środka przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co spowodowało wyczerpanie tych środków w krótkim czasie i nieobjęcie tego rodzaju pomocą większości gospodarstw rybackich, nie mogły być wzięte pod uwagę, gdyż Minister w ramach swoich kompetencji dokonał podziału środków finansowych na poszczególne programy i ten podział pozostawał poza kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie. Również różna praktyka w sposobie rozpatrywania wniosków o dofinansowanie w ramach środków na ten program w innych województwach przez inne organy, a w szczególności realizowanie obowiązku informacyjnego o okolicznościach sprawy w tym, że termin uzupełnienia wniosku w związku z malejącymi środkami ma priorytetowe znaczenie dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku, niebędący przedmiotem badania w niniejszej sprawie zarówno przez organ, jak i Sąd I instancji, nie mógł mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie skarżącego, tym bardziej że wnioskodawcy o dofinansowanie byli poinformowani, że pomoc będzie przyznawana wg kolejności składania wniosków do wyczerpania środków finansowych przeznaczonych na ten cel, co miało zasadnicze znaczenie dla zainteresowanych, aby składać kompletne i poprawne wnioski w odpowiednim czasie jednakowym dla wszystkich zainteresowanych. W tych warunkach nie można zarzucić organom administracji naruszenia konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi kasacyjnej na postawie art. 184 p.p.s.a.