I SA/Wa 1003/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej również jako "Kolegium/Organ"), po rozpoznaniu zażalenia T. G., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] (dalej również jako "Prezydent/Organ I instancji") z [...] stycznia 2020 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia. Stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco. Wnioskiem z [...] stycznia 2019 r. T. G. wystąpił o wydanie - w trybie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2019 r., poz. 916, dalej jako "ustawa przekształceniowa") - zaświadczenia potwierdzającego, że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, położonej w Dzielnicy [...] [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] w odniesieniu do udziału związanego z lokalem mieszkalnym nr [...] przekształciło się w prawo własności. Prezydent [...] postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. rozpoznał ww. wniosek odmownie. Organ I instancji wskazał, że według danych z ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, jednakże przez północną część tej nieruchomości przebiega ul. [...]. Ulica ta zaliczona jest do kategorii dróg publicznych gminnych, co wynika z treści uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg do kategorii dróg gminnych. Prezydent podniósł, że drogi publiczne nie należą do obiektów budowlanych umożliwiających prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej, lecz są ogólnie dostępne i służą do obsługi komunikacji lokalnej, a więc prawo użytkowania wieczystego gruntu zajętego pod drogę publiczną nie ulega przekształceniu we własność. Ponadto Prezydent zauważył, że w przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w prawo własności, część drogi publicznej gminnej - ul. [...], stałaby się współwłasnością poprzednich użytkowników wieczystych, co jest niezgodne z przepisami ustawy z dnia 21 marca 2019 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), gdyż właściciel nieruchomości może nią dowolnie rozporządzać, tj. np. ogrodzić, postawić szlaban uniemożliwiając korzystanie z drogi publicznej przez każdego zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W ocenie Prezydenta do czasu wydzielenia przez Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową [...], drogi publicznej gminnej ul. [...] z działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], a następnie wyłączenia wydzielonej działki drogowej z księgi wieczystej nr [...], brak jest możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Zażalenie na postanowienie Prezydenta złożył T. G., podnosząc m.in., że ciąg rowerowo-pieszy nie spełnia kryterium drogi wymienionej w ustawie o drogach publicznych a powoływanie się na okoliczność, iż ul. [...] zaliczono do dróg gminnych jest bezprawne. Zdaniem T. G., jako organ właściwy do wydzielenia w odrębną działkę ewidencyjną istniejącego aktualnie ciągu rowerowo - pieszego należałoby uznać Miasto [...] , będące dotychczas właścicielem działki, a nie Spółdzielnię Mieszkaniowo – Budowlaną [...]. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., nr [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczyło treść przepisów art. 217 - 219 k.p.a. i podniosło, że w myśl art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych pas drogowy to pas drogowy wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast drogę stanowi budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 ww. ustawy). Droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi natomiast ulicę (art. 4 pkt 3 ustawy). Przy czym Kolegium wskazało, że oprócz samej drogi elementem pasa drogowego będzie zarówno chodnik (część drogi przeznaczona do ruchu pieszych), jak i zjazd będący połączeniem drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiącym bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreśliło, iż zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczanej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, a przez określenie to należy rozumieć zajęty pas gruntu w ramach linii rozgraniczających drogę obejmujący zarówno jezdnie, jak i chodniki, ścieżki rowerowe, miejsca postojowe i parkingi, latarnie, zieleń przydrożną, sieci: wodociągowe, ciepłownicze, kanalizacji deszczowej i ściekowej, usytuowane na nim obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Zdaniem Kolegium, nie można jednak uznać, że elementy drogi publicznej stanowią urządzenia budowlane, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy przekształceniowej. Zgodnie z tym przepisem budynki gospodarcze, garaże, inne obiekty budowlane lub urządzenia budowlane mają bowiem umożliwiać prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przy czym, według Kolegium, korzystanie to musi odnosić się jedynie do budynków mieszkalnych posadowionych na nieruchomości objętej przekształceniem, a nie do nich i innych, bliżej nie zidentyfikowanych obiektów i budynków mieszkalnych. Takiego charakteru nie posiada zatem droga publiczna, która służy wszystkim, bliżej nieokreślonym uczestnikom ruchu drogowego i nie może być traktowana jako obiekt przynależący wyłącznie do nieruchomości usytuowanych w jej bezpośredniej bliskości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2020 r. wniósł T. G. niezgadzając się ze stanowiskiem Organu i wskazując, że Kolegium naruszyło art. 7 kpa, stanowiący, iż w toku postępowania organy administracji publicznej na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił argumenty przemawiające za zasadnością skargi i wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z zeznań świadka M. G. – Prezesa Zarządu Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi. Podsumowując skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W uzupełnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [...] w dniu [...] kwietnia 2020 r. złożyła do Wydziału Podziałów Nieruchomości Biura Geodezji i Katastru [...] wniosek o zatwierdzenie podziału nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej działkę ew. nr [...] o pow. [...] ha w obrębie [...] na dwie odrębne działki: działkę nr [...] o pow. [...] ha niezbędnej do wydania zaświadczeń potwierdzających przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności dla mieszkańców budynku przy ul. [...] oraz działkę nr [...] o pow. [...] ha jako teren ul. [...] zaliczanej do kategorii drogi gminnej. Wniósł także o zawieszenie postępowania do czasu geodezyjnego wydzielenia odcinka drogi publicznej – ul. [...] z działki nr [...]. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którym Organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, położonej w Dzielnicy [...] [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] w odniesieniu do udziału związanego z lokalem mieszkalnym nr [...] w prawo własności. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (ustawa przekształceniowa). Grunty objęte powyższą regulacją zdefiniowano w art. 1 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie powołanym przepisem, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przepisy ustawy przekształceniowej stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w jej art. 1 ust. 2, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy przekształceniowej). Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy przekształceniowej). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, co z kolei wynika z art. 4 ust. 2 powołanej ustawy. Ma to o tyle istotne znaczenie, że do tego rodzaju postępowania znajdzie zastosowanie tryb, o którym mowa w art. 217 i 218 k.p.a. Tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Przepis art. 218 § 1 k.p.a. dopuszcza przy tym możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. W tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który poprzez nie potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie. Przedstawione w tym miejscu stanowisko jest wyrazem ograniczenia przez ustawodawcę ewentualnego postępowania wyjaśniającego do elementów wyłącznie koniecznych, zmierzających do sprawdzenia własnego zasobu informacyjnego, nie zaś dogłębnego ustalania określonych faktów, czy też stanów prawnych. W niniejszej sprawie Prezydent [...] odmówił wydania zaświadczenia wskazując, że przez północną część przedmiotowej nieruchomości, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, przebiega zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych ul. [...], która nie należy do obiektów budowlanych umożliwiających prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej, lecz jest ogólnie dostępna i służy do obsługi komunikacji lokalnej. Ponadto prawo użytkowania wieczystego gruntu zajętego pod drogę publiczną nie ulega przekształceniu we własność. W konsekwencji w ocenie Prezydenta do czasu wydzielenia przez Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową [...], drogi publicznej gminnej ul. [...] z działki ewidencyjnej nr [...], a następnie wyłączenia wydzielonej działki drogowej z księgi wieczystej nr [...], brak jest możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do opisanej nieruchomości. Kolegium wydając zaskarżone postanowienie podzieliło w całości stanowisko Prezydenta. Zdaniem Sądu ustawodawca zdecydował, że wydane zaświadczenie ma zasadniczo bazować na danych z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 3 i 6 ustawy przekształceniowej), które to dane są podstawą gospodarki gruntami (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.). Wobec tego punktem wyjścia dla ustalenia, czy dana nieruchomość jest zabudowana budynkami mieszkalnymi są dane ujęte w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie dla ustalenia rodzaju zabudowy na gruncie znaczenie mają również dane wynikające z rejestru budynków, kartoteki budynków, czy wykazu budynków, o których mowa w § 24 w zw. z § 63 ust. 1 pkt 1, 2, 4-26 i § 64, § 26 w zw. z § 63 ust. 1 pkt 1, 2, 4-26 oraz § 29 pkt 3 w zw. § 31 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.). Źródłem danych ewidencyjnych są bowiem m.in. dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej, będącej w zasobach organów administracji publicznej (§ 35 pkt 6 tego rozporządzenia). Rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest natomiast możliwe w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych. Organ administracji może bowiem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów będących w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji oraz, że w związku z tym organ musi skonfrontować treść żądania wnioskującej strony z pozostającą w jego dyspozycji dokumentacją i ustalić, czy dokumentacja ta pozwala na pozytywne załatwienie żądania strony co do zasady odzwierciedla prezentowane w orzecznictwie i doktrynie poglądy. Zresztą w art. 218 § 1 k.p.a. ustawodawca sam ustalił, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie jednak do art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy, uproszczony i odformalizowany (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16.11.2017 r., III SA/Kr 620/17) i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego określonych treścią art. 75 czy art. 7 k.p.a. W postępowaniu dotyczącym wydania lub odmowy wydania opisanego zaświadczenia organ powinien wykorzystać wszystkie dane zawarte w posiadanej dokumentacji. Zadanie organu sprowadzające się więc do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów stanu prawnego, którego poświadczenia się domaga, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ustalenia ewentualnych dysponentów tych danych, powinno być przeprowadzone w sposób rzetelny i kompletny. Powinno obejmować całość zasobów posiadanych przez urząd danego organu, w tym także archiwalnych, które mogłyby wskazywać na fakty bądź stany prawne, których potwierdzenia żąda. Prowadzenie tego postępowania może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych (por. Komentarz do kpa, wyd. II pod redakcją Hanny Knysiak-Molczyk). Przenosząc zaprezentowane rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd zwraca uwagę, że w materiale dowodowym brak jest zarówno odpisu z księgi wieczystej, jak i informacji z ewidencji gruntów i budynków dotyczących przedmiotowej nieruchomości, na podstawie których organy obu instancji powinny poczynić niezbędne ustalenia w sprawie. Z rozstrzygnięcia organów orzekających wynika, że stan prawny nieruchomości ustaliły jedynie na podstawie wglądu do systemu Centralnej Bazy Ewidencji Gruntów, Budynków i Lokali w internetowym Portalu Mapowym [...], wskazując m.in., iż przez północną część działki nr [...] przebiega ul. [...], która zgodnie z Uchwałą Nr Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2005 r. została zaliczona do dróg gminnych. Przy czym w aktach sprawy brak jest także załącznika graficznego do tej uchwały. Jednocześnie organy nie podały informacji wynikających z księgi wieczystej nr [...], dotyczącej opisanej działki nr [...]. W zakresie tej nieruchomości organy orzekające w niniejszej sprawie nie dokonały zatem oceny niezbędnych dokumentów, których również nie zgromadziły w materiale dowodowym. W aktach sprawy znajdują się wyłącznie graficzne koncepcje podziału przedmiotowej działki, opracowane przez uprawnionego geodetę oraz korespondencja dotycząca wniosku podziałowego Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...]. Okoliczność braku w aktach sprawy dokumentów, na podstawie których organy powinny poczynić niezbędne w sprawie ustalenia nie pozwala zaaprobować przedstawionych w sprawie ustaleń organów. Ustaleń tych nie można przy tym wywodzić, jak czynią to organy, na podstawie wglądu wyłącznie do systemu w Portalu Mapowym [...], gdyż portal ten nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Nie może zatem stanowić źródła dowodowego i ani organ ani Sąd nie mają podstaw do tego aby na tego rodzaju dowodzie opierać ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Natomiast, jak podkreślono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ewidencja gruntów i budynków ma charakter dokumentu urzędowego i szczególna moc dowodową w rozumieniu art. 76 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Po 435/08, CBOSA). Zgodnie z poglądami doktryny, przytoczonym wyżej przepis wprowadza bezwzględne związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków równie dla potrzeb stosowania komentowanej ustawy (por. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, Komentarz, Wolters Kluwer 2019). Sąd nie uwzględnił zgłoszonych w skardze wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. G. – Prezesa Zarządu Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...], jako nie mieszczącego się w ramach zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcia organy naruszyły art. 217 § 1 oraz art. 218 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał za konieczne uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2020 r. oraz postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent [...] uwzględni wytyczne Sądu dotyczące zgromadzenia niezbędnych dokumentów, a następnie ustali czy w świetle tych dokumentów istnieją podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy przekształceniowej względem działki nr [...]. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.